II SA/Po 154/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Skomra (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Sebastian Michalski Sędzia WSA Robert Talaga po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 czerwca 2026 r. w sprawie ze skargi G. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 października 2025 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego oddala skargę.

Postanowieniem znak [...] z dnia 3 września 2025 r., po rozpatrzeniu wniosku G. J., Wójt Gminy [...] zawiesił postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 15 budynków jednorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w ramach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, na terenie części działek o nr ewid. [...] i [...], w obrębie ewidencyjnym [...], gmina [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że w trakcie prowadzonego postępowania, G. J. wystąpił z wnioskiem o zawieszenie postępowania w tej sprawie. Pismem z dnia 4 sierpnia 2025 r. strony postępowania zostały zawiadomione o wpłynięciu wniosku o zawieszenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Strony postępowania, w wyznaczonym terminie nie wniosły sprzeciwu co do zawieszenia postępowania. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył T. G. podnosząc, że sprzeciwia się planowanej inwestycji, gdyż narusza ona jego interes prawny oraz interes społeczny. G. J., reprezentowany przez pełnomocnika, w piśmie z dnia 15 października 2025 r. wniósł o utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem z dnia 16 października 2025 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako "Samorządowe Kolegium Odwoławcze" lub "organ") uchyliło postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia 3 września 2025 r. w całości i orzekło o odmowie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, iż w myśl art. 98 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691 - dalej: k.p.a.) organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Jak wynika z brzmienia zacytowanego przepisu, możliwość tzw. fakultatywnego zawieszenia postępowania administracyjnego uzależniona jest od spełniania przesłanek, które muszą wystąpić kumulatywnie. Z uwagi na powyższą okoliczność niespełnienie chociażby jednego z tych warunków powoduje, że organ nie może zawiesić postępowania administracyjnego w tym trybie. Podkreślenia wymaga, że przepis art. 98 § 1 k.p.a. nie wymaga wyrażenia zgody na zawieszenie postępowania przez pozostałe strony, ale odnosi się do tego, że "nie sprzeciwiają się temu inne strony". Przesłanka braku sprzeciwu stron nie będzie zatem spełniona, jeżeli chociażby jedna ze stron zgłosi swój sprzeciw. Przepis nie określa formy prawnej wyrażenia sprzeciwu wobec żądania zawieszenia postępowania, a zatem strona zgłaszająca sprzeciw może to uczynić w dowolnej formie (tak: postanowienie NSA z dnia 6 września 2007 r., sygn. akt II OSK 392/07, dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy zatem uznać, że wyrażenie przez T. G., będącego stroną postępowania, sprzeciwu co do zawieszenia postępowania, poprzez wniesienie zażalenia na postanowienie o zawieszeniu postępowania, stanowi negatywną przesłankę do zawieszenia postępowania w trybie art. 98 § 1 k.p.a.. W zaistniałej sytuacji brak jest podstaw do zawieszenia postępowania na podstawie art. 98 § 1 k.p.a., co musiało skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia w całości i orzeczeniem o odmowie zawieszenia postępowania. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł G. J. zarzucając mu naruszenie: 1. naruszenie art. 6, 7, 8 § 1, 77 § 1 i 80 k.p.a. w zw. z art. 98 § 1 k.p.a. w zw. z art. 63 § 2 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż pan T. G. jako strona wyraził w zażaleniu z dnia 18 września 2025 r. sprzeciw wobec zawieszenia postępowania z wniosku skarżącego, podczas gdy pan T. G. w żaden sposób nie wyraził sprzeciwu wobec zawieszenia postępowania, w szczególności nie wyraził jakiegokolwiek żądania lub oświadczenia, które mogłoby zostać uznane za sprzeciw na wniosek pana G. J. o zawieszenie postępowania w trybie art. 98 § 1 k.p.a., wobec czego Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonało bezpodstawnej modyfikacji treści tego pisma strony, dowolnie uzupełniając to pismo o żądanie, którego strona nie zawarła w treści; 2. naruszenie art. 98 § 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż możliwe jest wyrażenie przez stronę sprzeciwu wobec zawieszenia postępowania na etapie zażalenia na postanowienie organu I instancji o zawieszeniu postępowania, podczas gdy możliwość wyrażenia przez stronę sprzeciwu na wniosek o zawieszenie postępowania ma charakter poprzedzający wydanie postanowienia w sprawie zawieszenia postępowania, a zatem skoro w wyznaczonym przez organ I instancji terminie, poprzedzającym wydanie postanowienia o zawieszeniu postępowania, żadna ze stron postępowania nie sprzeciwiła się zawieszeniu postępowania, to nie można przyjąć, iż strona może skutecznie wyrazić sprzeciw wobec zawieszenia postępowania już po wydaniu postanowienia o zawieszeniu postępowania; wobec braku sprzeciwu którejkolwiek ze stron w dacie wydawania postanowienia organu I instancji o zawieszeniu postępowania spełnione były wszystkie przesłanki zawieszenia, tj. brak sprzeciwu stron i brak zagrożenia interesu społecznego; 3. naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i 98 § 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie i dokonanie oceny okoliczności niezwiązanych z kontrolą postanowienia organu I instancji (1j. dowolne modyfikowanie żądania strony i ex post konstruowanie sprzeciwu wobec zawieszenia postępowania), bowiem organ II instancji rozpatrując zażalenie ma wyłącznie kompetencje do dokonania kontroli zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia w sprawie zawieszenia, a zatem czy w świetle przepisów były podstawy prawne do zawieszenia lub podstawy do odmowy podjęcia zawieszonego postępowania, co oznacza, iż rozpatrując zażalenie pana T. G. organ II instancji był uprawniony wyłącznie do oceny, czy w dacie wydania postanowienia przez organ I instancji spełnione zostały ustawowe przesłanki zawieszenia postępowania z art. 98 § 1 k.p.a.; 4. naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie obligatoryjnego zawieszenia niniejszego postępowania, bowiem rozpatrzenie sprawy w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; 5. naruszenie art. 6, art. 11 i art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez sporządzenie lakonicznego uzasadnienia faktycznego i prawnego postanowienia oraz wyłącznie ogólnikowe wyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się organ uznając, iż zażalenie pana T. G. jako strony na postanowienie organu I instancji stanowi sprzeciw wobec zawieszenia postępowania, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego i okoliczności faktycznych jednoznacznie wynika, iż żadna ze stron nie sprzeciwiła się zawieszeniu postępowania. Wskazując na powyższe Skarżący wniósł uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zobowiązanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego do wydania postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia 3 września 2025 r., znak sprawy [...] Ponadto Skarżący wniósł o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przed adwokata, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że w przypadku wniesienia skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając m.in., czy mieści się w katalogu spraw należących do właściwości sądu administracyjnego. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Jak wynika z art. 141 § ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 – dalej jako "k.p.a.") na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Z kolei w myśl art. 101 § 3 k.p.a. zażalenie służy stronie na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania. Treść art. 101 § 3 k.p.a. zgodnie z utrwalonym orzecznictwem NSA należy odczytywać w ten sposób, że zażalenie przysługuje wyłącznie na postanowienie o zawieszeniu postępowania ("w sprawie zawieszenia postępowania") oraz na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania ("w sprawie odmowy podjęcia postępowania"). Natomiast na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania zażalenie nie przysługuje - patrz wyroki NSA: z dnia 28 czerwca 2022 r. II GSK 357/19, z dnia 8 maja 2013 r. sygn. akt I OSK 2148/11, z dnia 18 czerwca 2013 r. II OSK 2296/12. Również i w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych prezentuje się zbieżny z powyższym pogląd odnośnie sposobu odczytania art. 101 § 3 k.p.a. (por. postanowienia: WSA w Białymstoku z 21 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 513/11; WSA w Gdańsku z 30 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 112/12; wyrok WSA w Kielcach z 13 września 2012 r., sygn. akt II SA/Ke 464/12; postanowienia WSA w Gdańsku z: 19 września 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 715/11 i 22 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 208/12; wyroki: WSA w Poznaniu z 6 lutego 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 991/12; WSA w Gliwicach z 14 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Gl 1165/12, publ. na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego przepis art. 101 § 3 k.p.a. nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia (lub wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy) na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego (por. m.in. postanowienie NSA: z dnia 15 lutego 2013 r. sygn. akt II OSK 2991/12; z dnia 23 maja 2013 r. sygn. akt II OSK 1617/12; z dnia 18 października 2013 r. sygn. akt II OSK 1175/12; z dnia 31 marca 2015 r. sygn. akt II OSK 641/15, publ. na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro w świetle przepisu art. 101 § 3 k.p.a. na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego zażalenie (lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy) nie przysługuje, tym samym postanowienie to nie należy do kategorii postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a., a skarga na takie postanowienie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu (por. postanowienia NSA z dnia 15 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 2921/12, z dnia 25 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 172/13, z dnia 15 października 2014 r., sygn. akt II OSK 826/13, z dnia 29 stycznia 2015 r. sygn. akt II OSK 1590/13 publ. na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednakże na gruncie niniejszej sprawy należy mieć na uwadze, iż przedmiotem skargi jest postanowienie o uchyleniu postanowienia zawieszającego postępowania i orzeczenie w to miejsce o odmowie zawieszenia postępowania. Z tych też względów Sąd stoi na stanowisko, iż w przypadku decyzji reformatoryjnych, którego rezultatem jest odmowa zawieszenia postępowania skarga przysługuje. Dochodząc do powyższych wniosków Sad miał przede wszystkim na uwadze, iż zaskarżone postanowienie zapadło na skutek rozpoznania przewidzianego prawem zażalenia na postanowienie o zawieszeniu postępowania. Przechodząc do meritum sprawy wskazać należy, iż na podstawie art. 98 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Przepis ten przewiduje możliwość fakultatywnego zawieszenia postępowania wszczętego na wniosek strony, która je zainicjowała, pod dwoma warunkami – po pierwsze jeżeli zawieszeniu nie sprzeciwią się inne strony postępowania i po drugie, jeżeli nie zagraża to interesowi społecznemu. Użycie spójnika "oraz" przesądza o tym, że oba wspomniane warunki muszą wystąpić łącznie. Oznacza to, że rzeczą organu, do którego skierowano wniosek o zawieszenie postępowania jest poinformowanie o jego treści, a także o prawie do zgłoszenia sprzeciwu wobec zawieszenia, pozostałych stron. Przywołany przepis nie przewiduje szczególnej formy dla zgłoszenia sprzeciwu. Podkreślenia wymaga, że przepis art. 98 § 1 k.p.a. nie określa formy prawnej wyrażenia sprzeciwu wobec żądania zawieszenia postępowania, stąd też przyjmuje się, że zgłoszenie sprzeciwu może nastąpić w dowolnej formie (por. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2023 r., sygn. akt I OSK 1393/20). Należy podkreślić, iż organ prowadzący postępowanie nie dysponuje możliwością zobowiązania stron, by te w określonym terminie wyraziły swój pogląd odnośnie do złożonego wniosku o zawieszenie postępowania, za zgodne z prawem, należy uznać poprzestanie przez organ na domniemaniu, iż milczenie stron w wyznaczonym przez organ terminie, po zawiadomieniu ich o żądaniu zawieszenia postępowania złożonym przez stronę, na której wniosek postępowanie zostało wszczęte, powinno być traktowane jako równoważne niewyrażeniu sprzeciwu względem tego żądania (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2023 r., sygn. akt II OSK 2019/23). Na gruncie niniejszej sprawy należy mieć na uwadze, iż T. G. we wniesionym zażaleniu jednoznacznie wskazał, że nigdy nie doręczono mu informacji o wniosku o zawieszenie postępowania oraz że w skrzynce nie było żadnego awiza. W ocenie wnoszącego zażalenie powyższe pozbawiło go "możliwości obrony" jego interesów. Z akt sprawy wynika, że organ wysłał do stron postępowania zawiadomienie jednakże korespondencja adresowana do T. G. została zwrócona po jej dwukrotnym awizowaniu. W ocenie Sądu w okolicznościach sprawy, to jest w świetle zastosowania fikcji doręczenia oraz twierdzeń T. G., że nie otrzymał żadnego zawiadomienia o przesyłce należało uznać, że wyraził on skutecznie sprzeciw wobec zawieszenia postępowania. Odnosząc się zaś do zarzutów skargi, iż T. G. w żaden sposób nie wyraził sprzeciwu wobec zawieszenia postępowania wskazać należy, że samo wniesienie zażalenia, a więc zaskarżenie postanowienia o zawieszeniu postępowania stanowi sprzeciw wobec zawieszenia postępowania. W przypadku strony postępowania należy bowiem dopuścić możliwość wnioskowania o zaistnieniu czynności procesowej z zachowania danego podmiotu, który wyraźnie nie oświadczył swej woli, ale w inny nie budzący wątpliwości sposób ją uzewnętrznił (por. powołany wyżej wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2023 r., sygn. akt II OSK 2019/23 oraz wskazane tam opracowanie: A. Matan, Czynności procesowe stron w postępowaniu administracyjnym (Zagadnienia ogólne), Roczniki Administracji i Prawa: teoria i praktyka, Rok III, s. 50). Tym samym, wbrew zarzutom skargi, nie można uznać, że wobec braku jednoznacznego oświadczenia woli w zażaleniu o sprzeciwie wobec zawieszenia postępowania nie można uznać, iż takiego sprzeciwu nie wniesiono. Jak już wskazano wyżej sam fakt kwestionowania postanowienia o zawieszeniu postępowania stanowi przejaw sprzeciwu wobec zawieszenia postępowania. Z tych też względów zarzuty skargi naruszenia art. 6, 7, 8 § 1, 77 § 1 i 80 k.p.a. w zw. z art. 98 § 1 k.p.a. w zw. z art. 63 § 2 k.p.a., art. 98 § 1 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. i 98 § 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. nie zasługiwały na uwzględnienie. Sąd na marginesie wskazuje, iż jeżeli strona postępowania nie sprzeciwiałaby się zawieszeniu postępowania, to nie wnosiłaby zażalenia. W konsekwencji, wobec wyrażenia sprzeciwu wobec zawieszenia postępowania, uchylenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowienia Wójta Gminy o zawieszeniu postępowania było zatem prawidłowe. Jednocześnie organ zażaleniowy był uprawniony do wydania postanowienia reformatoryjnego o odmowie zawieszenia postępowania na podstawie art. 98 § 1 k.p.a. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., wskazać należy, iż podstawą prawną zawieszenia postępowania przez Wójta Gminy był przepis art. 98 § 2 k.p.a. i w granicach tej podstawy prawnej rozpatrzone zostało zażalenie. Na marginesie zauważyć jednak należy, iż zgodnie z treścią art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ i sąd. W piśmiennictwie i orzecznictwie utrwalony jest pogląd, według którego, zagadnieniem wstępnym w rozumieniu tego przepisu mogą być wyłącznie kwestie (zagadnienia) prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Obowiązek wyjaśnienia sprawy pod względem faktycznym i prawnym należy do organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie. Należy zatem przyjąć, że zagadnieniem wstępnym w rozumieniu powyższego przepisu może być tylko zagadnienie prawne, którego rozstrzygnięcie należy do właściwości innego organu lub sądu i zagadnienie to może być odrębnym przedmiotem postępowania przed takim organem lub sądem. Pod pojęciem "zagadnienia wstępnego" rozumie się więc sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. Musi zatem istnieć związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym (patrz: Andrzej Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel "Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego", LEX/el 2022, pkt 6 do art. 97 i powołany tam wyrok NSA z dnia 23 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 1817/16; Barbara Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", C.H. Beck 2017, s. 523 oraz powołany tam wyrok NSA z dnia 29 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 432/15). Podnoszona przez Skarżącego w skardze okoliczność nie wyczerpuje przesłanki z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Materialnoprawna kwestia ustalenia w drodze ostatecznej decyzji środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia nie może stanowić w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., z tego względu, że taka ostateczna decyzja środowiskowa powinna istnieć już w dniu złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Brak ostatecznej decyzji środowiskowej uniemożliwia wszczęcie postępowania o ustalenie warunków zabudowy terenu. Ustalenie środowiskowych uwarunkowań nie jest więc kwestią prawną, która może wyłonić się w toku prowadzonego postępowania o ustalenie warunków zabudowy terenu. Istnienie ostatecznej decyzji środowiskowej jest nie tylko wymogiem materialnym, ale też stanowi formalną przesłankę dopuszczalności rozpoznania wniosku o wszczęcie postępowania w przedmiocie warunków zabudowy. Zgodnie bowiem z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2024 r. poz. 1112 z późn. zm.), wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy terenu. Natomiast stosownie do art. 72 ust. 3 tej ustawy, decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, przy czym, poza wyjątkami określonymi w ust. 4 i 4b, złożenie takiego wniosku powinno nastąpić w terminie 6 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna. Podkreślenia wymaga również, że decyzji ostatecznej służy domniemanie legalności, a to oznacza, że jest ona ważna i wywołuje skutki prawne dopóty, dopóki nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego z zachowaniem odpowiedniego trybu postępowania (vide art. 16 k.p.a.). Podsumowując wskazać należy, iż miał rację organ odwoławczy uchylając zaskarżone postanowienie. Trafnie również organ ten orzekł o odmowie zawieszenia postępowania. Nie ulega bowiem wątpliwości, że jedna ze stron sprzeciw wobec zawieszenia postępowania zgłosiła na etapie postępowania odwoławczego. Należy przy tym podkreślić, że żalący ma interes prawny w rozstrzygnięciu, a w konsekwencji jest stroną postępowania, której przysługują wszystkie prawa procesowe, w tym zgłoszenie sprzeciwu wobec zawieszenia postępowania administracyjnego. Za niezasadny Sąd uznał również zarzut naruszenia art. 6, art. 11 i art. 124 § 1 i § 2 K.p.a. Uzasadnienie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego pomimo, iż jest krótkie zawiera wszystkie elementy, a przede wszystkim wskazuje podstawę prawną i jej wyjaśnienia na gruncie niniejszej sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.