II SA/Po 174/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Protokolant St. sekretarz sąd. Katarzyna Sierszeńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2014 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] listopada 2013 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji o warunkach zabudowy; oddala skargę.

Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., znak [...], Prezydent Miasta P. na podstawie art. 104 i art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 z późn. zm.) odmówił zmiany decyzji własnej z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...], polegającej na (1) uchyleniu § 2 ust. 1 pkt 4 lit. b tiret drugie decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r., (2) uchyleniu § 2 ust. 1 pkt 4 lit. b tiret trzecie tejże decyzji i (3) zmianie § 2 ust. 1 pkt 5 lit. b poprzez ustalenie geometrii dachu na 18°-45°, zamiast 18°-30°. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że wnioskiem z dnia [...] czerwca 2012 r. W. B. zwrócił się o zmianę powyższej decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] czerwca 2012 r., przewidującej realizację na działce nr [...], położonej przy ul. W. [...] w P., inwestycji w postaci przebudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Inwestor wniósł o uchylenie § 2 ust. 1 pkt 4 lit. b tejże decyzji, ustalającego dla części rozbudowywanej maksymalną wysokość do 3,5 m gzymsu (okapu) w przypadku dachu stromego lub do 6,5 m w przypadku dachu płaskiego oraz maksymalną wysokość planowanej rozbudowy (dobudowy) od poziomu terenu do najwyższego punktu dachu (kalenicy) do 7,0 m. Ponadto wniesiono o zmianę § 2 ust. 1 pkt 5 lit. b tejże decyzji w zakresie geometrii dachu. W celu rozpatrzenia powyższego wniosku wystąpiono do podmiotów legitymujących się przymiotem strony postępowania o wyrażenie zgody na zmianę decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r. – zgody takie zostały wyrażone. Następnie organ I instancji wskazał, że decyzja z dnia [...] czerwca 2012 r. uwzględnia maksymalne dopuszczalne wartości, wynikającej z przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2012 r. analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Na podstawie tej analizy wykluczono przy tym pierwotną intensywność i wysokość zabudowy, co zostało pisemnie zaakceptowane przez inwestora w dniu [...] maja 2012 r. Tym samym w ocenie organu I instancji należy dojść do wniosku, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły okoliczności uzasadniające zmianę decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r. Aktualny wniosek inwestora został bowiem w istocie wykluczony w toku pierwotnego postępowania, a nadto jego uwzględnieniu sprzeciwiają się przepisy szczególne. Zgodnie bowiem z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. nr 164 poz. 1589) konieczne jest określenie m.in. gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy. Potrzeba określenia wysokości zabudowy wynika również z § 7 rozporządzenia ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 163 poz. 1588). Uchylenie zapisów określających wysokość nowej zabudowy (w metrach) spowodowałoby brak precyzyjnych ustaleń dotyczących wysokości zabudowy, co z kolei byłoby sprzeczne z powołanymi przepisami. Pozostałby bowiem jedynie zapis określający liczbę kondygnacji, co należy uznać za niedopuszczalne. Pismem z dnia [...] marca 2013 r. W. B. odwołał się od powyższej decyzji z dnia [...] lutego 2013 r. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że realizacja inwestycji według parametrów określonych w decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r. prowadziłaby do zaburzenia architektury istniejącego budynku, jego proporcji oraz funkcji użytkowej. Dlatego skarżący zwrócił się o zmianę decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r., co pozwoliłoby na wykonanie rozbudowy przy zachowaniu linii istniejącego obiektu oraz jego kąta nachylenia. Konkluzje te zostały poparte odpowiednimi załącznikami graficznymi. Nie można przy tym stwierdzić, że proponowane zmiany stoją w sprzeczności z przepisami szczególnymi; tym bardziej, że przemawia za nimi interes społeczny i słuszny interes wnioskodawcy. W konsekwencji tych zmian zachowana zostanie spójność architektoniczno-urbanistyczna przy zwiększeniu użyteczności omawianego budynek, w szczególności poprzez sprawniejszą komunikację pomiędzy jego kondygnacjami. Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu na podstawie art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. nr 79 poz. 856 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), art. 127 § 2, art. 138 § 1 pkt 1 i art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) oraz art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1, 6 i 7 i art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80 poz. 717 z późn. zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił w pełni ustalenia poczynione przez Prezydenta Miasta P. Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło charakter postępowania w przedmiocie zmiany decyzji administracyjnej, podkreślając, że takie postępowanie toczy się w granicach zakreślonych przez stan faktyczny sprawy pierwotnej. Bezsporne jest przy tym, że uzyskano zgodę wszystkich stron na zmianę decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r. Niemniej ta ostatnia decyzja uwzględnia maksymalne dopuszczalne wartości, jakie zostały wskazane w analizie urbanistycznej, przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2012 r. Ustalenia te zostały pisemnie zaakceptowane przez skarżącego w dniu [...] maja 2012 r. Wobec tego należy podzielić stanowisko organu I instancji co do braku możliwości wprowadzenia zmian żądanych przez skarżącego. Tym bardziej uchylenie wnioskowanych przez skarżącego zapisów prowadziłoby do braku precyzji ustaleń dotyczących wysokości zabudowy, co z kolei naruszałoby § 7 powołanego rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Za niedopuszczalne należy również uznać zmiany wynikające z załączników graficznych, przedłożonych przez skarżącego, gdyż w istocie prowadzą one do przekroczenia maksymalnych wskaźników wyliczonych w analizie urbanistycznej. Pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. W. B. zaskarżył powyższą decyzję Kolegium z dnia [...] listopada 2013 do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając jej naruszenie: (1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez zastosowanie tego przepisu i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji, (2) art. 128 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez niezastosowanie tego przepisu i nieuchylenie decyzji organu I instancji oraz nieorzeczenie co do istoty o zmianie decyzji z dnia 15 czerwca 2012 r., (2) art. 155 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji odmawiającej zmiany decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r., mimo spełnienia wszystkich przesłanek, (4) art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prowadzenia postepowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej – obarczenie skarżącego konsekwencjami błędów organów administracji publicznej, (5) art. 6 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności w wyniku utrzymania w mocy decyzji wydanej wbrew przepisom, (6) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 107 § 4 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, a w szczególności poprzez nieuprawnioną interpretację analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu oraz niedokładne ustalenie stanu faktycznego, polegające na pominięciu żądania skarżącego w zakresie uchylenia § 2 ust. 2 pkt 5 lit. a decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r., (7) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wadliwe wskazanie wadliwego (nieaktualnego) odesłania do dziennika urzędowego oraz poprzez odniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jedynie do kwestii uchylenia postanowień dotyczących elewacji frontowej, pomijając kwestię geometrii dachu. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że analiza urbanistyczna z dnia [...] kwietnia 2012 r. pozostawiła organom administracji publicznej pewien luz decyzyjny w zakresie ustalenia wysokości elewacji frontowej i kąta nachylenia dachu. W analizie urbanistycznej nie zostały przedstawione konkretne stopnie stromości dachu, lecz stwierdzono jedynie, że domy w obszarze analizowanym mają w większości dachy strome. W kwestii wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej wskazano, że budynki mieszkalne mają wysokość do gzymsu od 6 m do 7 m, a wysokość do kalenicy od 9 m do 11,5 m. Zabudowa gospodarcza i usługowa, zlokalizowana wewnątrz działek, jest parterowa i ma wysokość od 3 m do 4 m. Planowana przebudowa i rozbudowa nie prowadziły jednak do powstania budynku gospodarczego zlokalizowanego wewnątrz nieruchomości, a zatem parametry wskazane dla zabudowy wewnętrznej nie odgrywały istotnej roli w rozpatrywanej sprawie. Część podlegająca rozbudowie stanowi bowiem integralną część budynku usytuowanego od frontu działki. Skarżący zaznaczył przy tym, że we wniosku z dnia [...] grudnia 2012 r. zwrócił się o uchylenie § 2 ust. 1 pkt 4 lit. b tiret drugie i trzecie, § 2 ust. 1 pkt 5 lit. a i b decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r. Organy administracji publicznej nie odniosły się jednak do kwestii modyfikacji § 2 ust. 1 pkt 5 lit. a tejże decyzji, jak i nie rozpatrzyły dostatecznie wnikliwie prośby skarżącego, koncentrując się jedynie na możliwości uchylenia powyższych postanowień, bez zbadania możliwości przyjęcia innych wartości dla opisanych tam parametrów. W pozostałym zakresie skarżący powtórzył zarzuty zawarte w odwołaniu z dnia [...] marca 2013 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (dz. U. nr 153 poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jak wynika przy tym z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Na wstępie trzeba zauważyć, że wnioskiem z dnia [...] grudnia 2012 r. W. B. zwrócił się o zmianę decyzji nr [...] Prezydenta Miasta P. z dnia [...] czerwca 2012 r., znak [...] (k. 84-91 akt adm. organu I instancji), poprzez (1) wykreślenie § 2 ust. 2 pkt 4 lit. b tiret drugie tejże decyzji, ustalającego maksymalną wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej planowanej rozbudowy na 3,5 m od gzymsu w przypadku dachu stromego lub 6,5 m w przypadku dachu płaskiego, (2) § 2 ust. 2 pkt 4 lit. b tiret trzecie tejże decyzji, ustalającego maksymalną wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej planowanej rozbudowy na 7 m od poziomu terenu do najwyższego punktu dachu, oraz (3) § 2 pkt 5 lit. a tejże decyzji, pozostawiającego geometrię dachu bez zmian dla istniejącego budynku, a także poprzez modyfikację § 2 pkt 5 lit. b tejże decyzji, w wyniku której kąt nachylenia dachu stromego dla planowanej rozbudowy wyniesie 18°-45°, zamiast 18°-30° (k. 103 akt adm. organu I instancji). Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej: "k.p.a."). Zgodnie z art. 155 k.p.a., decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Należy przy tym zaznaczyć, że powyższy tryb modyfikacji decyzji ostatecznej stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości takich rozstrzygnięć, wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. W konsekwencji zakres zmian, jakie można wprowadzić w decyzji ostatecznej na podstawie art. 155 k.p.a., wyznaczony jest przez zakres pierwotnego postępowania administracyjnego, w którym została wydana decyzja podlegająca zmianie. W szczególności istotny w tej mierze jest stan faktyczny ustalony w toku pierwotnego postępowania. Z uwagi na wyjątkowy charakter art. 155 k.p.a. nie jest również możliwa jego rozszerzająca wykładania. Wątpliwości, jakie wyłoniły się tle rozpatrywanej sprawy, dotyczyły kwestii zgodności proponowanych zmian decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r. z przepisami szczególnymi. Z tej perspektywy niezbędne było zatem odwołanie się do przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm.), stanowiących podstawę prawną decyzji, której dotyczył wniosek skarżącego z dnia [...] grudnia 2012 r. Zgodnie z art. 61 ust. 1 powołanej ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: (1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowa w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; (2) teren ma dostęp do drogi publicznej; (3) istniejącej lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; (4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskana przy sporządzaniu poprzednio obowiązujących planów miejscowych, a nadto (5) decyzja ta jest zgodna z przepisami odrębnymi. Sposób zbadania, czy spełnione zostały warunki dobrego sąsiedztwa, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy, został sprecyzowany w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164 poz. 1588). W tej mierze należy zauważyć, że § 7 powołanego rozporządzenia nakazuje dokładne określenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki. Niezbędne jest zatem w tym wypadku odwołanie się do jednostek obiektywnie mierzalnych, a w szczególności do metrów. Dopiero wtedy bowiem można w sposób niebudzący wątpliwości ustalić ten parametr nowej zabudowy, a w konsekwencji zweryfikować, czy spełnia on wymagania związane z zachowaniem ładu przestrzennego. Z tego punktu widzenia niewystarczające jest zatem poprzestanie jedynie na określeniu liczby kondygnacji, gdyż ich wysokość może przybierać różną wartość. Nie są to zatem jednostki obiektywnie mierzalne. Tym bardziej, za niedozwolone należy uznać zupełne pominięcie ustaleń dotyczących górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, skoro prawodawca w cytowanym rozporządzeniu wyraźnie nakazuje wyznaczenie tego parametru. Organy administracji publicznej uznały zatem trafnie, że w powyższym zakresie nie jest możliwe przychylenie się do wniosku skarżącego. Trzeba poza tym zauważyć, że w toku postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r. została sporządzona analiza urbanistyczna z dnia [...] kwietnia 2012 r. (k. 47-60 akt adm. organu I instancji). Stwierdzono w niej, że omawiana inwestycja w swoim pierwotnym kształcie – wynikającym z wniosku inwestora z dnia [...] lutego 2012 r. – kontynuowała w zakresie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki parametry właściwe dla budynków mieszkalnych jednorodzinnych zlokalizowanych na frontach działek. Przekraczało ono natomiast istotnie, o ok. 8 m, wysokość zabudowy zlokalizowanej wewnątrz działek, która ma generalnie charakter parterowy. Ponadto w zakresie geometrii dachu uznano, że rozważane zamierzenie budowlane kontynuuje geometrię dachów stromych, właściwą dla budynków mieszkalnych jednorodzinnych, znajdujących się na frontach działek, ale odbiega od geometrii dachów płaskich, charakterystycznych dla zabudowy zlokalizowanej wewnątrz działek. W konkluzji analizy urbanistycznej wskazano, że inwestycja w swoim pierwotnym kształcie nie kontynuuje formy budynku, sposobu zagospodarowania terenu, ani linii zabudowy i jej intensywności. W konsekwencji w analizie funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu wymieniono maksymalne parametry dopuszczalne dla działki inwestora. W ich świetle wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki mogła wynosić nie więcej niż 3,5 m do gzymsu z dachem stromym lub do 6,5 m z dachem płaskim. Maksymalna wysokość planowanej dobudowy od poziomu terenu do najwyższego punktu dachu wynosiła natomiast 7 m. Ponadto wskazano, że nachylenie dachu stromego powinno wynosić 18°-30°, a dachu prostego 12°. Nie ulega przy tym wątpliwości, że powyższe maksymalne ustalenia, zawarte w analizie urbanistycznej z dnia [...] kwietnia 2012 r., zostały następnie przejęte w całości w decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r. Odpowiadają im bowiem § 2 ust. 2 pkt 3 lit. b tiret drugie i trzecie oraz § 2 ust. 2 pkt 5 lit. b tejże decyzji. Tym samym decyzja, której zmiany domaga się skarżący, wyznacza już najwyższe możliwe dla analizowanego obszaru parametry zabudowy w zakresie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz w zakresie geometrii dachu. Tymczasem z wizualizacji załączonych do wniosku o zmiane decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. oraz do odwołania z dnia 7 marca 2013 r. (k. 104-105 akt adm. organu i instancji i k. 2-12 akt adm. organu II instancji) wynika, że zamiarem skarżącego było wybudowanie obiektu budowlanego istotnie przekraczającego powyższe parametry. Wysokość i geometria dachu planowanego obiektu budowlanego miały bowiem w rzeczywistości kontynuować wysokość i geometrię dachu już istniejącego budynku, nawiązując tym samym do pierwotnego kształtu omawianego obiektu, określonego we wniosku z dnia [...] lutego 2012 r. (k. 1-9 akt adm. organu I instancji). Możliwość lokalizacji takiej inwestycji została jednak wyraźnie wykluczona w analizie urbanistycznej z dnia [...] kwietnia 2012 r. Dokument ten, stanowiący istotny element stanu faktycznego postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r., musiał być uwzględniony przez organy administracji publicznej prowadzące kontrolowane obecnie postępowanie w trybie art. 155 k.p.a. Dlatego też, wbrew twierdzeniom skarżącego, organy administracji publicznej nie dysponowały w rozpatrywanej sprawie luzem decyzyjnym, który pozwalałby im na istotne przekroczenie maksymalnych wartości dla poszczególnych parametrów, wyznaczonych w wyniku analizy urbanistycznej. W konsekwencji niemożliwe było również przychylenie się w powyższym zakresie do wniosku skarżącego o zmianę decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r. Sąd nie podzielił również zarzutu dotyczącego wykreślenia § 2 pkt 5 lit. a decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r. Postanowienie to stwierdza bowiem jedynie zachowanie status quo istniejącego już budynku, którego nie miałaby nadto dotyczyć bezpośrednio rozważana inwestycja. Zapis ten nie miał istotnego znaczenia w rozpatrywanej sprawie. W konsekwencji należy uznać, że propozycje zmian decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r., zgłoszone przez skarżącego, okazały się niemożliwe do przyjęcia z uwagi na ich sprzeczność z wynikami analizy urbanistycznej oraz niezgodność z przepisami, nakazującymi precyzyjne określenie parametrów przyszłej zabudowy. Organy administracji publiczne zobowiązane były zatem w takim przypadku do odmowy zmiany decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r., co też słusznie uczyniły. W tej sytuacji Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Skarga jako bezzasadna podlegała zatem oddaleniu na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.).