II SA/Po 1240/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I. D. i E. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2017 r. Nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia; postanawia oddalić wniosek. /-/ B. Drzazga

I. D. i E. D. w skardze z dnia 24 listopada 2017 r. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2017 r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stolarni z lakiernią i infrastrukturą do impregnacji drewna na działce nr [...], obręb D., gm. L., zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego motywach podnieśli, że wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem dojdzie do utrwalenia stanu, w którym inwestor będzie mógł podjąć dalsze działania dotyczące realizacji szeregu inwestycji planowanych na terenie działki nr [...], które w ostatecznym efekcie przekroczą wszelkie unormowania określone w decyzji środowiskowej w zakresie poziomu hałasu i zanieczyszczeń. Ich zdaniem niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pozwoli na podejmowanie przez inwestora działań w oparciu o niejasne i wewnętrznie sprzeczne dane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. Nr z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdanie ostatnie art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że wstrzymanie wykonania dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Sąd pragnie wyjaśnić, iż przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Rozpatrywany wniosek dotyczy decyzji o środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stolarni z lakiernią i infrastrukturą do impregnacji drewna na działce nr [...], obręb D., gm. L.. Zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1405 ze zm.) wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma zatem jedynie charakter przygotowawczy w procesie inwestycyjnym i jej celem jest wyłącznie ustalenie, czy planowana inwestycja jest zgodna z przepisami ochrony środowiska. Decyzja ta nie może stanowić samoistnej podstawy do realizacji inwestycji, a tym samym nie powoduje zaistnienia uciążliwości dla terenów sąsiednich. Taki bowiem skutek materializuje się na etapie udzielenia pozwolenia na budowę, które powinno być zgodne z decyzją środowiskową. Konkretne rozwiązania projektowe uwzględniające treść decyzji środowiskowej pojawiają się w projekcie budowlanym, który przedkładany jest na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Jednak wydanie decyzji środowiskowej nie przesądza, że inwestor w ogóle uzyska pozwolenie na budowę. A zatem aktualnie prowadzenie procesu inwestycyjno-budowlanego nie powoduje żadnych skutków, w tym uciążliwości dla terenów sąsiednich. Dlatego sama obawa, że w przyszłości zostaną podjęte akty administracyjne, które doprowadzą do rozpoczęcia procesu inwestycyjnego, nie stanowi okoliczności uzasadniającej zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 30 stycznia 2018 r., II OZ 27/18, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto decyzja środowiskowa nie powoduje żadnych skutków prawno-rzeczowych w postaci np. utraty prawa własności. Nie nadaje się też do ewentualnego wyegzekwowania w drodze postępowania egzekucyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 2 października 2012 r., sygn. akt II OZ 826/12, dostępne jak wyżej). Konstatując stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja nie może spowodować negatywnych skutków dla skarżących (faktyczne rozpoczęcie realizacji inwestycji), gdyż nie nadaje się do wykonania, wobec czego brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. /-/ B. Drzazga