II SA/Op 246/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik –spr. po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. W. na Burmistrza Prudnika w przedmiocie sprzedaży nieruchomości stanowiących mienie gminne postanawia odrzucić skargę.

Pismem z dnia 20 kwietnia 2018 r., J. W. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu o anulowanie sprzedaży budynku [...] – [...] w [...], której to sprzedaży dokonał Burmistrz Prudnika osobom indywidualnym. Zdaniem skarżącego, grunty wokół budynku burmistrz sprzedał za 0 złotych, natomiast piętro budynku za 20% ceny rynkowej. W ocenie skarżącego, w budynku tym dokonano szeregu prac remontowych (np. wymiany okien – dużych i małych, wybudowania nowej szatni, zainstalowania nowej instalacji elektrycznej). Skarżący zauważył, że przetarg – jego zdaniem – "był ustawiony", wyżej wymienione prace remontowe wykonano przed sprzedażą nieruchomości, a Wydział Oświaty w Prudniku w latach 60-tych na siłę przejął [...], na cele [...]. Reasumując swoje stanowisko, skarżący zwrócił się o pisemną informację w tej sprawie. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Prudnika wniósł o jej odrzucenie, wskazując na brak właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania sprawy. Burmistrz podniósł, że przedstawiona w skardze sprawa dotyczy sprzedaży lokali, których zbycie nastąpiło na zasadzie przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 121) – zwanej dalej: "ustawą o gospodarce nieruchomościami". Tym samym, sprawa nie podlega załatwieniu w trybie administracyjnym, gdyż poruszone w niej kwestie dotyczą stosunków cywilnoprawnych. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 4 czerwca 2018 r., wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi przez wskazanie i jednoznaczne oznaczenie zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia, innego aktu), czynności lub bezczynności Burmistrza Prudnika i w tym zakresie podanie daty oraz numeru zaskarżonego aktu lub czynności, bądź określenie na czym polega skarżona bezczynność organu, a także określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Wezwanie zawierało pouczenie, że niezastosowanie się do jego treści w terminie 7 dni, spowoduje odrzucenie skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 11 czerwca 2018 r., co obrazuje pocztowe potwierdzenie odbioru przesyłki znajdujące się w aktach sadowych sprawy (por.: k-11 akt). Do dnia wydania niniejszego orzeczenia, skarżący nie odpowiedział w żaden sposób na ww. wezwanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. W pierwszej kolejności wskazać należy, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi Sąd bada legitymację skargową, zachowanie terminu oraz warunków formalnych skargi, a przede wszystkim dokonuje oceny dopuszczalności skargi. W tym ostatnim aspekcie chodzi głównie o dokonanie oceny, czy skarga dotyczy przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego. Granice kognicji rzeczowej wojewódzkich sądów administracyjnych sprecyzowane zostały w przepisach art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) - zwanej dalej: "P.p.s.a.", jak również wynikają ze szczególnych przepisów zawartych w innych aktach prawnych. Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i 1579), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - zwanej dalej: "Kpa" oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sąd orzeka także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosuje środki określone w tych przepisach (art.3 § 3 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie wniesiona skarga wykracza poza zakres przedmiotowy, o którym mowa w 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. Ustaleń tych dokonano na podstawie treści skargi oraz odpowiedzi na skargę, jak również akt sprawy, z uwagi na brak odpowiedzi skarżącego na wezwanie Sądu o sprecyzowanie przedmiotu skargi, do którego to wezwania skarżący w żaden sposób się nie odniósł. Z wymienionych dokumentów wynika, że skarżący zarzuca Burmistrzowi Prudnika nieprawidłowości w zakresie sprzedaży nieruchomości położonej w [...], stanowiącej w przeszłości [...], a następnie tzw. [...], która to nieruchomość stanowiła niegdyś własność gminną i została zbyta na rzecz osób indywidualnych. Z powyższych względów, dla oceny czy niniejsza sprawa podlega kognicji sądów administracyjnych istotne znaczenie ma wskazanie procedury, w jakiej następuje sprzedaż nieruchomości stanowiącej mienie komunalne. A mianowicie, sprzedaż nieruchomości należących do gminy, jako jednostki samorządu terytorialnego, jest jedną z form prawnych zarządzania nieruchomościami, stanowiącymi mienie komunalne. Stosownie do art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 466, z późn. zm.), organem uprawnionym do reprezentowania gminy w sprawach gospodarowania nieruchomościami jednostek samorządu terytorialnego jest organ wykonawczy gminy, tj. wójt, burmistrz, prezydent. Sprzedaż nieruchomości komunalnych, co do zasady odbywa się w trybie przetargowym. Podstawowe zasady organizowania i przeprowadzania przetargu regulują przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 września 2004 r. w sprawie sposobu i trybu przeprowadzania przetargów oraz rokowań na zbycie nieruchomości (Dz. U. z 2014 r. poz. 1490, z późn. zm.). Procedura przetargowego zbywania nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego mieści się w sferze prawa cywilnego. Jak wynika z art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami, sprzedaż nieruchomości wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. W przedmiotowej procedurze zarówno organizator przetargu, jak i uczestnicy występują w charakterze równorzędnych podmiotów. Tym samym w niniejszym przypadku mamy do czynienia ze sprawą, do której nie mają zastosowania przepisy K.p.a., albowiem rozporządzanie nieruchomością przez jej właściciela nie zawiera elementu administracyjnego, czyli władczego. Konsekwencje w zakresie stosunków pomiędzy stronami umowy cywilnoprawnej, podlegają rozstrzygnięciu w postępowaniu cywilnym. W przedmiocie kształtowania tych stosunków nie toczy się zatem żadna sprawa administracyjna w rozumieniu art. 1 K.p.a. Sprawy dotyczące sprzedaży nieruchomości w drodze przetargu nie są sprawami, w których wydawana jest decyzja administracyjna. Nie można też mówić w takim wypadku o aktach sprawy administracyjnej, czyli zbiorze dokumentów mających znaczenie dla sprawy oraz dla toku postępowania administracyjnego. Sprawy cywilne, a taki charakter posiada przedstawiona przez skarżacego kwestia, są natomiast rozpoznawane - stosownie do art. 2 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 155, z późn. zm.), przez sądy powszechne. W tym stanie rzeczy uznać należało, że przedmiot skargi nie mieści się w granicach kognicji sądu administracyjnego wyznaczonej treścią art. 3 i 4 P.p.s.a. Tym samym skoro przedmiotowa sprawa nie podlega załatwieniu w drodze postępowania administracyjnego i nie mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego, to skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.