II SA/Po 166/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Asesor WSA Paweł Daniel po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 lipca 2023 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 stycznia 2023 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu wydatków z tytułu opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia 26 lutego 2021 r., nr [...]

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 18 stycznia 2023 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm.; dalej: "K.p.a."), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia 26 lutego 2021 r., nr [...], w której ustalono wysokość wydatków poniesionych zastępczo przez Gminę Miejską [...] za M. D. w łącznej kwocie [...]zł, w okresie od dnia 1 października 2020 r. do dnia 28 lutego 2021 r., za pobyt jego ojca S. D. w Domu Pomocy Społecznej [...] oraz nakazano zwrot tych wydatków w terminie 7 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym sprawy. Decyzją z dnia 5 czerwca 2017 r., nr [...], Burmistrz Miasta [...] skierował S. D. do Domu Pomocy Społecznej [...] dla osób przewlekle i somatycznie chorych na czas nieokreślony (t. [...], k. [...] akt adm.). Następnie organ ten wszczął stosowne postępowania w przedmiocie ustalenia odpłatności za pobyt S. D. w Domu Pomocy Społecznej [...] w stosunku do jego zstępnych – dzieci i wnuków. Decyzją z dnia 14 grudnia 2020 r., nr [...] Burmistrz Miasta [...] ustalił synowi S. D. - M. D. odpłatność za pobyt jego ojca w Domu Pomocy Społecznej [...] począwszy od dnia 1 października 2020 r. w wysokości [...] zł miesięcznie. Decyzja ta została wysłana do M. D. na adres ul. [...] w P., i po jej dwukrotnym awizowaniu i upływie terminu do odbioru przesyłki, została pozostawiona w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia (t. [...], k. [...] akt adm.). Wobec braku płatności ze strony M. D., Burmistrz Miasta [...] zawiadomieniem z dnia 22 stycznia 2021 r. poinformował go o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie zwrotu wydatków poniesionych zastępczo przez Gminę Miejską [...] za pobyt S. D. w Domu Pomocy Społecznej [...]. Przesyłka zawierająca zawiadomienie także została skierowana na adres ul. [...] w P., i po jej dwukrotnym awizowaniu i upływie terminu do odbioru przesyłki, została pozostawiona w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia (t. [...], k. [...] akt adm.). Postępowanie to zakończyło się wydaniem w dniu 26 lutego 2021 r. przez Burmistrz Miasta [...], na podstawie art. 61 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 oraz art. 104 ust. 3 i 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 1876 ze zm.; dalej: "u.p.s."), decyzji nr [...], którą organ I Instancji ustalił wysokość wydatków poniesionych za M. D. zastępczo przez Gminę Miejską [...] w łącznej kwocie [...]zł od dnia 1 października 2020 r. do dnia 28 lutego 2021 r. (tj. [...] zł x 5 miesięcy) za pobyt S. D. w Domu Pomocy Społecznej [...] i zobowiązał M. D. do zwrotu tej kwoty w terminie 7 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że od dnia 1 października 2020 r. M. D. nie realizował odpłatności za pobyt ojca w domu pomocy społecznej, a tym samym nie wywiązywał się z postanowień decyzji z dnia 14 grudnia 2020 r. Wobec nieuregulowania należności w wyznaczonym terminie należało wszcząć z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia obowiązku zwrotu wymienionej należności. Przesyłka zawierająca wskazaną decyzję została skierowana na adres ul. [...] w P., i po jej dwukrotnym awizowaniu i upływie terminu do odbioru przesyłki, została pozostawiona w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia (t. [...], k. [...] akt adm.). Pismem z dnia 14 lutego 2022 r. M. D. wystąpił do organu I instancji o doręczenie mu decyzji z dnia 14 grudnia 2020 r. i z dnia 26 lutego 2021 r., podnosząc, że o ich wydaniu dowiedział się wraz z doręczeniem w dniu 14 stycznia 2022 r. decyzji z dnia 10 grudnia 2021 r., nr [...] Wymienione decyzje nigdy nie zostały mu doręczone. Z treści decyzji z dnia 10 grudnia 2021 r. dowiedział się, że organ dokonywał doręczeń na adres, który nie był adresem zamieszkania strony, wobec czego nie mógł mieć zastosowania art. 44 K.p.a. Wnioskujący wskazał, ze od kilku lat mieszka w P. przy ul. [...], o czym organ I instancji ma wiedzę, skoro korespondencję w sprawie [...] doręczył pod ten adres (t. [...], k. [...] akt adm.). W odpowiedzi organ I instancji wyjaśnił, że korespondencja została wysłana na prawidłowy adres, podany przez Komendę Miejską Policji [...] w piśmie z dnia 20 kwietnia 2017 r., a także Wydział Spraw Obywatelskich i Uprawnień Komunikacyjnych w piśmie z dnia 3 lipca 2017 r. Jednocześnie organ I instancji przesłał M. D. kserokopie żądanych decyzji (t. [...], k. [...] akt adm.). Dalej, pismem z dnia 21 lipca 2022 r. M. D. wystąpił do organu I instancji o doręczenie mu oryginałów (a nie kopii) decyzji z dnia 14 grudnia 2020 r. i z dnia 26 lutego 2021 r. (k. t. [...], k. [...] akt adm.). Ostatecznie wobec braku rozpoznania tego wniosku, M. D. pismem z dnia 14 września 2022 r. wystosował do Burmistrza Miasta [...] ponaglenie w sprawie doręczenia decyzji administracyjnych (t. [...], k. [...] akt adm.). Postanowieniem z dnia 10 października 2022 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało ponaglenie M. D. na bezczynność Burmistrza Miasta [...] w załatwieniu sprawy ustalenia wobec M. D. opłaty za pobyt jego ojca w DPS począwszy od dnia 1 października 2020 r. poprzez brak doręczenia decyzji z dnia 14 grudnia 2020 r., nr [...] za nieuzasadnione (t. [...], k. [...] akt adm.). W tej samej dacie Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem nr [...] uznało natomiast za uzasadnione ponaglenie M. D. na bezczynność Burmistrza Miasta [...] w załatwieniu sprawy zobowiązania M. D. do zwrotu wydatków poniesionych zastępczo przez Gminę Miasta [...] za okres od dnia 1 października 2020 r. do dnia 28 lutego 2021 r. tytułem opłaty za pobyt S. D. w DPS, poprzez brak doręczenia M. D. decyzji z dnia 26 lutego 2021 r., nr [...], i nakazało załatwienie tej sprawy poprzez doręczenie tej decyzji M. D. (t. [...], k. [...] akt adm.). W wykonaniu wskazanego postanowienia, Burmistrz Miasta [...] wysłał oryginał decyzji z dnia 26 lutego 2021 r. na adres zamieszkania M. D., tj. ul. [...] w P. (t. I, k. [...] akt adm.). Przesyłka zawierająca tę decyzję została doręczona M. D. w dniu 27 października 2022 r. W odwołaniu z dnia 7 listopada 2022 r. (nadanym w dniu 8 listopada 2022 r.) do Samorządowego Kolegium Odwoławczego M. D. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zwrócenie się do Sądu Rejonowego [...], Wydział i Cywilny w celu ustalenia, czy zostało wydane prawomocne postanowienie stwierdzające nabycie spadku po S. D., wezwanie spadkobiercy do udziału w sprawie i ustalenie czy spadkobierca uiści na rzecz organu I instancji zaległość objętą zaskarżoną decyzją. W uzasadnieniu odwołujący podniósł, że decyzja z dnia 14 grudnia 2020 r., nr [...], w której ustalono miesięczną odpłatność za pobyt S. D. w domu pomocy społecznej nie została mu doręczona, co powoduje niemożność wydania zaskarżonej decyzji jako decyzji powiązanej z decyzją z dnia 14 grudnia 2020 r. W czasie, gdy została wydana ta decyzja miejscem zamieszkania odwołującego był P., ul. [...], co jest faktem znanym z urzędu organowi I instancji. Organ I instancji już od w 2017 r. miał wiedzę, że odwołujący nie zamieszkuje pod p. adresem przy ul. [...] od trzech lat (od 2014 r.), jednakże uporczywie doręczał korespondencję na adres niebędący adresem zamieszkania odwołującego. Odwołujący zarzucił także, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest lakoniczne, albowiem nie wynika z niego, w jakiej części pobyt S. D. był finansowany z jego emerytury. Dodatkowo odwołujący podniósł, że S. D. zmarł 5 listopada 2021 r. i tego dnia doszło do otwarcia po nim spadku. Odwołujący wskazywał wielokrotnie organowi I instancji (w tym również telefonicznie), że po S. D. toczy się sprawa o stwierdzenie nabycia spadku przed Sądem Rejonowym [...] (sygn. akt I Ns [...]), w ramach której doszło do nabycia spadku przez spadkobiercę testamentowego. Mimo tego organ I instancji zaniechał zwrócenia się do tego sądu z żądaniem podania czy doszło do przyjęcia spadku oraz kto jest spadkobiercą. Tymczasem organ I instancji powinien nakazać zwrot odpłatności przez spadkobiercę S. D., albowiem jest on uniwersalnym sukcesorem w zakresie praw i obowiązków zmarłego (w tym obowiązku w zakresie ponoszenia opłat za pobyt w domu pomocy społecznej). Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazaną na wstępie decyzją z dnia 18 stycznia 2023 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy w pierwszej kolejności ocenił, że odwołanie zostało wniesione w terminie, albowiem zaskarżoną decyzję doręczono M. D. w dniu 27 października 2022 r. Przechodząc do meritum organ odwoławczy wskazał, że w rozpoznawanej sprawie ziściły się przesłanki do wydania przez organ I instancji zaskarżonej decyzji, albowiem M. D. nie wywiązywał się z obowiązku pokrycia opłaty za pobyt mieszkańca domu w domu pomocy społecznej, ustalonego decyzją [...] z dnia 14 grudnia 2020 r. W konsekwencji organ I instancji obowiązany był postąpić stosownie do art. 104 ust. 3 u.p.s. i wydać decyzję ustalającą wysokość należności podlegającej zwrotowi i termin jej zwrotu. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja [...] o ustaleniu wobec M. D. opłaty za pobyt jego ojca w Domu Pomocy Społecznej [...] począwszy od dnia 1 października 2020 r. została wydana w dniu 14 grudnia 2020 r. Decyzja ta była poprzedzona zawiadomieniem nr [...] z dnia 16 października 2020 r. o wszczęciu postępowania w tym zakresie. W piśmie tym zawarto pouczenie, że stosownie do treści art. 41 K.p.a. strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swojego adresu, w tym adresu elektronicznego, a w razie, gdy strona nie dopełni tego obowiązku doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny. Zawiadomienie to zostało skutecznie doręczone M. D. w dniu 19 października 2020 r. na adres ul. [...], [...] P. , o czym świadczy znajdujące się w aktach sprawy potwierdzenie odbioru. Z akt wnosić należy, że strona nie zawiadomiła organu I instancji o zmianie swojego adresu. Wspomniana decyzja [...] z dnia 14 grudnia 2020 r. została więc skutecznie - w myśl przepisów o tzw. doręczeniu zastępczym - doręczona M. D., na adres ul. [...], [...] P. . Przesyłkę awizowano w dniu 17 grudnia 2020 r. po raz pierwszy, a w dniu 28 grudnia 2020 r. po raz drugi. Zwrot przesyłki do organu I instancji nastąpił w dniu 14 stycznia 2021 r. Stanowisko to Kolegium zajęło już w postanowieniu z dnia 10 października 2022 r., nr [...], uznając ponaglenie M. D. za nieuzasadnione. Dalej Kolegium uznało za niezasadny zarzut lakonicznego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, tj. braku wskazania w jakiej części pobyt S. D. był finansowany z jego emerytury oraz na jakiej podstawie została ustalona kwota odpłatności obciążająca stronę. Zdaniem Kolegium te okoliczności są obojętne w świetle przesłanek z art. 61 ust. 3 u.p.s., które wyznaczają wraz z art. 104 ust. 3 u.p.s. granice sprawy stanowiącej przedmiot niniejszego postępowania (tj. postępowania w sprawie o zobowiązaniu do zwrotu wydatków poniesionych zastępczo tytułem opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej). Również okoliczność istnienia spadkobiercy testamentowego po S. D. jest obojętna w świetle przesłanek z art. 61 ust. 3 u.p.s., które wyznaczają, wraz z art. 104 ust. 3 u.p.s. granice sprawy stanowiącej przedmiot niniejszego postępowania. Ustalona wobec M. D. opłata za pobyt jego ojca - S. D. w Domu Pomocy Społecznej [...] jest zobowiązaniem ciążącym na M. D. i nie ma związku ze spadkiem po S. D.. W skardze z dnia 2 marca 2023 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu M. D. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta [...], zwrócenie się do Sądu Rejonowego [...] celem ustalenia, czy zostało wydane prawomocne postanowienie stwierdzające nabycie spadku po S. D., przeprowadzenie dowodu z decyzji SKO z dnia 1 lipca 2022 r., nr [...] na okoliczność, że organ i instancji nie dokonywał doręczeń korespondencji w sprawie na adres miejsca zamieszkania skarżącego (ul. [...]), przeprowadzenie dowodu z decyzji organu I instancji nr [...] na okoliczność tego, że organ i instancji już od 2014 r. miał wiedzę o tym, że skarżący nie zamieszkuje pod adresem w P. przy ul. [...] oraz zwrot kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a., art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.s. oraz art. 61 ust. 3 u.p.s. w zw. z art. 44 § 4 K.p.a. w zw. z art. 98 ustawy o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2. W uzasadnieniu skarżący powtórzył zarzuty zawarte w odwołaniu. Dodatkowo skarżący wskazał, że doręczenie decyzji ustalającej opłatę nastąpiło w czasie epidemii. Zgodnie natomiast z art. 98 ust. 1 ustawy o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2, nieodebranych pism podlegających doręczeniu za potwierdzeniem odbioru przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, których termin odbioru określony w zawiadomieniu o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru przypadał w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, nie można uznać za doręczone w czasie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii oraz przed upływem 14 dni od dnia zniesienia tych stanów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W piśmie procesowym z dnia 24 kwietnia 2023 r. M. D. podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko wyrażone w odwołaniu oraz skardze. Skarżący podkreślił, że nie zgadza się z twierdzeniami Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jakoby zostało mu doręczone zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego oraz decyzja z dnia 14 grudnia 2020 r., nr [...] W ostatnim czasie, w wyniku konieczności wniesienia skargi od decyzji SKO w niniejszej sprawie, skarżący podjął czynności w celu wyjaśnienia dlaczego organy administracji nie mają wątpliwości, że doszło do skutecznego doręczenia. To, co skarżący ustalił, rzuca nowe światło na sprawę, albowiem zawiadomienie oraz decyzja zostały odebrane przez syna skarżącego, który nosi takie samo imię i nazwisko (M. D.), i który w czasie doręczeń korzystał z lokalu przy ul. [...] w P.. O okoliczności tej skarżący dowiedział się ostatnio, w okresie Świąt Wielkanocnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn, niż w niej wskazano. Kontroli Sądu poddano decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 stycznia 2023 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia 26 lutego 2021 r., nr [...], którą ustalono wysokości wydatków poniesionych zastępczo przez Gminę Miejską [...] za M. D. w łącznej kwocie [...]zł od dnia 1 października 2020 r. do dnia 28 lutego 2021 r. za pobyt jego ojca S. D. w Domu Pomocy Społecznej [...] oraz zobowiązano M. D. do ich zwrotu w terminie 7 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji. Na wstępie Sąd wskazuje, że organ odwoławczy prawidłowo uznał, że decyzja organu I instancji z dnia 26 lutego 2021 r., nr [...], nie została skutecznie doręczona w trybie tzw. doręczenia zastępczego pod adresem ul. [...] w P., a w konsekwencji, nie weszła wówczas do obrotu prawnego. Ze znajdującej się w aktach sprawy informacji uzyskanej z Wydziału Spraw Obywatelskich i Uprawnień Komunikacyjnych Urzędu Miasta P., która wpłynęła do organu I instancji w dniu 1 sierpnia 2022 r. wynika bowiem, że skarżący został wymeldowany spod tego adresu już w dniu 6 czerwca 2019 r. i od dnia 10 czerwca 2019 r. był zameldowany na pobyt stały pod adresem ul. [...]/[...] w P. (t. I, k. [...] akt adm.). W tej sytuacji konieczne stało się wysłanie tej decyzji pod prawidłowy adres skarżącego, co też zostało wykonane przez organ I instancji w dniu 19 października 2022 r. Skoro przy tym decyzja ta została odebrana przez skarżącego w dniu 27 października 2022 r., a w dniu 8 listopada 2022 r. skarżący wniósł od niej odwołanie, to organ odwoławczy miał podstawy do merytorycznego rozpoznania odwołania. Tym niemniej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydając decyzję w sprawie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. nie wzięło pod uwagę, że skarżący w ogóle nie brał udziału w postępowaniu przed organem I instancji i skuteczne doręczenie decyzji z dnia 26 lutego 2021 r. nie miało wpływu na tę okoliczność. Kolegium pominęło, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie z dnia 22 stycznia 2021 r. także zostało nadane na adres ul. [...] w P., co wobec wyżej poczynionych rozważań wyklucza uznanie tego doręczenia za skuteczne. Przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ I instancji w ogóle natomiast nie wystosował do skarżącego zawiadomienia o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, czym naruszył art. 10 § 1 K.p.a. W tej sytuacji utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze doprowadziło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wynikającej z art. 15 K.p.a. Obowiązkiem organu odwoławczego w tej sytuacji było bowiem uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi, tym razem przy udziale strony. Organ odwoławczy miał obowiązek dostrzec, że na etapie postępowania przed organem I instancji doszło do naruszenia przepisów postępowania o doręczeniach oraz art. 10 § 1 K.p.a., co w konsekwencji doprowadziło do braku udziału strony w postępowaniu przed organem I instancji, i to bez względu na argumenty podniesione w odwołaniu. Istota administracyjnego toku instancji polega bowiem na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, przy zapewnieniu czynnego udziału stronom postępowania, nie zaś na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu pierwszej instancji. Wydanie decyzji z naruszeniem zasady dwuinstancyjności godzi w podstawowe prawa i gwarancje strony i musiało zostać ocenione jako naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że z zasady dwuinstancyjności płyną dla strony fundamentalne uprawnienia, których w praworządnym państwie nie powinna być ona pozbawiona. Do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego została zrealizowana, nie wystarcza przy tym samo stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzję, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone (por. wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2004 r., sygn. akt I SA 2257/03, dostępne pod adresem https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej sytuacji konieczne stało się wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Końcowo Sąd wskazuje organowi I instancji, że organ administracji publicznej jest każdorazowo zobowiązany przed wszczęciem z urzędu postępowania administracyjnego do zweryfikowania adresu zamieszkania strony, i to bez względu na to, czy przed organem toczyły się wcześniej w stosunku do tej strony inne postępowania. Tymczasem w niniejszej sprawie organ I instancji przed wszczęciem postępowania w sprawie w ogóle nie zweryfikował jaki jest aktualny adres skarżącego, i w tym zakresie oparł się na informacjach pozyskanych w 2017 r. w toku innego postępowania, a więc 3 lata przed wszczęciem postępowania w niniejszej sprawie. Oczywistym jest natomiast, że w tym czasie dane adresowe strony mogły się zmienić, co też miało miejsce w niniejszej sprawie. Zaniechanie zweryfikowania adresu zamieszkania strony przed wszczęciem postępowania doprowadziło przy tym do nadania zawiadomienia o wszczęciu postępowania, a także decyzji organu I instancji na nieaktualny adres skarżącego. Odnosząc się do treści skargi Sąd wskazuje, że z uwagi na przyczyny uchylenia zaskarżonych decyzji Sąd odstąpił od odniesienia się do zarzutów skargi. W sytuacji konieczności ponownego prowadzenia postępowania przed organem I instancji przy udziale strony odniesienie się do zarzutów skargi byłoby przedwczesne. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 stycznia 2023 r., nr [...], a także poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia 26 lutego 2021 r., nr [...], albowiem zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 10 § 1 K.p.a. i art. 15 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponownie prowadząc postępowanie organy zastosują się do oceny prawnej i wytycznych zawartych w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Organ I instancji z uwagi na nierozerwalny związek decyzji w przedmiocie zwrotu wydatków z decyzją ustalającą odpłatność za pobyt w DPS przed wydaniem decyzji rozważy przy tym, czy wobec treści pisma procesowego skarżącego z dnia 24 kwietnia 2023 r. (k. [...]-[...] akt sąd.) nie jest konieczne zweryfikowanie skuteczności doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia skarżącemu opłaty za pobyt S. D. w DPS z dnia 16 października 2020 r. (t. I, k. [...] akt adm.) i decyzji z dnia 14 grudnia 2020 r. (t. I, k. [...] akt adm.), przy czym prawidłowym trybem do weryfikacji tej okoliczności jest tryb wznowienia postępowania na wniosek strony w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Z uwagi na wynikający z art. 148 § 2 K.p.a. miesięczny termin do wniesienia tego podania od dnia, w którym strona dowiedziała się o wydaniu decyzji, obowiązkiem organu będzie przy tym rozważenie, czy w aktach sprawy nie znajduje się już pismo strony mające charakter wniosku o wznowienie postępowania, które zostało złożone w terminie miesiąca od daty dowiedzenia się przez skarżącego o wydaniu decyzji z dnia 14 grudnia 2020 r. (np. pismo datowane na dzień 14 lutego 2022 r. – t. I, k. [...] akt adm., przy czym w aktach sprawy brak jest koperty, w której nadano to pismo). Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na mocy pkt XV zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 27 marca 2023 r. wydanego w oparciu o art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 2095).