II SA/Po 1049/19

Dnia 19 sierpnia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi S. M. i B. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.

Decyzją z dnia [...] maja 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] marca 2019 r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce gruntu o numerze ewidencyjnym [...], położonej w obrębie [...] w gminie [...] i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając decyzję kasacyjną organ wskazał, iż postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem S. M. (zwanego dalej: Inwestor). W toku postępowania organ I instancji pominął natomiast udział osoby, która powinna być jego stroną tj. B. M., albowiem z wypisu z rejestru gruntów wynika, iż jest ona współwłaścicielką terenu, którego dotyczył wniosek. Okoliczność ta wynika również z księgi wieczystej. Kolegium wskazało ponadto, iż w związku z zarzutami odwołania, zachodziła konieczność uzupełnienia analizy poprzez wskazanie, czy w obszarze analizowanym znajduje się rozpoczęta inwestycja budowlana oraz ustalenia jaka to inwestycja, na której działce zlokalizowana, jaki jest jej stan zaawansowania robót i czy stan ten umożliwia określenie parametrów zabudowy. Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji ustalić miał także w jakiej odległości znajduje się działka zabudowana domem jednorodzinnym, o której Inwestor pisał w odwołaniu. Kolegium zwróciło również uwagę na kwestie możliwości powiększenia obszaru analizowanego. W toku ponownie prowadzonego postępowania wykonana została analiza urbanistyczna uzupełniona o zdjęcia zabudowy w obszarze analizowanym. Uprawniony architekt sporządził projekt decyzji o odmowie ustalenia wnioskowanych warunków zabudowy, zaś strony zostały powiadomione o możliwości zapoznania się ze zgromadzonymi dowodami oraz wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji. Decyzja z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] znak [...] Burmistrz [...] na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 oraz art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2018 r., poz. 1945 ze zm., zwanej dalej: ustawa), Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dn. 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588, zwanego dalej: Rozporządzenie) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (zwanego dalej: Kpa) ponownie odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce gruntu o numerze ewidencyjnym [...], położonej w obrębie [...] w gminie [...] (zwanej dalej: inwestycja). W uzasadnieniu decyzji organ uzasadnił sposób wyznaczenia obszaru analizowanego. Podniósł, iż nie ma podstaw urbanistycznych do jego poszerzenia. Wskazał, iż w najbliższym otoczeniu tworzącym ściany jednego wnętrza urbanistycznego zastano dwie hale przemysłowe, które nie pozwalają na spełnienie warunku dobrego sąsiedztwa w zakresie kontynuacji funkcji oraz parametrów dla wnioskowanej zabudowy jednorodzinnej. Jednocześnie zdjęcia nowo powstałego budynku (hala magazynowa lub produkcyjna) na działce o numerze ewidencyjnym [...], w obrębie [...] zostały załączone do analizy wykonanej przez uprawnionego architekta. W ocenie organu funkcja istniejących w sąsiedztwie budynków nie pozwala na ustalenie parametrów dla wnioskowanej zabudowy – mieszkalnej, jednorodzinnej. Organ uznał zatem, iż nie została spełniona zasada dobrego sąsiedztwa. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli małżonkowie [...] (zwani dalej: skarżący) podnosząc, iż jest możliwość powiększenia obszaru analizowanego, gdyż przepisy pozwalają na takie odstępstwo. Zarzucono także organowi I instancji, iż nie stosuje jednolitych standardów, gdyż w innych sytuacjach dokonuje odstępstw na rzecz Inwestorów np. odnośnie odległości budynku od ściany lasu, na potwierdzenie czego załączyli zdjęcia nowo powstającego budynku jednorodzinnego.. Decyzją z dnia [...] września 2019 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, uznając, iż zaskarżona decyzja - mimo nieco lakonicznego uzasadnienia - odpowiada prawu. Uzasadniając swoje stanowisko organ opisał stan faktyczny sprawy oraz podstawy prawne rozstrzygnięcia, w szczególności art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 61 ustawy, podkreślając, że ten ostatni przepis wprowadza tzw. "zasadę dobrego sąsiedztwa". Organ omówił również regulację zawartą w Rozporządzeniu, w szczególności wywodząc, że wprowadza ono pojęcie obszaru analizowanego, w ramach którego przeprowadza się analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Podkreślono, że granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Na tym tle Kolegium wskazało, iż w jego ocenie wyznaczony w sprawie obszar analizowany odpowiada wymaganiom Rozporządzenia. Został on bowiem wyznaczony w odległości trzykrotnej szerokości frontu działki objętej wnioskiem, zaś uzasadnienie decyzji pierwszoinstnacyjnej wyjaśnia przyjęcie właśnie takiego obszaru analizowanego. Kolejno organ wskazał, że w prawidłowo wyznaczonym obszarze analizowanym, co wynika z analizy urbanistycznej, nie ma zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W ocenie Kolegium okoliczność ta jest bezsprzeczna, jednak z uwagi na zarzuty odwołania, organ zwrócił się do organu I instancji o dodatkowe informacje w tej sprawie. Z nadesłanej odpowiedzi wyraźnie, zdaniem SKO, wynikało, iż w obszarze analizowanym nie znajduje się żaden budynek mieszkalny, nawet budynek w realizacji, który mógłby stanowić zabudowę podobną do planowanej. Organ odwoławczy podzielił zatem stanowisko Burmistrza, że planowana inwestycja nie spełnia warunku dobrego sąsiedztwa. Podkreślono, że wprowadzenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na teren otoczony gruntami rolnymi, gdzie w całym prawidłowo wyznaczonym obszarze analizowanym znajdują się tylko dwie hale przemysłowe byłoby wyraźnie sprzeczne z dotychczasowym zagospodarowaniem terenu. Według SKO istniejąca zabudowa przemysłowa, nie daje podstaw do wyznaczenia obowiązkowych parametrów nowej zabudowy mieszkaniowej, takich jak linia zabudowy oraz intensywność wykorzystania terenu według wytycznych odpowiednio § 4 ust. 1 i § 5 ust. 1 Rozporządzenia oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Realizacja planowanej inwestycji doprowadziłaby, w opinii SKO, do zaburzenia istniejącego ładu przestrzennego. Kolegium stanęło zatem na stanowisku, iż z prawidłowo przeprowadzonej analizy wynika, że nie został spełniony warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Jednocześnie podkreślono, że w ocenie organu oraz architekta sporządzającego analizę oraz projekt decyzji - nie ma urbanistycznych podstaw do poszerzenia obszaru analizowanego. Przede wszystkim dlatego, iż nie należy poszerzać wynikającej z Rozporządzenia wielkości obszaru analizowanego tylko w celu poszukiwania dobrego sąsiedztwa dla Inwestora. Kolegium powołało się w tej mierze na poglądy orzecznictwa. Organ odwoławczy nie dopatrzył się również naruszeń prawa procesowego w toku procedowania przez organ I instancji. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wnieśli B. i S. M. zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego tj.: 1. art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez błędne uznanie, że w przedmiotowej sprawie brak działki sąsiedniej dostępnej z tej samej drogi publicznej zabudowanej w sposób umożliwiający określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, w sytuacji kiedy istnieją nieruchomości sąsiednie mogące stanowić podstawę do ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej nieruchomości; 2. § 3 Rozporządzenia poprzez błędne wyznaczenie obszaru analizowanego w sytuacji kiedy występują uzasadnione podstawy do poszerzenia obszaru analizowanego ponad trzykrotną szerokość działki objętej wnioskiem; 3. art. 7, 77 § 1 i 80 Kpa poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, nierozważenie wszystkich okoliczności sprawy i w konsekwencji wydanie błędnej decyzji; 4. art. 107 § 1 Kpa poprzez błędne, zbyt lakoniczne, uzasadnienie przez organ I instancji decyzji 5. art. 138 Kpa poprzez jego błędne zastosowanie w sytuacji, w której zachodziły przesłanki do wydania decyzji o uchyleniu i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji wobec szeregu naruszeń prawa administracyjnego materialnego i procesowego. Podnosząc powyższe zarzuty wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania oraz o dopuszczenie i przeprowadzenia wskazanych w treści skargi dowodów. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Kolegium odniosło się do wszystkich podniesionych zarzutów skargi, rozpoczynając od zarzutu drugiego, albowiem zarzut ten uznało za zasadniczy w realiach sprawy. W tej mierze SKO wskazało, że obszar analizowany został prawidłowo wyznaczony, zgodnie z przepisami Rozporządzenia. Podkreślono, że rozmiar obszaru analizowanego wynikający z § 2 pkt 4 tego aktu jest określony jako minimalny i przepisy nie pozwalają na jego zmniejszenie. Kolegium podniosło, że dopuszczalne jest w określonych sytuacjach, urbanistycznie uzasadnionych, jego powiększenie np. po to by objąć nim całą zwartą jednostkę urbanistyczną. W ocenie SKO w kontrolowanej sprawie nie było urbanistycznie uzasadnionych podstaw do zwiększenia obszaru analizowanego. Kolegium podkreśliło, że z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, iż nie należy poszerzać wynikającej z rozporządzenia wielkości obszaru analizowanego tylko w celu poszukiwania dobrego sąsiedztwa dla Inwestora. Kolejno – odnosząc się do zarzutu pierwszego – SKO wywodziło, że w prawidłowo wyznaczonym obszarze analizowanym brak zabudowy, dla której planowana inwestycja stanowiłaby kontynuację funkcji i to nawet rozumianej, jako brak sprzeczności z funkcją istniejącą. Nie ma także możliwości ustalenia parametrów zabudowy. W obszarze analizowanym znajdują się grunty rolne oraz ujawniono istnienie dwóch hal przemysłowych. W ocenie SKO, wprowadzenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na teren otoczony gruntami rolnymi, gdzie w całym, prawidłowo wyznaczonym obszarze analizowanym znajdują się tylko dwie hale przemysłowe byłoby wyraźnie sprzeczne z dotychczasowym zagospodarowaniem terenu. Istniejąca zabudowa przemysłowa, nie daje podstaw do wyznaczenia obowiązkowych parametrów nowej zabudowy mieszkaniowej, takich jak linia zabudowy oraz intensywność wykorzystania terenu według wytycznych odpowiednio § 4 ust. 1 i § 5 ust. 1 Rozporządzenia, które to parametry zabudowy wprost wyszczególnione zostały w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Zdaniem Kolegium realizacja planowanej inwestycji doprowadziłaby do zaburzenia istniejącego ładu przestrzennego. Zarzuty skargi dotyczące interpretacji pojęcia "działka sąsiednia" Kolegium uznało za chybione, albowiem SKO brało pod uwagę wszystkie działki znajdujące się w obszarze analizowanym. Odnosząc się do twierdzeń skarżących, którzy podnosili, iż "w pobliżu" ich działki znajduje się rozpoczęta inwestycja budowlana oraz działka zabudowana domem jednorodzinnym, Kolegium wskazało, iż pojęcie "w pobliżu" jest pojęciem nieostrym, niezdefiniowanym. Po wtóre zaś Kolegium wyraźnie podkreśliło, iż takiej zabudowy (realizowanej bądź zrealizowanej) nie ma w obszarze analizowanym. Jednocześnie, raz jeszcze podkreślono, iż nie było żadnych urbanistycznych argumentów przemawiających za poszerzeniem obszaru analizowanego. Odnosząc się kolejno do zarzutu trzeciego, SKO uznało go za gołosłowny, albowiem nie poparty żadną argumentacją, przez co nie zasługujący na uwzględnienie. W zakresie zarzutu czwartego SKO uznało, iż decyzja organu I instancji zawiera wszystkie niezbędne elementy określone przepisami prawa. Podkreślono, że nawet jeśli jej uzasadnienie jest nieco lakoniczne, to odnosi się w istocie do najważniejszych elementów stanu faktycznego i prawnego, które spowodowały odmowę ustalenia wnioskowanych warunków zabudowy. Kolegium, jako organ odwoławczy, rozpoznało sprawę w całości, od podstaw i wydało decyzję należycie uzasadnioną. Tak więc lakoniczność uzasadnienia decyzji organu I instancji nie miała wpływu na wynik sprawy. Wreszcie, w zakresie ostatniego z zarzutów Kolegium podniosło, że nie zawiera on argumentacji, zaś skarżący nie wskazali, w jakim zakresie postępowanie miałoby być uzupełnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. W przedmiotowej sprawie organy odmówiły ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego, dwukondygnacyjnego, o szerokości elewacji frontowej 13 m, wymiarach 15x12m, wysokości górnej krawędzi elewacji 8 m i takiej samej wysokości całkowitej z dachem dwuspadowym, o kącie nachylenia 35-45 stopni. Działka objęta wnioskiem ma powierzchnię 0,4436 ha, stanowią ją grunty orne klasy RVI i jest własnością skarżących - B. i S. M.. Z akt sprawy wynika, że w obszarze analizowanym istnieją dwie hale przemysłowe, oraz nowopowstały budynek (hala magazynowa lub produkcyjna) na działce o numerze ewidencyjnym [...] Przyczyną wydania negatywnej decyzji było niespełnienie przesłanki "dobrego sąsiedztwa". Należy na wstępie wyjaśnić, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy winno być poprzedzone przeprowadzeniem przez właściwy organ postępowania wyjaśniającego, w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przy zachowaniu warunków, określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z treścią art. 61 ust. 1 ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2. teren ma dostęp do drogi publicznej; 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, uzależnia zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego (zasada tzw. dobrego sąsiedztwa), co ma na celu zachowanie ładu przestrzennego tj. takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne (art. 2 pkt 1 ustawy). Sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu określa wspomniane Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W celu zatem ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy (§ 3 ust. 1 rozporządzenia). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy w zw. z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia). Przy czym przez "front działki" należy rozumieć tę część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę (§ 2 pkt 5 rozporządzenia). Kolejno wskazać należy, że z tzw. "dobrym sąsiedztwem", w rozumieniu przepisów ustawy, będziemy mieli do czynienia wtedy, gdy na terenie objętym analizą istnieje już co najmniej jeden obiekt zbliżony w zakresie funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, do obiektu będącego przedmiotem wydanej w sprawie decyzji, a wyniki analizy urbanistycznej będą pozwalały na dostosowanie projektowanej zabudowy do istniejącego obiektu, jako elementu zastanego na danym terenie ładu przestrzennego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, iż badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, Sąd podzielił ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej przyjmując je za własne oraz czyniąc podstawą poniższych rozważań. Sąd podzielił również argumentację organów, uznając, że w prawidłowo wyznaczonym, o czym poniżej, obszarze analizowanym brak zabudowy mogącej stanowić postawę do ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji – zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej. Nota bene brak jej również na terenach sąsiadujących z obszarem analizowanym. Co więcej zachodzi nie tylko brak kontynuacji cech i funkcji zabudowy, ale sprzeczność planowanej zabudowy z dotychczasową funkcją terenu oraz istniejącą zabudową. W rozpoznawanej sprawie wyznaczony obszar analizowany, spełnia wymogi § 3 wskazanego wyżej rozporządzenia. W realiach niniejszej sprawy nie sposób zgodzić się ze skarżącymi, że ustalenie, iż przesłanka dobrego sąsiedztwa nie została spełniona, było następstwem błędnego wyznaczenia obszaru analizowanego poprzez ograniczenie go do trzykrotnej szerokości frontu działki objętej wnioskiem. Jak bowiem trafnie wskazało Kolegium nie było żadnego uzasadnienia dla wyznaczenia większego obszaru analizowanego. Zwiększenie obszaru analizowanego w taki sposób, by objął on zabudowę podobną do wnioskowanej oznaczałoby rozszerzenie obszaru analizy celem "poszukiwania sąsiedztwa". Tymczasem okoliczność, że przepis § 3 ust. 2 Rozporządzenia określa minimalne odległości jakie należy wziąć pod uwagę przy wyznaczaniu obszaru analizowanego - nie oznacza, że obowiązkiem organu jest nadmierne i nieograniczone rozszerzanie obszaru analizowanego jedynie w celu poszukiwania w okolicy działki inwestora takiej zabudowy, która uzasadniałaby jego żądanie zawarte we wniosku o ustalenie warunków zabudowy, w zakresie zamierzonych przez inwestora funkcji, cech i rodzaju przyszłych budynków. Wyznaczenie obszaru analizowanego w określonych przepisami granicach i proporcjach ma na celu harmonijne wkomponowanie nowej inwestycji w istniejące otoczenie (vide: wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 1299/14, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Wartym odnotowania jest, że wskazywana w odwołaniu rzekoma niekonsekwencja organu polegająca na stosowaniu ustępstw wobec innych, zaś w stosunku do skarżących nie, nie miała miejsca, zaś nieruchomość na którą wskazując skarżący przy okazji stawiania tego zarzutu, nie może w żadnej mierze stanowić punktu odniesienia do nieruchomości, której dotyczy wniosek. Jak zresztą ustaliło SKO co do budynku przy "ścianie lasu", którego dokumentację zdjęciową załączyli odwołujący się – znajduje się on poza obszarem analizowanym. Wobec powyższych okoliczności stwierdzić należy, że stanowisko organów administracji co do braku spełnienia "zasady dobrego sąsiedztwa" przez planowaną inwestycję jest prawidłowe, a zarzuty skargi nie mogły wpłynąć na ocenę kwestionowanych rozstrzygnięć. W konsekwencji za bezzasadne i gołosłowne należało uznać zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W trakcie postępowania administracyjnego wyjaśniono bowiem wszystkie niezbędne okoliczności mające wpływ na rozstrzygnięcie i ustalenia te znalazły swoje potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Decyzja została oparta na stanie faktycznym, dokładnie ustalonym w drodze analizy urbanistycznej oraz na podstawie informacji właściwych organów administracji. Reasumując, wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wymaga łącznego spełnienia przesłanek zawartych w art. 61 ust. 1 ustawy, zaś sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy, reguluje wskazywane powyżej Rozporządzenie. Przesłanka wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy nie została w niniejszej sprawie spełniona, a zatem odmowa ustalenia warunków zabudowy była zasadna i zgoda z prawem. Odpowiedź na skargę zawiera szczegółowe odniesienie się do zarzutów skargi i wyczerpujące wyjaśnienie podniesionych w niej kwestii. Jak wskazano na wstępie, po analizie akt sprawy oraz kontroli wydanych w niniejszej sprawie rozstrzygniecie Sąd stanowisko Kolegium podzielił. Z przytoczonych względów, skarga jako bezzasadna podlegała z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) oddaleniu. Niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z 09 lipca 2020 r., wydanym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 z późn. zm.).