II SA/Op 208/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A Sp. z o.o. z siedzibą w [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 22 marca 2019 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia umorzyć postępowanie wszczęte wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Zaskarżoną decyzją z dnia 22 marca 2019 r., nr [...] 10 Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 25 stycznia 2019 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej na A Sp. z o.o. z siedzibą w [...] w kwocie 5.000 zł w związku z naruszeniem przepisów o transporcie drogowym. W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji wskazano m.in. art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 2200, ze zm.), dalej w skrócie "u.t.d" a kara została wymierzona za szereg wymienionych w załączniku nr 3 do tejże ustawy naruszeń dotyczących czasu pracy kierowców. Wraz ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skarżący złożył, za pośrednictwem organu, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpatrzenia skargi przez Sąd. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, ale nie odniósł się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.) zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W związku z naruszeniem zarzucanym skarżącemu w niniejszej sprawie zastosowanie znajdzie przepis art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w brzmieniu obowiązującym przed zmianą dokonaną ustawą z 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym czyli w brzmieniu obowiązującym w dniu 15 czerwca 2018 r. tj. w dniu ujawnienia naruszenia (vide: art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2018, poz. 1481), wedle którego do spraw dotyczących naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego określonych w Załączniku nr 3 do ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy - tj. przed 3 września 2018 r. - sankcjonowanych administracyjnymi karami pieniężnymi, powstałych i ujawnionych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Zgodnie z treścią art. 93 ust. 1 u.t.d. karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ust. 1, nakłada, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce wykonywanej kontroli organ, którego pracownicy lub funkcjonariusze stwierdzili naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, z zastrzeżeniem ust. 4-6. Decyzja ostateczna, o której mowa w ust. 1, staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi decyzja staje się wykonalna z chwilą: 1) odrzucenia skargi, 2) cofnięcia skargi, 3) wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi (art. 93 ust. 2). Taka sytuacja zachodzi w sprawie niniejszej, w której wywiedziona przez skarżącego skarga nie została ani cofnięta, ani odrzucona przez Sąd, ani też nie zapadł w niej prawomocny wyrok oddalający skargę. Zaskarżona decyzja nie posiada przymiotu wykonalności. Jeżeli z przepisu art. 93 ust. 2 pkt 3 u.t.d. wynika, że organ nie może przystąpić do egzekucji kary pieniężnej nałożonej decyzją aż do czasu prawomocnego oddalenia skargi na tę decyzję, to w konsekwencji decyzja nakładająca karę pieniężną i utrzymująca ją w mocy decyzja organu drugiej instancji – wskutek wniesienia skargi do sądu administracyjnego – nie podlegają wykonaniu z mocy prawa. W konsekwencji, jeżeli skarżący skorzystał z ustawowego prawa skargi, jego wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji należało uznać za bezprzedmiotowy. To zaś oznacza, że postępowanie w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należało umorzyć. Zgodnie, bowiem z art. 161 § 1 P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania; 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Według art. 161 § 2 P.p.s.a., postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Sąd końcowo zwraca uwagę, że w literaturze przedmiotu jednolicie wskazuje się, że w ramach konstrukcji wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej ex lege, nie jest potrzebne wydawanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji przez organ, ani przez sąd. W związku z tym zgłoszenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w wypadku, gdy wstrzymanie to ma już miejsce z mocy prawa, jest bezprzedmiotowe i postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte w skutek wniesienia takiego wniosku powinno ulec umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2012, s. 233 oraz T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Wolters Kluwer, Warszawa 2016, s. 580). Mając powyższe na uwadze postępowanie sądowoadministracyjne z wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, której wykonanie podlega wstrzymaniu z mocy samego prawa, tj. z mocy art. 93 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, należało umorzyć jako bezprzedmiotowe, o czym orzeczono w sentencji na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a.