II SA/Po 189/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi E. K. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia z urzędu zawiesić postępowanie.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie o sygn. akt II SA/Po [...] jest uchwała nr [...] Rady Gminy z dnia [...] stycznia 2017 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w Lusówku – część Centrum A (Dz.Urz. Woj. Wlkp. z 2017 r., poz. 927). Jednocześnie w tym samym piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2020 r. E. K. zaskarżyła również uchwałę nr [...] Rady Gminy z dnia [...] czerwca 2011 r. w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, zmienioną uchwałą nr [...] z dnia [...] września 2014 r. Powyższe skargi zostały na podstawie art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm. – dalej: p.p.s.a.) rozdzielone, a sprawa ze skargi na uchwałę nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Po [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy m.in. od wyniku innego toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego. Zawieszenie na tej podstawie może nastąpić z uwagi na prejudycjalność innego toczącego się postępowania, którego wynik będzie miał wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Warunkiem skorzystania z tej podstawy jest stwierdzenie istnienia związku z wynikiem innego postępowania. Zastosowanie przez sąd art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny. Ocena pozostawiona została uznaniu sądu, który przy wydawaniu rozstrzygnięcia w tej kwestii powinien rozważyć, czy w danym przypadku celowe jest wstrzymanie biegu sprawy (por. wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2019 r. sygn. akt II FSK 258/18, dostępny w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest uchwała nr [...] Rady Gminy z dnia [...] stycznia 2017 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w Lusówku – część Centrum A (Dz.Urz. Woj. Wlkp. z 2017 r., poz. 927). Uchwała ta został wydana po stwierdzeniu przez Radę Gminy, że uchwała ta nie narusza ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...] (uchwała nr [...] Rady Gminy z dnia [...] czerwca 2011 r., z późn. zm.). Ta ostatnia uchwała jest przedmiotem skargi w sprawie o sygn. akt II SA/Po [...]. Zdaniem Sądu, ocena legalności zaskarżonej przez E. K. uchwały Rady Gminy z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w sprawie planu miejscowego zależy w tym wypadku od wyniku rozpatrzenia sprawy ze skargi E. K. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, zarejestrowanej pod sygn. akt II SA/Po [...]. Istota sporu dotyczy oceny legalności uchwały Rady Gminy z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w części dotyczącej konkretnie określonej działki, stanowiącej własność skarżącej. Strona kwestionuje prawidłowość zaskarżonej uchwały w przedmiocie planu miejscowego również w kontekście kierunku zagospodarowania jej nieruchomości, wynikającego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...], podczas gdy studium to również zostało zaskarżone do tutejszego Sądu. Skoro studium to stanowiło podstawę do wydania zaskarżonego planu miejscowego, należy mieć na uwadze możliwy wynik postępowania sądowego z równocześnie wniesionej skargi na ten pierwszy akt planistyczny. Nawet bowiem w sytuacji, gdy nie jest możliwe stwierdzenie nieważności uchwały w sprawie studium – z uwagi na brzmienie art. 147 § 1 p.p.s.a. – to stwierdzenie, że uchwała w sprawie studium została wydana z naruszeniem prawa, jakkolwiek ostatnie nie eliminuje uchwały z obrotu prawnego, wywołuje jednak konsekwencje w sferze oceny legalności uchwalonego na jego podstawie planu miejscowego. Dotyczy to zgodności z prawem określonego w tym ostatnim akcie przeznaczenia i sposobu zagospodarowania terenu, co do którego to obszaru kierunek polityki przestrzennej, wiążący radę gminy przy uchwalaniu planu, został z kolei wyznaczony w studium. Wniosek taki wynika z analizy przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r., poz. 293, z późn. zm.). Przepis art. 9 tej ustawy jednoznacznie wskazuje, że w studium następuje określenie polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego (ust. 1), a ustalenia studium – jakkolwiek nie jest ono aktem prawa miejscowego (ust. 5) – są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (ust. 4). Konsekwentnie też art. 20 ust. 1 przywołanej ustawy stanowi, że plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. Mając zatem na uwadze szczególne okoliczności tej konkretnej sprawy, Sąd uznał, że to właśnie od prawomocnie zakończonej sprawy w przedmiocie oceny legalności studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] może co najmniej w części zależeć rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. W takiej sytuacji wcześniejsze rozstrzygnięcie w przedmiocie legalności uchwały w sprawie planu miejscowego, z uwzględnieniem zgodności tej uchwały ze studium (nienaruszania ustaleń studium), nie służyłoby ekonomice postępowania i zagwarantowania stronie skarżącej możliwości obrony jej interesu prawnego. Powodowałoby to, że ochrona sądowa w sprawie dotyczącej skargi na studium byłaby niepełna, gdyż wynik tego postępowania nie miałby już wpływu na zakończone postępowanie sądowe w przedmiocie legalności uchwały w sprawie planu miejscowego, obejmujące również kontrolę zgodności planu ze studium. Z tej też przyczyny Sąd postanowił zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt II SA/Po [...]. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 131 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.