II SA/Po 177/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. K., A. K., E. S. i J. K. w wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. K., A. K., E. S. i J. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2021 r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji /-/ J. Szuma

W skardze datowanej na [...] lutego 2021 r. S. K., A. K., E. S. i J. K. wystąpili o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody Wojewody z dnia [...] stycznia 2021 r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej (zob. k. 25 i 27 verte akt sądowych). Wyjaśnili, że żądanie wstrzymania uzasadniają podniesioną argumentacją dotyczącą skutków pozbawienia ich własności nieruchomości. Wyrazili obawy, że "w przypadku przeprowadzenia na przedmiotowej części nieruchomości robót według obecnego kształtu decyzji, skutki wykonania decyzji mogą być trudne do odwrócenia". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera uzasadnionych podstaw. Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "P.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 lutego 2014 r., I OZ 66/14 i I OZ 65/14; z dnia 19 grudnia 2013 r., II OZ 1189/13 oraz z dnia 26 lutego 2014 r., II OZ 186/14, orzeczenia.nsa.gov.pl). Ocena czy grożąca szkoda jest znaczna, możliwe jest wyłącznie na podstawie analizy okoliczności konkretnej sprawy i można o niej twierdzić wówczas, gdy rozmiary szkody wywołane wykonaniem zaskarżonego aktu są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Trudne do odwrócenia skutki to takie skutki wykonania zaskarżonej decyzji, które wprawdzie można odwrócić, ale przy podjęciu nadmiernego w danych warunkach wysiłku. Dlatego zawarta we wniosku argumentacja powinna być poparta faktami i ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu (zob. wyżej powołane postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 lutego 2014 r., II OZ 186/14). Rozpoznawany wniosek S. K., A. K., E. S. i J. K. nie tylko nie zawiera argumentacji przekonującej o przesłankach z art. 61 § 3 P.p.s.a., ale – poza ogólnymi stwierdzeniami – nie zawiera właściwie żadnego skonkretyzowanego do okoliczności sprawy uzasadnienia. Zwrócili oni uwagę, że w wyniku wydania decyzji może dojść do zmian własnościowych, a skutki przystąpienia do robót mogą być trudne do odwrócenia. Skarżący nie wyjaśnili jednak w jakim sensie powstać mogłaby w sprawie znaczna szkoda i dlaczego zmiany własnościowe i skutki realizacji inwestycji będą nie do odwrócenia. W ocenie Sądu do wstrzymania wykonania decyzji nie wystarczy uwypuklenie, że dotyczy ona inwestycji wprowadzającej zmiany w przestrzeni, to jest w zagospodarowaniu terenu. Są to cechy normalne niemalże każdego większego zamierzenia budowlanego. Wstrzymanie wykonania określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. jest nakierowane na ochronę praw skarżących, a więc to oni – w relacji do swojego interesu prawnego – powinni wykazać, dlaczego wstrzymanie prac grozi dla nich znaczną szkodą lub trudnymi do odwrócenia skutkami. Na nic takiego wnioskujący o ochronę tymczasową nie wskazali. Jak wyżej wyjaśniono Sąd nie dokonuje z urzędu ustaleń faktycznych w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skoro więc nie wykazano, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to nie było podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej. Z opisanych wyżej powodów Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. Stosownie do art. 61 § 5 P.p.s.a. postanowienie wydano na posiedzeniu niejawnym. /-/ J. Szuma