II SA/Po 155/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Asesor WSA Paweł Daniel po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 lipca 2023 r. w sprawie ze skargi B. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 stycznia 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego oddala skargę

Burmistrz Gminy [...] (dalej: Burmistrz) postanowieniem z dnia 21 grudnia 2022 r., nr [...], działając na podstawie art. 6, art. 61a ust. 1 oraz art. 123 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm.; dalej: "K.p.a."), po rozpoznaniu wniosku B. K. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie ponownego ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad mężem wnioskodawczyni Z. K.. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w dniu 10 czerwca 2022 r. B. K. złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i w wyniku jego rozpoznania organ w dniu 5 lipca 2022 r. wydał decyzję nr [...] o odmowie przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. W wyniku wniesienia odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza. Jednakże wnioskodawczyni ponownie w dniu 10 listopada 2022 r. złożyła wniosek o ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad mężem Z. K.. Przechodząc do meritum organ I instancji wskazał, że sytuacja rodzinna wnioskodawczyni nie uległa zmianie, bowiem B. K. jest uprawniona i pobiera od dnia 10 sierpnia 2016 r. emeryturę, co uzasadnia odmowę wszczęcia postępowania z uwagi na to, że w tej sprawie została już wydana decyzja administracyjna. Wnioskodawczyni została poinformowana o możliwości wyboru świadczenia lub o możliwości zawieszenia pobieranej emerytury, wstrzymania jej wypłaty, a także o zbiegu uprawnień do różnych świadczeń rodzinnych oraz do świadczeń z ubezpieczeń społecznych i sposobie zrealizowania swojego wyboru. Zdaniem Burmistrza brak jest możliwości przyznania wnioskodawczyni prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z równoczesnym prawem do emerytury. Wnioskodawczyni jest osobą wyłączoną z grona beneficjentów świadczenia pielęgnacyjnego na mocy jednoznacznie brzmiącego art. 17 ust. 5 pkt. 1 lit. a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 615 ze zm.; dalej: "u.ś.r."). W zażaleniu z dnia 3 stycznia 2023 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego B. K. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, podjęcie czynności przez organ, w tym wezwanie odwołującej do przedłożenia decyzji dotyczącej zawieszenia emerytury i w konsekwencji przyznanie odwołującej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaną opieką nad mężem, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 6, art. 61a oraz art. 123 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że ponowne złożenie wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego nie wymaga od organu przeprowadzenia postępowania i wezwania wnioskodawcy do przedłożenia decyzji dotyczącej zawieszenia emerytury lecz uprawnia organ do bezczynności i odmowy wszczęcia postępowania bez podjęcia jakichkolwiek czynności wyjaśniających. W uzasadnieniu żaląca podniosła, że organ I instancji poprzez brak podjęcia jakichkolwiek czynności, w tym przez brak wezwania żalącej do wyjaśnienia sytuacji dotyczącej pobieranej emerytury i brak wezwania jej do przedłożenia decyzji dotyczącej zawieszenia emerytury doprowadził od sytuacji niemożności uzyskania przez żalącą świadczenia, które jej się należy. Żaląca przedłoży na wezwanie organu decyzję dotyczącą zawieszenia prawa do emerytury. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 26 stycznia 2023 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a., utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy wyjaśnił, że warunkiem sine qua non wydania postanowienia w trybie art. 61a § 1 K.p.a. jest stwierdzenie tożsamości stosunku administracyjnoprawnego występującego pomiędzy sprawą zakończoną wydaniem ostatecznej decyzji oraz powtórnym podaniem o wszczęcie postępowania administracyjnego. Tożsamość ta będzie istniała wówczas, gdy występują te same podmioty w sprawie, gdy dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego, a do tego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy. Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji trafnie zważył, że w rozpoznawanej sprawie zachodzi pełna tożsamość podmiotu występującego z wnioskiem, przedmiotu sprawy oraz stanu faktycznego i prawnego. Zarówno wnioskiem z dnia 7 czerwca 2022 r., jak i z dnia 7 listopada 2022 r., B. K. wystąpiła o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym mężem Z. K.. B. K. jest nadal uprawniona do świadczenia emerytalnego, które to prawo realizuje przez pobieranie emerytury. Pomiędzy wydaniem decyzji a obecnie rozpoznawanym wnioskiem nie zmieniły się przepisy prawa, które legły u podstaw wydania wcześniejszej ostatecznej i prawomocnej decyzji. Tym samym w niniejszej sprawie nie występuje zmiana stanu prawnego. Z tych też względów nie ulega wątpliwości, że obie sprawy - obecnie rozpoznawana oraz poprzednio rozstrzygnięta decyzją organu I instancji z dnia 5 lipca 2022 roku oraz ostateczną decyzją Kolegium z dnia 29 sierpnia 2022 r., nr [...] - dotyczą tego samego przedmiotu w takim samym stanie prawnym i niezmienionym stanie faktycznym sprawy, tj. świadczenia pielęgnacyjnego dla żalącej z tytułu opieki nad niepełnosprawnym mężem. Po rozpoznaniu wniosku z dnia 7 czerwca 2022 r. organ I instancji odmówił przy tym przyznania świadczenia pielęgnacyjnego od miesiąca czerwca 2022 r. do bliżej nieokreślonego czasu. Tym samym decyzja ta obejmuje również okres od listopada 2022 r., którego dotyczy ponowny wniosek. Reasumując, zdaniem organu odwoławczego organ I instancji zasadnie uznał, że z uwagi na powagę rzeczy osądzonej niemożliwe jest wszczęcie nowego postępowania w sprawie. W skardze z dnia 2 marca 2023 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu B. K. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz zasądzenie o organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a oraz art. 24 ust. 2 i 2a u.ś.r., a także art. 6, art. 7, art. 8, art. 61a i art. 123 K.p.a. W uzasadnieniu skarżąca powtórzyła zarzuty zawarte w zażaleniu. Dodatkowo wskazała, że z treści art. 24 ust. 2 i 2a u.ś.r. wynika, iż organ winien przyznać świadczenie co najmniej od daty złożenia wniosku o przyznanie świadczenia. Dalej, wydając zaskarżone postanowienie organ oparł się na przepisie, który zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 czerwca 2019 r., sygn. akt SK 2/17 utracił moc obowiązującą z dniem 9 stycznia 2020 r. W orzeczeniu tym Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że przepis art 17 ust. 5 pkt 1 lit a u.ś.r. w zakresie, w jakim stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do renty z tytuły częściowej niezdolności do pracy, jest niezgodny z art 71 ust. 1 zdanie drugie zw. z art 32 ust. 1 Konstytucji RP. W tej sytuacji za nieuzasadnione należy uznać takie wykładanie przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych, które skutkuje ograniczeniem w dostępności do świadczenia pielęgnacyjnego osób realizujących swój moralny i prawny obowiązek względem niepełnosprawnego członka swojej rodziny, w sytuacji, gdy prawidłowo sprawują oni faktyczną, codzienną opiekę. Interpretacja przepisów ustawowych musi być zawsze dokonywana przy zastosowaniu techniki wykładni ustawy w zgodzie z Konstytucją. Wobec tego w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że zastosowanie powyższych reguł interpretacyjnych w odniesieniu do art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. wyłącza prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osoby mającej ustalone prawo do emerytury nie w całości, ale jedynie do wysokości tej emerytury W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Kontroli Sądu poddano postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 stycznia 2023 r., nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza Gminy [...] z dnia 21 grudnia 2022 r., nr [...], o odmowie wszczęcia postępowania na wniosek B. K. z dnia 10 listopada 2022 r. o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad Z. K.. Podstawą prawną zapadłych w niniejszej sprawie postanowień jest art. 61a § 1 K.p.a., zgodnie z którym gdy żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Z treści art. 61a § 1 K.p.a. wynika, że ustawodawca wprowadził w tej regulacji dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Jedną z nich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną (występuje np. w interesie innej osoby, czy w interesie społeczności lokalnej, nie mając uprawnień do reprezentowania tych podmiotów), natomiast drugą przesłanką do wydania postanowienia w trybie art. 61a § 1 K.p.a. jest zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Z konstrukcji art. 61a § 1 K.p.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. wynika, że inną uzasadnioną przyczyną odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego jest ponowne żądanie jego wszczęcia w sprawie już raz rozstrzygniętej. Nie budzi bowiem żadnych wątpliwości tak w orzecznictwie, jak i w doktrynie, że ta sama sprawa administracyjna nie może być rozstrzygana kilka razy. Wypływająca z art. 16 § 1 K.p.a. zasada trwałości decyzji administracyjnych w swoim formalnym aspekcie wyraża się w tym, że ostateczne decyzje obowiązują tak długo, dopóki nie zostaną uchylone lub zmienione przez nową decyzję opartą na odpowiednim przepisie prawnym. Jest to tzw. domniemanie mocy obowiązującej decyzji. Zasada trwałości decyzji administracyjnej powinna skutkować honorowaniem stanu prawnego wynikającego z ostatecznej decyzji. Oznacza to, że ani sąd, ani organ administracyjny nie są uprawnieni do jej kwestionowania, w szczególności pod względem jej merytorycznej zasadności i są nią związani dopóki ostateczna decyzja rozstrzygająca określoną kwestię pozostaje w obrocie prawnym. Jej adresaci mają natomiast prawo oczekiwać, że decyzja ponownie rozstrzygająca tę sprawę, co do jej istoty nigdy nie zapadnie. Zasada ta, zwana res iudicata (tj. powaga rzeczy osądzonej) zapewniająca stabilizację i pewność obrotu prawnego została zabezpieczona sankcją nieważności (art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a.) przed ponownym rozstrzygnięciem tożsamej sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 23 stycznia 1998 r. sygn. akt III SA 103/97 z glosą B. Adamiak, OSP z 1999 r., z. 1, poz. 19; B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydanie 13. Warszawa 2014 r., str. 93; M. Jaśkowska i A. Wróbel. Komentarz aktualizowany do art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego, Lex/el.). Zasada res iudicata stanowi przeszkodę do ponownej konkretyzacji tego samego stosunku administracyjnoprawnego, a więc w oparciu o niezmieniony stan faktyczny i prawny sprawy, kształtowany przez przepisy prawa materialnego (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 24 maja 2022 r., sygn. akt II SA/Po 84/22 – wszystkie powołane w niniejszym wyroku orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są pod adresem https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Kluczowe zatem w niniejszej sprawie pozostaje więc ustalenie tożsamości sprawy zakończonej ostateczną decyzją odmawiającą przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego, a wnioskiem złożonym w przedmiotowej sprawie. W kontekście powyższego wskazać należy, że o tożsamości sprawy można mówić wówczas, gdy dostrzegalna jest identyczność czterech elementów identyfikujących stosunek administracyjnoprawny: podmiotów, przedmiotu, determinanty faktycznej oraz determinanty prawnej. W rozpoznawanej sprawie zarówno wnioskiem z dnia 25 maja 2022 r., który wpłynął do organu I instancji w dniu 10 czerwca 2022 r. (k. [...]-[...] akt adm. organu I instancji), jak i wnioskiem z dnia 14 października 2022 r., który wpłynął do organu I instancji w dniu 10 listopada 2022 r. (k. [...]-[...] akt adm. organu I instancji) B. K. wystąpiła o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym mężem Z. K.. Ponadto B. K. jest nadal uprawniona do pobierania świadczenia emerytalnego i prawo to realizuje poprzez pobieranie emerytury (k. [...] i [...] akt adm. organu I instancji). Dalej, pomiędzy wydaniem decyzji, a obecnie rozpoznawanym wnioskiem nie zmieniły się przepisy prawa, które legły u podstaw wydania wcześniejszej ostatecznej i prawomocnej decyzji. Tym samym w niniejszej sprawie nie doszło do zmiany stanu prawnego. Na powyższą ocenę nie ma przy tym wpływu powoływany przez stronę wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 czerwca 2019 r., sygn. akt SK 2/17. Zwrócić w tym miejscu należy uwagę, że wyrok ten został wydany na długo przed wydaniem ostatecznej decyzji o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, a ponadto w wyroku tym Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. u.ś.r. jest niezgodny z art. 71 ust. 1 zdanie drugie w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Tymczasem podstawą odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego nie był fakt pobierania przez skarżącą renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy (czego dotyczył wyrok TK w sprawie SK 2/17), a fakt pobierania przez skarżącą świadczenia emerytalnego (zob. decyzja Kolegium z dnia 29 sierpnia 2022 r., k. k. [...] akt adm. organu I instancji), którego to zagadnienia wskazany wyrok nie dotyczył. Z powyższych względów nie ulega wątpliwości, że obie sprawy dotyczą tego samego przedmiotu jak i podmiotów w niezmienionym stanie prawnym sprawy, tj. świadczenia pielęgnacyjnego dla skarżącej z tytułu opieki nad niepełnosprawnym mężem. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że Sądowi znany jest wyrażany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd o braku pełnej tożsamości przedmiotu sprawy w przypadku występowania z ponownym wnioskiem o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego ze względu na odmienne okresy świadczeniowe, które zgodnie z art. 24 ust. 2 u.ś.r. każdorazowo wyznacza data złożenia wniosku o przyznanie świadczenia (por. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2023 r., sygn. akt I OSK 1783/22), jednakże Sąd w składzie rozstrzygającym niniejszą sprawę tego poglądu nie podziela. Podkreślić bowiem należy, że pomiędzy przyznaniem świadczeń rodzinnych na podstawie art. 24 ust. 1 u.ś.r. a przyznaniem świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie art. 24 ust. 2 u.ś.r. zachodzi istotna różnica. Zgodnie bowiem z art. 24 ust. 4 u.ś.r. prawo do zasiłku pielęgnacyjnego lub świadczenia pielęgnacyjnego ustala się na czas nieokreślony, chyba że orzeczenie o niepełnosprawności lub orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zostało wydane na czas określony. W przypadku wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności na czas określony prawo do zasiłku pielęgnacyjnego lub świadczenia pielęgnacyjnego ustala się do ostatniego dnia miesiąca, w którym upływa termin ważności orzeczenia. Zasadą jest więc przyznawanie świadczenia pielęgnacyjnego na czas nieokreślony, a nie na ściśle wskazany okres, tak jak ma to miejsce w przypadku klasycznych świadczeń rodzinnych przyznawanych na okres zasiłkowy. Tylko przy świadczeniach okresowych można przyjmować, że wnioski obejmujące różne okresy zasiłkowe dotyczą różnych spraw administracyjnych w ujęciu materialnoprawnym. W przypadku świadczenia pielęgnacyjnego przysługującego na stałe taka sytuacja nie występuje. W sytuacji, gdy orzeczenie o niepełnosprawności zostaje wydane na stałe, to świadczenie pielęgnacyjne przyznawane jest na czas nieokreślony. Tym samym organ rozpoznając wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego również odmawia jego przyznania na cały wnioskowany okres. Zatem nowy wniosek dotyczący świadczenia pielęgnacyjnego na czas nieokreślony złożony później obejmuje również okres objęty wcześniejszą decyzją. Natomiast sam fakt zmiany daty początkowej wnioskowanego świadczenie nie oznacza, że organ w tym zakresie nie orzekł już wcześniejszą decyzją. W realiach niniejszej sprawy, zdaniem Sądu nie sposób uznać, że sam tylko fakt, iż świadczenie pielęgnacyjne przyznaje się od momentu złożenia konkretnego wniosku sprawia, że w sytuacji składania wniosków w kolejnych miesiącach po prawomocnej weryfikacji uprawnień skarżącej dopuszczalne jest ponowne merytoryczne rozstrzygania sprawy, której efektem miałoby być ponowne rozstrzyganie o uprawnieniu skarżącej do pobierania świadczenia pielęgnacyjnego. Dla uznania, iż taka sprawa nie jest tożsama z już zakończoną decyzją ostateczną konieczna byłaby zmiana podmiotów postępowania, przedmiotu lub zmiana stanu prawnego, względnie zmiana stanu faktycznego sprawy (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 15 marca 2022 r., sygn. akt III SA/Kr 1466/21, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 21 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Sz 181/22, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 2 czerwca 2022 r, sygn. akt II SA/Ol 377/22, wyrok WSA w Łodzi z dnia 8 czerwca 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 218/22, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 14 września 2022 r., sygn. akt II SA/Ol 496/22). Stąd też Sąd w niniejszym składzie uznał, że w rozpoznawanej sprawie zaistniała tożsamość względem sprawy, która została już rozstrzygnięta wcześniejszą decyzją organu pierwszej instancji. Nie doszło bowiem do żadnej zmiany sytuacji faktycznej ani prawnej skarżącej, a w obrocie prawnym pozostaje decyzja skierowana do tego samego adresata i dotycząca tego samego świadczenia w związku ze sprawowana opieką nad tą samą osobą – Z. K., legitymującym się ciągle niezmienionym orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności wydanym na stałe w dniu 16 kwietnia 2015 r. Z tych przyczyny Sąd uznał za prawidłowe stanowisko organów obu instancji, że z uwagi na powagę rzeczy osądzonej niemożliwe jest wszczęcie nowego postępowania. Odnosząc się przy tym do pozostałych zarzutów skargi wskazać należy, że spór w sprawie sprowadzał się do rozstrzygnięcia, czy w sprawie zasadnie zastosowano art. 61a ust. 1 K.p.a. i odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie. Bez znaczenia dla sprawy pozostają więc zarzuty o nieprawidłowej zdaniem skarżącej wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. oraz braku wezwania do przedłożenia decyzji o zawieszeniu pobierania emerytury, albowiem organy nie orzekały co do istoty sprawy. Jedynie ubocznie wskazać można, że w postępowaniu wszczętym w dniu 10 czerwca 2022 r. organ I instancji przed wydaniem decyzji w dniu 5 lipca 2022 r. pouczył skarżącą, że osoba, która spełnia warunki do przyznania wyższego świadczenia pielęgnacyjnego i chce je otrzymać, a pobiera emeryturę, powinna dokonać wyboru jednego z tych świadczeń i zrezygnować z pobierania świadczenia niższego, tj. w przedmiotowej sprawie emerytury oraz wskazał tryb realizacji tego wyboru poprzez złożenie do organu rentowego wniosku o zawieszenie prawa do emerytury na podstawie art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (k. [...] akt adm. organu I instancji). Także przed rozpatrzeniem odwołania SKO wystosowało stosowne pouczenie i wezwało do udzielenia wyjaśnień, czy strona wystąpiła do właściwego organu emerytalnego z wnioskiem o zawieszenie prawa do emerytury lub uzyskała decyzję organu emerytalnego o zawieszeniu tego prawa (zob. pismo z dnia 1 sierpnia 2022 r., k. nienumerowana), jednak pełnomocnik skarżącej w dniu 25 sierpnia 2022 r. telefonicznie poinformował organ, że strona nie będzie zawieszała realizacji prawa do emerytury (zob. notatka służbowa z dnia 25 sierpnia 2022 r., k. nienumerowana), co skutkowało odmową przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634; dalej: "P.p.s.a."), oddalił skargę. Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na mocy art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 P.p.s.a. /-/ P. Daniel /-/ E. Podrazik /-/ W. Batorowicz