II SA/Po 14/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Asesor WSA Paweł Daniel (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 lutego 2023 r. sprawy ze skargi J. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "G". J. G. na zarządzenie pokontrolne [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 20 kwietnia 2020r. nr [...] w przedmiocie odpadów oddala skargę

Zarządzeniem pokontrolnym z dnia 20 kwietnia 2020 r., nr [...], (zwanym dalej: "zarządzenie") [...] Wojewódzki Inspektor ochrony Środowiska (dalej również jako: "WIOŚ") zobowiązał J. G. prowadzącego działalność pod nazwą "G." J. G. na terenie działek o nr ewid.[...], [...], [...] w P. do: 1. niezwłocznego zaprzestania nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów; 2. niezwłocznego prowadzenia zbieranie odpadów po uzyskaniu stosownego zezwolenia; 3. rzetelnego prowadzenia ilościowej i jakościowej ewidencji odpadów zgodnie z przyjętym katalogiem odpadów, przy użyciu kart ewidencji i kart przekazania odpadów oddzielnie dla każdego rodzaju odpadu; 4. przekazywania wytworzonych odpadów uprawnionym podmiotom, tj. posiadającym uregulowany stan formalnoprawny w zakresie gospodarowania odpadami; 5. prowadzenia działalności zgodną ze wpisem do rejestru podmiotów wprowadzających produkty, produkty w opakowaniach i gospodarujących odpadami prowadzonym przez Marszałka Województwa [...]; 6. rzetelnego prowadzenia ewidencji obejmującą informację o rodzaju i masie w prowadzonych do obrotu akumulatorów. Uzasadniając wydane zarządzenie organ wskazał, że dniach 28 stycznia 2020 r. - 24 lutego 2020 r. upoważniony pracownik WIOŚ przeprowadził kontrolę działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego na nieruchomości. Podczas kontroli stwierdzono nieprawidłowości w zakresie przestrzegania wymagań ochrony środowiska. W związku z powyższym WIOŚ zarządził w punktach 1-6 ich usunięcie. Kolejno organ odniósł się szczegółowo do każdego z tych punktów. I tak, w zakresie pkt 1 organ wskazał, że podczas kontroli ustalono, że kontrolowany od czerwca 2018 r. prowadzi działalność w zakresie handlu pojazdami powypadkowymi sprowadzonymi z [...]. Zgodnie z informacją złożoną przez niego pojazdy nabywane są od f. stacji demontażu "A." . Sprowadzone z [...] do Polski pojazdy są wystawiane na sprzedaż na aukcjach na portalu internetowym [...].pl. W ocenie organu w opisanych okolicznościach brak wymaganych dokumentów, pozwalających na ponowną rejestrację w kraju oraz stan techniczny pojazdów jednoznacznie oznaczają, że pojazdy nie będą mogły być wykorzystane zgodnie z ich pierwotnym przeznaczeniem, przez co takie pojazdy należy zaklasyfikować jako odpady zgodnie z definicją odpadu zawartą w art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2019 r. poz. 701 ze zm., zwanej dalej: ustawa o odpadach). Zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 3 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2020 r. poz. 10, zwanego dalej: "Rozporządzenie MK") odpady te należy zakwalifikować jako odpady niebezpieczne o kodzie 16 01 04* - Zużyte lub nie nadające się do użytkowania pojazdy. Kod odpadu 16 01 04* nie jest klasyfikowany pod żadnym kodem w załączniku III, IIIB, IV i IVA do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (zwanego dalej: Rozporządzenie WE). Zgodnie z art. 3 ust. 1 lit b) i art. 4 rozporządzenia WE wwóz i wywóz ww. odpadów niebezpiecznych, tj. odpadów spoza listy do Polski powinien być realizowany po dokonaniu pisemnego zgłoszenia zamiaru wykonania transportu odpadów do kraju lub za granicę oraz po uzyskaniu zgody właściwych organów, tj. Głównego Inspektora Ochrony Środowiska. Ponadto zgodnie z obwiązującymi przepisami, wysyłający odpady winien wcześniej podpisać umowę z zakładem posiadającym uprawnienia do prowadzenia działalności w zakresie odzysku tego rodzaju odpadu, a kontrolowany nie dysponuje takim zezwoleniem. Z ustaleń kontroli wynika, że J. G. sprowadzał do kraju i wywoził za granicę odpady niebezpieczne o kodzie 16 01 04* bez uprzedniego pisemnego zgłoszenia i uzyskaniu zgody właściwych organów, tj. Głównego Inspektora Ochrony Środowiska - zgodnie z rozporządzeniem WE. Podczas oględzin na terenie prowadzonej działalności stwierdzono także obecność części karoserii pojazdów: 4 podłużnice z progiem, część tylnego podwozia - podłoga z bagażnikiem i słupkami, tylna część karoserii pojazdu, 2 szt. podłogi bagażnika (tylna połowa karoserii pojazdu), 1 błotnik tylny z kawałkiem progu, 4 szt. tylnych drzwi, plastikowe osłony, zderzaki przednie i tylne, plastikowe nadkola, 3 szt. tylnych szyb, opony. Kontrolowany zeznał pod odpowiedzialnością kamą, że część elementów została zakupiona na giełdzie w Polsce, pozostałe zostały sprowadzone z [...] - pochodzą z aut, które zostały zakupione na aukcji, a z powodu ich znacznych uszkodzeń zostały rozebrane przez f. stację demontażu "A." i sprowadzone do Polski jako tzw. "pakiet części:. W związku z powyższym, według organu, kontrolowany na terenie w P. zbierał i magazynował części cięte karoserii pojazdów, które należy zaklasyfikować jako odpady zgodnie z definicją odpadu zawartą w art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach. Zgodnie z przepisami rozporządzenia MK odpady te należy zakwalifikować jako odpady niebezpieczne o kodzie 16 01 17 - Metale żelazne. Zdaniem organu wwóz do kraju powyższych odpadów oraz ich wywóz powinien być realizowany z dołączonym do transportu dokumentem śledzenia przesyłki, tj. załącznikiem nr VII zgodnie z rozporządzeniem WE. Zgodnie bowiem z art. 18 tego rozporządzenia przewóz odpadów, które wyszczególnione są w art. 3 ust. 2 i 4 rozporządzenia, tj. odpady wyszczególnione w załączniku III i IIIB – B1010 wg konwencji bazylejskiej - metale żelazne, złom żelaza i stali (w tym: cięte elementy karoserii, przeguby elementów zawieszenia i kierowania oraz zawory recyrkulacji spalin oraz stanowiące odpady metali takie podzespoły jak: rozruszniki, turbiny, alternatory, wtryskiwacze itd.) może być realizowany wyłącznie z dokumentem "Załącznik nr VII" zgodnie z rozporządzeniem WE. Wskazano również, że w załączniku nr VII konieczne jest wskazanie podmiotu, który uprawniony jest do prowadzenia odzysku tego rodzaju odpadu. Ponadto zgodnie z obwiązującymi przepisami, wysyłający odpady winien wcześniej podpisać umowę z zakładem posiadającym uprawnienia do prowadzenia działalności w zakresie odzysku tego rodzaju odpadu, a kontrolowany nie dysponuje takim zezwoleniem. W ocenie WIOŚ powyższe ustalenia wskazują, że kontrolowany od czerwca 2018 r. prowadził międzynarodowe przemieszczanie odpadów niebezpiecznych o kodzie 16 01 04* wg rozporządzenia MK oraz odpadu spoza listy wg rozporządzenia WE, tj. odpadu niebezpiecznego spoza listy, bez wymaganego zgłoszenia i zgody GIOŚ oraz prowadził międzynarodowe przemieszczanie odpadów o kodzie 16 01 17 - wg rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie katalogu odpadów i o kodzie B1010 - wg konwencji bazylejskiej, tj. odpadu innego niż niebezpieczny, wyszczególnionego w załączniku III do rozporządzenia WE bez wymaganej dokumentacji. Odnosząc się do pkt 2 organ wyjaśnił, że z przedstawionych w punkcie 1 ustaleń kontroli wynika, że J. G. w ramach prowadzonej działalności zbierał odpady o kodzie 16 01 04* i 16 01 17 bez wymaganego zezwolenia. Tymczasem zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 34 ustawy o odpadach, obieranie odpadów stanowi ich gromadzenie przed transportem do miejsc przetwarzania, w tym wstępne sortowanie nieprowadzące do zasadniczej zmiany charakteru i składu odpadów i niepowodujące zmiany klasyfikacji odpadów oraz tymczasowe magazynowanie odpadów, o którym mowa w pkt 5 lit. b. Kontrolowany podmiot w związku ze zbieraniem odpadów był zobowiązany do posiadania wymaganego zezwolenia. Obowiązek posiadania tego zezwolenia wynika z art. 41 ust. 1 i 2 ustawy o odpadach, zgodnie z którym prowadzenie zbierania odpadów i prowadzenie przetwarzania odpadów wymaga uzyskania zezwolenia, a zezwolenie na zbieranie odpadów i zezwolenie na przetwarzanie odpadów wydaje, w drodze decyzji, organ właściwy odpowiednio ze względu na miejsce zbierania lub przetwarzania odpadów. Przechodząc do pkt 3 organ wskazał, że z przeprowadzonych w dniu 28 stycznia 2020 r. oględzin terenu przy ul. [...] i ul. [...] w P. wynika, że w związku z prowadzeniem działalności na terenie zakładu powstają odpady złomu, metalowych opakowań pod ciśnieniem, opakowań z tworzyw sztucznych. Kontrolowany okazał ewidencje wytworzonych odpadów dla odpadów o kodach: 16 01 12 - Okładziny hamulcowe inne niż wymienione w 16 01 11, 16 01 13 * - Płyny hamulcowe, 16 01 17 - Metale żelazne, 16 01 18 - Metale nieżelazne, 16 01 19 - Tworzywa sztuczne, 16 01 20 - Szkło,16 02 13* - Zużyte urządzenia zawier. niebezp. elementy inne niż wymienione w 16 02 09 do 16 02 12, 15 01 01 - Opakowania z papieru i tektury, 15 01 10* - Opakowania zawierające pozostałości substancji niebezpiecznych lub nimi zanieczyszczone, 15 02 03 - Sorbenty, materiały filtracyjne, tkaniny do wycierania (np. szmaty, ścierki) i ubrania ochronne inne niż wymienione w 15 02 02, 13 02 05 - Mineralne oleje silnikowe, przekładniowe i smarowe nie zawierające związków chlorowcoorganicznych, 13 02 08* - Inne oleje silnikowe, przekładniowe i smarowe. Organ podniósł, że z okazanych kart ewidencji wynika, że w 2019 r. kontrolowany wytworzył następujące ilości odpadów: odpady o kodzie 15 01 01 - 0,015 Mg oraz odpady o kodzie 16 01 17-0,301 Mg, dla których okazano karty przekazania odpadów. Ponadto w ramach prowadzonej działalności kontrolowany prowadził zbieranie odpadów o kodzie 16 01 04* i 16 01 17. W związku z powyższym, J. G. jako prowadzący zbieranie odpadów oraz wytwarzający odpady zgodnie z art. 66 ustawy o odpadach zobowiązany był do prowadzenia ewidencji odpadów przy użyciu kart przekazania odpadów oraz kart ewidencji odpadów. Tymczasem podczas kontroli stwierdzono, że nie prowadził ewidencji odpadów dla zbieranych odpadów. Przechodząc do pkt 4 organ wskazał, że z okazanych kart przekazania odpadów wynika, że kontrolowany przekazywał wytworzone odpady złomu firmie "E." z siedzibą przy ul. [...], [...] K. , a wytworzone odpady z papieru i tektury przekazywane były P.H.U. D. M. z siedzibą przy ul. [...], [...] Ś. . Kontrolowany nie okazał decyzji potwierdzających, że w momencie odbioru i transportu odpadów odbiorcy posiadali uregulowany stan formalnoprawny w zakresie gospodarowania odpadami. Innymi słowy kontrolowany nie udowodnił, że przekazywał odpady uprawnionym podmiotom. Obowiązek taki - przekazywania odpadów uprawnionym podmiotom - wynika natomiast z art. 27 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy o odpadach, który stanowi, że wytwórca odpadów lub inny posiadacz odpadów może zlecić wykonanie obowiązku gospodarowania odpadami wyłącznie podmiotom, które posiadają: (ust. 1) zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów, (ust. 3) wpis do rejestru w zakresie, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 5 - chyba że działalność taka nie wymaga uzyskania decyzji lub wpisu do rejestru. W zakresie pkt 5 wyjaśniono, że kontrolowany posiada wpis w bazie BDO pod numerem rejestrowym: [...] w działach: Dział II Działalność wynikająca z ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej: Przedsiębiorca wprowadzający na terytorium kraju produkty, Dział III Działalność wynikająca z ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji: Wprowadzający pojazdy, Dział V Działalność wynikająca z ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach: Wprowadzający baterie lub akumulatory. Podczas kontroli okazano wniosek aktualizacyjny z dnia 02 lipca 2019 r. wpis do bazy BDO o wpis do Działu XII Wytwórca odpadów zobowiązany do prowadzenia ewidencji odpadów niepodlegających obowiązkowi uzyskania pozwolenia na wytwarzanie odpadów albo pozwolenia zintegrowanego. Organ wyjaśnił, że zgodnie z zapisem art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach Marszałek województwa dokonuje wpisu do rejestru z urzędu posiadacza odpadów, który uzyskał zezwolenie na zbieranie odpadów. Organ stwierdził, że kontrolowany prowadził zbieranie odpadów o kodzie 16 01 04* i 16 01 17 bez zezwolenia, w związku z czym Marszałek Województwa [...] nie mógł dokonać wpisu, gdyż zbieranie odpadów było procederem nielegalnym. Odnosząc się do ostatniego punktu zarządzenia organ podniósł, że z ustaleń kontroli wynika, że J. G. w ramach prowadzonej działalności sprowadza do Polski pojazdy, w które posiadają akumulatory. W związku z powyższym jest on wprowadzającym akumulatory w myśl art. 6 pkt 22 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach (Dz. U. 2019 r. poz. 521 z późn. zm., zwanej dalej: ustawa o akumulatorach), zgodnie z którym za wprowadzającego baterie lub akumulatory uważa się przedsiębiorcę, który wykonuje działalność gospodarczą w zakresie wprowadzania do obrotu baterii lub akumulatorów, w tym zamontowanych w sprzęcie lub pojazdach, po raz pierwszy na terytorium kraju. Zgodnie zaś z art. 34 ust. 1 ustawy wprowadzający baterie lub akumulatory jest obowiązany do prowadzenia ewidencji obejmującej informacje o rodzaju i masie wprowadzanych do obrotu baterii i akumulatorów. Tymczasem, pomimo takiego obowiązku, podczas kontroli nie okazano ewidencji wprowadzanych na terytorium kraju akumulatorów. Skargę na powyższe zarządzenie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu J. G. zaskarżając je w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 20 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Po [...], uchylił zaskarżone zarządzenie pokontrolne. Zdaniem Sądu, przeprowadzone przez organ postępowanie nie pozwalały na bezsprzeczne ustalenie, że pojazdy stanowiły odpad. Organ stwierdził, że to na skarżącym spoczywał obowiązek udowodnienia, przez okazanie niezbędnych w tym celu dokumentów, że dane pojazdy mogą być zarejestrowane w Polsce, a tym samym nie stanowią odpadów (art. 50 ust. 4a lit. a i b oraz 4b rozporządzenia 1013/2006. Powyższe przepisy stanowią uprawnienie organu do domagania się od osoby fizycznej lub prawnej, żeby przedstawiła dokumenty stanowiące dowód, że kontrolowane przedmioty nie są odpadem. Nie zakazują jednak stosowania innych środków dowodowych w celu ustalenia tej okoliczności. Zdaniem organu, istotne znaczenie ma stan techniczny pojazdów w momencie przekroczenia przez nie granicy, jak również ich wyposażenie oraz dokumenty jakimi legitymuje się posiadacz pojazdów, umożliwiające rejestracje takiego pojazdu na terenie Polski. W ocenie Sądu I instancji, takie stanowisko organu należy uznać za przedwczesne. Organ przyjmując, czy dany przedmiot może być uznany za odpad, ma obowiązek ustalenia jaka była wola posiadacza przedmiotów. Przy ustalaniu treści aktu woli konieczne jest zatem rozważenie, jakie były okoliczności towarzyszące pozbyciu się przedmiotów i czy one wskazywały na zamiar zbywcy pozbycia się, ponieważ przedmioty nie nadawały się do dalszej eksploatacji zgodnie z ich przeznaczeniem. Sąd I instancji wskazał na przydatność dowodu z opinii biegłego do dokonania tego rodzaju ustaleń. Skarżący złożył opinię wykonaną w toku postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową P. . Zdaniem Sądu I instancji, wnioski z tej opinii są nie do pogodzenia z ustaleniami stanowiącymi podstawę do wydania zaskarżanego aktu. Sąd I instancji uznał, że zarządzenie pokontrolne zostało wydane z naruszeniem art. 12 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska. Sąd I instancji wskazał, że prowadząc ponownie postępowanie organ przeprowadzi postępowanie dowodowe w celu ustalenia, czy przedmiotowe pojazdy stanowią odpad w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach, wykorzystując wszelkie dostępne środki dowodowe, rozważając przy tym skorzystanie z opinii biegłego z dziedziny ochrony środowiska i gospodarki odpadami. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł WIOŚ wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, - ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 08 listopada 2011 r., sygn. akt III OSK [...], uchylił zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego organy administracji prawidłowo stwierdziły, że przedmiotowe pojazdy i ich części stanowiły odpady, i to skarżąca miała obowiązek przedstawić organowi w toku kontroli dokumenty potwierdzające, że sprowadzane pojazdy nie są odpadami. Dodatkowo Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że Sąd I instancji wadliwie uchylił zaskarżone zarządzenie pokontrolne w całości, podczas gdy z uzasadnienia wyroku wynika uwzględnienie zarzutów skarżącego wyłącznie co do części zarządzenia obejmującej jego pkt 1 i 2. Pozostałe punkty zarządzenia pokontrolnego nie miały związku z uznaniem przedmiotowych pojazdów i części pojazdów za odpady. Oznacza to także, że Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku i oddalenia skargi, ponieważ nie można uznać, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika bowiem ocena prawna Sądu I instancji co do całości zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji będzie zobowiązany uwzględnić ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku oraz dokonać pełnej kontroli legalności zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego w wyżej zakreślonych granicach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Oceniając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji należy uwzględnić okoliczność, że sprawa była już przedmiotem kontroli sądowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 20 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Po [...], uchylił zaskarżone zarządzenie pokontrolne, jednakże wyrok powyższy został uchylony prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia dnia 08 listopada 2011 r., sygn. akt III OSK [...]. W myśl art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej "P.p.s.a.") sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, przez co rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania. Ponownie rozpatrując sprawę Sąd pierwszej instancji rozpoznaje zarzuty skargi w zakresie określonym w art. 134 P.p.s.a., a więc ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego rozstrzygając w granicach danej sprawy i nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. W przedmiotowej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 08 listopada 2011 r., sygn. akt III OSK [...], wskazał, że przedmiotowe pojazdy i ich części stanowiły odpady, i to skarżąca miała obowiązek przedstawić organowi w toku kontroli dokumenty potwierdzające, że sprowadzane pojazdy nie są odpadami. Dodatkowo Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że Sąd I instancji wadliwie uchylił zaskarżone zarządzenie pokontrolne w całości, podczas gdy z uzasadnienia wyroku wynika uwzględnienie zarzutów skarżącego wyłącznie co do części zarządzenia obejmującej jego pkt 1 i 2. Pozostałe punkty zarządzenia pokontrolnego nie miały związku z uznaniem przedmiotowych pojazdów i części pojazdów za odpady. Oznacza to także, że Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku i oddalenia skargi, ponieważ nie można uznać, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika bowiem ocena prawna Sądu I instancji co do całości zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego. Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązał Sąd I instancji do uwzględnienia oceny prawnej wyrażoną w wyroku z dnia 08 listopada 2011 r., sygn. akt III OSK [...] oraz dokonania pełnej kontroli legalności zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego w zakresie pkt 3 - 6. I tak, przechodząc do pkt 3 zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego Sąd podziela stanowisko organu, że z przeprowadzonych w dniu 28 stycznia 2020 r. oględzin terenu przy ul. [...] i ul. [...] w P. wynika, że w związku z prowadzeniem działalności na terenie zakładu powstają odpady złomu, metalowych opakowań pod ciśnieniem, opakowań z tworzyw sztucznych. Kontrolowany okazał ewidencje wytworzonych odpadów dla odpadów o kodach: 16 01 12 - Okładziny hamulcowe inne niż wymienione w 16 01 11, 16 01 13 * - Płyny hamulcowe, 16 01 17 - Metale żelazne, 16 01 18 - Metale nieżelazne, 16 01 19 - Tworzywa sztuczne, 16 01 20 - Szkło,16 02 13* - Zużyte urządzenia zawier. niebezp. elementy inne niż wymienione w 16 02 09 do 16 02 12, 15 01 01 - Opakowania z papieru i tektury, 15 01 10* - Opakowania zawierające pozostałości substancji niebezpiecznych lub nimi zanieczyszczone, 15 02 03 - Sorbenty, materiały filtracyjne, tkaniny do wycierania (np. szmaty, ścierki) i ubrania ochronne inne niż wymienione w 15 02 02, 13 02 05 - Mineralne oleje silnikowe, przekładniowe i smarowe nie zawierające związków chlorowcoorganicznych, 13 02 08* - Inne oleje silnikowe, przekładniowe i smarowe. Z przedłożonych kart ewidencji wynika, że w 2019 r. kontrolowany wytworzył następujące ilości odpadów: odpady o kodzie 15 01 01 - 0,015 Mg oraz odpady o kodzie 16 01 17-0,301 Mg, dla których okazano karty przekazania odpadów. Ponadto w ramach prowadzonej działalności kontrolowany prowadził zbieranie odpadów o kodzie 16 01 04* i 16 01 17. Fakt powyższy przesądza, że skarżący, jako podmiot prowadzący zbieranie odpadów oraz wytwarzający odpady zgodnie z art. 66 ustawy o odpadach zobowiązany był do prowadzenia ewidencji odpadów przy użyciu kart przekazania odpadów oraz kart ewidencji odpadów. Tymczasem podczas kontroli stwierdzono, że skarżący nie prowadził ewidencji odpadów dla zbieranych odpadów, co uzasadniało zobowiązanie go do ich ewidencjonowania. W zakresie pkt 4 organ wskazał, że z okazanych kart przekazania odpadów wynika, że kontrolowany przekazywał wytworzone odpady złomu firmie "E" z siedzibą przy ul. [...], [...] K. , a wytworzone odpady z papieru i tektury przekazywane były P.H.U. D. M. z siedzibą przy ul. [...], [...] Ś. . Kontrolowany nie okazał decyzji potwierdzających, że w momencie odbioru i transportu odpadów odbiorcy posiadali uregulowany stan formalnoprawny w zakresie gospodarowania odpadami. Innymi słowy kontrolowany nie udowodnił, że przekazywał odpady uprawnionym podmiotom. Zasadnie organ zwrócił przy tym uwagę, że obowiązek taki - przekazywania odpadów uprawnionym podmiotom - wynika z art. 27 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy o odpadach, który stanowi, że wytwórca odpadów lub inny posiadacz odpadów może zlecić wykonanie obowiązku gospodarowania odpadami wyłącznie podmiotom, które posiadają: (ust. 1) zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów, (ust. 3) wpis do rejestru w zakresie, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 5 - chyba że działalność taka nie wymaga uzyskania decyzji lub wpisu do rejestru. Przechodząc do pkt 5 wyjaśniono, że kontrolowany posiada wpis w bazie BDO pod numerem rejestrowym: [...] w działach: Dział II Działalność wynikająca z ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej: Przedsiębiorca wprowadzający na terytorium kraju produkty, Dział III Działalność wynikająca z ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji: Wprowadzający pojazdy, Dział V Działalność wynikająca z ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach: Wprowadzający baterie lub akumulatory. Podczas kontroli okazano wniosek aktualizacyjny z dnia 02 lipca 2019 r. wpis do bazy BDO o wpis do Działu XII Wytwórca odpadów zobowiązany do prowadzenia ewidencji odpadów niepodlegających obowiązkowi uzyskania pozwolenia na wytwarzanie odpadów albo pozwolenia zintegrowanego. Skoro zgodnie z zapisem art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach Marszałek województwa dokonuje wpisu do rejestru z urzędu posiadacza odpadów, który uzyskał zezwolenie na zbieranie odpadów, a kontrolowany prowadził zbieranie odpadów o kodzie 16 01 04* i 16 01 17 bez zezwolenia, Marszałek Województwa [...] nie mógł dokonać wpisu, gdyż zbieranie odpadów było procederem nielegalnym. Odnosząc się do ostatniego 6 punktu zarządzenia podzielić należy stanowisko organu, że skoro z przeprowadzonej kontroli wynika, że skarżący w ramach prowadzonej działalności sprowadza do Polski pojazdy, które posiadają akumulatory, jest on wprowadzającym akumulatory w myśl art. 6 pkt 22 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach, zgodnie z którym za wprowadzającego baterie lub akumulatory uważa się przedsiębiorcę, który wykonuje działalność gospodarczą w zakresie wprowadzania do obrotu baterii lub akumulatorów, w tym zamontowanych w sprzęcie lub pojazdach, po raz pierwszy na terytorium kraju. Zgodnie zaś z art. 34 ust. 1 ustawy wprowadzający baterie lub akumulatory jest obowiązany do prowadzenia ewidencji obejmującej informacje o rodzaju i masie wprowadzanych do obrotu baterii i akumulatorów. Tymczasem, pomimo takiego obowiązku, podczas kontroli nie okazano ewidencji wprowadzanych na terytorium kraju akumulatorów. Podsumowując dotychczasowe rozważania wskazać należy, że pkt 3 – 6 zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego odpowiadały prawu, w związku z czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.