II GZ 129/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 15 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Go 188/19 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 15 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Go 188/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim odmówił M.B. wstrzymania wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] stycznia 2019 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. WSA w Gorzowie Wielkopolskim, powołując się na art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), uznał, że skarżący nie uzasadnił w żaden sposób wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie przedstawił również żadnych dokumentów uzasadniających przyjęcie, że wykonanie decyzji wyrządziłoby skarżącemu znaczną szkodę lub spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył M.B. (dalej "skarżący"), wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzucił naruszenie art. 61 § 4 p.p.s.a. Zdaniem skarżącego Sąd I instancji błędnie ustalił, że wykonanie decyzji nie spowoduje znacznej szkody. Nałożona kara jest wysoka, a jej zapłata narazi skarżącego na wystąpienie szkody majątkowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, choć jego uzasadnienie jest błędne. Stosownie do art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1481 ze zm.; dalej: u.t.d.) w brzmieniu właściwym dla niniejszej sprawy, decyzja ostateczna staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. Natomiast w przypadku wniesienia skargi, decyzja staje się wykonalna z chwilą: 1. odrzucenia skargi; 2. cofnięcia skargi lub 3. wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi. Oznacza to, że gdy złożona została skarga do sądu administracyjnego, to z mocy art. 93 ust. 2 u.t.d. decyzja nie posiada przymiotu wykonalności, między innymi do momentu prawomocnego oddalenia zażalenia. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że art. 93 ust. 2 u.t.d. stanowi lex specialis w stosunku do art. 61 p.p.s.a., odnoszącego się do zagadnienia ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W rozpoznawanej sprawie M.B. złożył zażalenie na postanowienia WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 15 kwietnia 2019 r. o odmowie wstrzymania wykonania decyzji wydanej na podstawie art. 92a u.t.d. NSA stwierdza, że decyzja ta jest niewykonalna, zgodnie z art. 93 ust. 2 p.p.s.a. do momentu odrzucenia skargi, jej cofnięcia bądź prawomocnego oddalenia. Żadne z tych rozstrzygnięć nie zostało w niniejszej sprawie wydane, więc przysługująca skarżącemu z mocy samego prawa (art. 93 ust. 2 u.t.d.) ochrona tymczasowa nadal trwa. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie – pomimo błędnego uzasadnienia – odpowiada prawu. Sąd I instancji niezasadnie badał, czy zaszły przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a, to znaczy czy skarżący uprawdopodobnił, że wykonanie decyzji może wyrządzić znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Przepis ten nie mógł być bowiem w niniejszej sprawie stosowany. Uchybienie to jednak nie spowodowało, że rozstrzygnięcie Sądu I instancji było błędne. W sytuacji bowiem, gdy zaskarżona decyzja jest wstrzymana z mocy samego prawa, sąd I instancji powinien odmówić jej wstrzymania, co w niniejszej sprawie miało miejsce. NSA stwierdza, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wszczyna postępowania, w rozumieniu art. 63 p.p.s.a. i dlatego nie mają do niego zastosowania przepisy o skargach (art. 64 § 3 p.p.s.a.). W związku z tym brak było podstaw do umorzenia postępowania wszczętego wnioskiem skarżącego. Należało więc odmówić skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 in fine w zw. z 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.