VII SA/Wa 559/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Stawecki po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.C. i G. C.-C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2021 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odrzucić skargę G. C.-C.

A. C. i G. C.-C. ("skarżący") wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2021 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...]. Powyższe postępowanie zostało wszczęte z wniosku A. C.. Skarżąca G. C.-C. nie była stroną postępowania administracyjnego przed organem pierwszej instancji, a także drugiej instancji. Nie doręczono jej także zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej jako: "p.p.s.a."), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie natomiast z art. 50 § 2 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Pod pojęciem interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., rozumie się istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżonym aktem. Związek ten wynika w przeważającej większości z przepisów administracyjnego prawa materialnego, ale także procesowego lub ustrojowego, gdzie musi istnieć norma prawna przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu możliwość wydania określonego aktu lub podjęcia określonej czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a. Ze skargą do sądu administracyjnego może wystąpić podmiot, który wykaże związek pomiędzy swoją sytuacją prawną i normą prawa materialnego, procesowego lub ustrojowego (por. T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis Warszawa 2009, s. 275, uzasadnienie uchwały NSA z dnia 11 kwietnia 2005 r., OPS 1/04, ONSAiWSA 2005 Nr 4, poz. 62). W konsekwencji, postępowanie sądowoadministracyjne może być prowadzone, jako postępowanie bezwzględnie oparte na zasadzie skargowości, tylko na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany do tego podmiot. Istnienie legitymacji skargowej podlega badaniu przez sąd administracyjny. Podmioty mają legitymację do złożenia skargi w zakresie określonym przepisami prawa. Ustalenie zatem zakresu tej legitymacji musi nastąpić w postępowaniu wstępnym, natomiast brak legitymacji jest podstawą do odrzucenia skargi. Nie wykazanie owego związku skutkuje tym, że podmiot wnoszący skargę nie jest legitymowany do jej wniesienia. Skarga taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem Sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie z innych przyczyn, tj. innych niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1 – 5a, jest niedopuszczalne. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że skarżąca G. C.-C. nie posiada indywidualnego interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., nie jest również podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi na podstawie szczególnego przepisu. Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] złożył A. C. Wojewoda [...] w postępowaniu administracyjnym, które zostało zainicjowane powyższym wnioskiem skarżącego A. C. nie uwzględnił skarżącej G. C.-C. jako uczestniczki postępowania administracyjnego. Nie doręczył jej także wydanej decyzji z dnia [...] marca 2020 r. Organ drugiej instancji również nie uznał skarżącej G. C.-C. za uczestniczkę postępowania. W tym przypadku również nie skierowano do niej zaskarżonej decyzji. Ponadto wskazać należy, że skarżąca G. C.-C. pismem z dnia [...] grudnia 2019 r. również wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. Po rozpatrzeniu powyższego wniosku Wojewoda [...] postanowieniem z [...] grudnia 2019 r., nr [...], odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia Starosty, uznając że skarżąca nie ma interesu prawnego w kwestionowaniu tej decyzji. Po rozpatrzeniu zażalenia na powyższe postanowienie Główny Inspektor Nadzoru Budowalnego postanowieniem z [...] marca 2020 r. uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewodzie [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 sierpnia 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 871/20 oddalił skargę inwestora na powyższe postanowienie. W konsekwencji, jak wynika z akt administracyjnych i sądowych, skarżącej G. C.-C. nie przysługuje legitymacja do złożenia skargi w niniejszej sprawie. Oczywisty brak po jej stronie interesu prawnego w przedmiotowym postępowaniu powoduje natomiast niedopuszczalność jej skargi, skutkując jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z dnia 7 listopada 2014 r., sygn. akt I FNP/14; z dnia 13 czerwca 2007 r., sygn. akt II FSK 1337/06 oraz z dnia 2 października 2012 r., sygn. akt II OSK 2300/12 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W tych okolicznościach, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 związku z art. 50 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.