II SA/Ol 71/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Asesor WSA Grzegorz Klimek (spr.) Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o. o. w C. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia robót budowlanych oddala skargę.

Decyzją z 28 listopada 2025 r. Wojewoda Warmińsko-Mazurski (Wojewoda), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 – k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania P. sp. z o.o. (spółka, skarżąca), od decyzji Starosty Działdowskiego (Starosta, organ I instancji) z 18 września 2025 r. wnoszącej sprzeciw w sprawie zgłoszenia robót budowlanych polegających na wymianie pokrycia dachowego z eternitu na blachodachówkę na istniejącym budynku obory w istniejącym gospodarstwie w [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych sprawy: Dnia 14 lipca 2025 r. do Starosty wpłynęło zgłoszenie spółki dotyczące zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na wymianie pokrycia dachowego z eternitu na blachodachówkę na istniejącym budynku obory w istniejącym gospodarstwie w [...]. Do przedmiotowego zgłoszenia inwestor załączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz kopię mapy zasadniczej z zaznaczonym przedmiotowym budynkiem. Po skontrolowaniu przedłożonych dokumentów Starosta postanowieniem z 21 lipca 2025 r. nałożył na spółkę obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o pozwolenie Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Olsztynie na wykonanie zgłaszanych robót budowlanych na terenie parku dworskiego, zgodnie z art. 30 ust. 5c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418 - Pb). Organ I instancji uzasadnił to tym, że przedmiotowy park dworski jest wpisany do rejestru zabytków na podstawie decyzji nr [...] wojewódzkiego konserwatora zabytków z 19 października 1967 r. Natomiast zgodnie z art. 29 ust. 7 pkt 2 Pb roboty budowlane wymienione w art. 29 ust. 1-4 tej ustawy, wykonywane na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymagają dokonania zgłoszenia, przy czym do tego zgłoszenia należy dołączyć pozwolenie właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków wydane na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Starosta wezwał jednocześnie inwestora do uzupełnienia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w zakresie podania danych osoby upoważnionej do złożenia tego oświadczenia, w imieniu spółki. Postanowieniami z 18 sierpnia 2025 r. i z 4 września 2025 r. organ I instancji przedłużał na wniosek pełnomocnika inwestora termin uzupełnienia przedmiotowego zgłoszenia o żądane dokumenty. Pełnomocnik inwestora w wyznaczonym terminie nie uzupełnił zgłoszenia. Dodatkowo 28 sierpnia 2025 r. pełnomocnik przesłał do Starosty kopię pisma Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 27 września 2021 r., kierowanego do Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa Oddziału Terenowego w Olsztynie, w którym konserwator poinformował, że na nieruchomości położonej na działce nr [...] nie znajdują się obiekty wpisane do rejestru zabytków. W odwołaniu od powyższej decyzji spółka zarzuciła jej naruszenie: - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę dowodów i brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, ponieważ Starosta: oparł swoje rozstrzygnięcie na materiale dowodowym nie zawierającym wymaganego uzupełnienia; bezpodstawnie wezwał inwestora do uzupełnienia danych w złożonym oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; błędnie uznał, że na zgłoszone roboty budowlane na budynku obory położonej na działce nr [...], wymagane jest przedłożenie pozwolenia konserwatora zabytków, z uwagi na wpisanie obszaru parku dworskiego do rejestru zabytków na podstawie decyzji z 19 października 1967 r.; zaniechał ustalenia, czy rzekoma nieruchomość jest wpisana do rejestru zabytków oraz nie uzyskał stosownego zaświadczenia od właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków; - art. 107 k.p.a. poprzez brak sporządzenia uzasadnienia w decyzji wnoszącej sprzeciw wobec przedmiotowego zgłoszenia robót; - art. 29 ust. 7 pkt 2 Pb poprzez niewłaściwe uznanie, że wymiana pokrycia dachowego wymaga uzyskania stosownego pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków; - art. 30 ust. 5c w zw. z art. 30 ust. 2 i 2a Pb poprzez wniesienie sprzeciwu wobec zgłoszenia pomimo braku podstaw prawnych i faktycznych. Skarżący wniosła o uchylenie decyzji Starosty i umorzenie postępowania lub uchylenie decyzji i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał, że w toku postępowania, na podstawie art. 136 § 1 k.p.a., zwrócił się do Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (WKZ) z prośbą o udzielenie wyjaśnień dotyczących wpisania bądź nie przedmiotowego budynku obory lub obszaru, na którym jest on położony, do rejestru zabytków, z uwagi na pismo tego organu z 27 września 2021 r., w którym konserwator poinformował, że na działce nr [...] nie znajdują się obiekty wpisane do rejestru zabytków. Wątpliwości organu odwoławczego wynikały ze sprzecznych z ww. pismem informacji zawartych w wypisie z rejestru gruntów z 18 września 2025 r., dostarczonym przez Starostę oraz informacji zamieszczonych na portalu mapowym: mapy.zabytek.gov.pl, z których wynika, że działka nr [...], na której jest zlokalizowana przedmiotowa obora, stanowi obszar parku dworskiego wpisanego do rejestru zabytków pod numerem [...]. Zgodnie z informacją udzieloną przez Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków przy piśmie z 27 października 2025 r. nieruchomość położona na działce nr [...] jest włączona zarówno do wojewódzkiej ewidencji zabytków, jak i do rejestru zabytków województwa warmińsko-mazurskiego. Natomiast w piśmie z 27 września 2021 r., kierowanym do Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa Oddziału Terenowego w Olsztynie, konserwator udzielił błędnej informacji odnośnie niewpisania tej nieruchomości do rejestru zabytków. Zgodnie z tłumaczeniem konserwatora pomyłka zaistniała w ww. piśmie, wynikała z rozbieżności między nazwą obrębu ewidencyjnego ([...]), a zwyczajową nazwą miejscowości ([...]). Wojewódzki konserwator zabytków wyjaśnił, że prowadzi swój rejestr zabytków na podstawie danych adresowych. Jednocześnie konserwator poinformował inwestora pismem z 24 września 2025 r. o zakresie ochrony konserwatorskiej, jaką objęta jest nieruchomość zlokalizowana na działce nr [...]. Na marginesie organ konserwatorski podkreślił, że rejestr zabytków województwa warmińsko-mazurskiego jest ogólnodostępny na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Olsztynie pod adresem: www.bip.wuoz.olsztyn.pl w zakładce Rejestr zabytków, co umożliwia każdorazową, samodzielną weryfikację form ochrony każdemu zainteresowanemu. Dodatkowo konserwator poinformował organ wojewódzki, że spółka miała wiedzę odnośnie objęcia ochroną konserwatorską obszaru działki nr [...]co najmniej od 18 maja 1998 r., o czym świadczy załączone pismo kierowane do wojewódzkiego konserwatora zabytków, w którym spółka zobowiązuje się prowadzić wszelkie prace remontowo-modernizacyjne za wiedzą i zgodą konserwatora zabytków. Wojewoda podniósł, że zgodnie z art. 29 ust. 7 pkt 2 Pb przedmiotowe roboty budowlane polegające na wyżej opisanym remoncie, wykonywane na obszarze wpisanym do rejestru zabytków, wymagają dokonania zgłoszenia, przy czym do tego zgłoszenia należy dołączyć pozwolenie właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków wydane na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Mając powyższe na uwadze, Starosta słusznie wezwał inwestora do uzupełnienia zgłoszenia w zakresie przedłożenia pozwolenia Warmińsko-Mazurskiego Konserwatora Zabytków, na wykonanie przedmiotowych robót remontowych na budynku obory, który jest zlokalizowany na obszarze wpisanym do rejestru zabytków jako park pod numerem [...] - data wpisu 19 października 1967 r. Odnosząc się do zarzutu skarżącej dotyczącego nieprawidłowej oceny dowodów i braku wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego przez organ I instancji wskazał, że inwestor słusznie został wezwany do uzupełnienia przedmiotowego zgłoszenia o pozwolenie konserwatora zabytków, o czym wprost mówi art. 29 ust. 7 pkt 2 Pb. Jednocześnie ustawodawca nie nałożył na organ administracji architektoniczno-budowlanej obowiązku uzyskiwania zaświadczenia potwierdzającego wpisanie rzeczonej nieruchomości do rejestru zabytków. Prawidłowo organ pierwszej instancji wezwał A. G. do uzupełnienia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane o wskazanie w punkcie nr 2 jego danych, jako osoby upoważnionej do złożenia oświadczenia w imieniu inwestora. Zgodnie ze wzorem oświadczenia zawartym w Rozporządzeniu Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 29 czerwca 2021 r. w sprawie wzoru oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 1170), w puncie nr 1 wskazuje się jedynie dane inwestora, w tym przypadku spółki. Natomiast miejsce na dane osoby upoważnionej do złożenia oświadczenia w imieniu inwestora należy wskazać w punkcie nr 2. Za niezasadny należało również uznać zarzut dotyczący zaniechania sporządzenia uzasadnienia w decyzji wnoszącej sprzeciw wobec przedmiotowego zgłoszenia robót. Skarżona decyzja zawiera uzasadnienie, w którym Starosta wskazał, że inwestor był wezwany do uzupełnienia braków postanowieniem z 21 lipca 2025 r., na podstawie art. 30 ust. 5c Pb, jednak w wyznaczonym terminie ich nie uzupełnił. W przedmiotowym postanowieniu organ szczegółowo opisał, co należało dostarczyć i poprawić. Przytoczył również przepis prawa, z którego wynika obowiązek dostarczenia pozwolenia konserwatora zabytków. Inwestor miał tym samym wiedzę, jakie dokumenty należało dostarczyć i co uzupełnić, by zgłoszenie mogło być skutecznie przyjęte. Mając powyższe na uwadze, nie można zgodzić się ze stwierdzeniem skarżącej dotyczącym naruszenia przez organ I instancji przepisów prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 7 pkt 2 i art. 30 ust. 5c w zw. z art. 30 ust. 2 i 2a Pb. Starosta miał podstawy do wniesienie sprzeciwu wobec zgłoszenia, z uwagi na brak dostarczenia żądanych uzupełnień w wyznaczonym terminie. Bezspornym jest również fakt, że przedmiotowa obora jest położona na obszarze wpisanym do rejestru zabytków, a wszystkie planowane roboty budowlane wymagają uzyskania pozwolenia konserwatora zabytków. Tym samym należało uznać, że organ I instancji prawidłowo wezwał inwestora do uzupełnienia braków wymienionych w postanowieniu z 21 lipca 2025 r., a zgłoszony sprzeciw należy uznać za zasadny. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Wojewody, i wnosząc o jej uchylenie, skarżąca zarzuciła jej naruszenie: - prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 29 ust. 7 pkt 2 Pb i uznanie, że wymiana pokrycia dachowego wymaga uzyskania stosownego pozwolenia WKZ w Olsztynie; - art. 30 ust. 5c w zw. z art. 30 ust. 2 i 2a Pb poprzez utrzymanie zgłoszonego sprzeciwu stosunku do zgłoszenia robót budowlanych, pomimo iż nie zaistniała podstawa prawna i faktyczna złożenia sprzeciwu; - art. 6, art. 8 § 1 i art. 9 k.p.a. poprzez wydanie decyzji wbrew informacji wydanej przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, pomimo istnienia w obiegu prawnym informacji przeciwnej, które to działanie naruszyło zasadę zaufania obywateli do Państwa, tak że strona jest zaskakiwana przez organ zmianą statusu prawnego obiektu; - art. 15 k.p.a. poprzez przeprowadzenie całości postępowania dowodowego w II instancji, w taki sposób, że działanie Wojewody nie zostało poddane kontroli instancyjnej; - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie zaskarżonej decyzji organu I Instancji w mocy, tj. wadliwą kontrolę instancyjną, w sytuacji gdy prawidłowo działający organ uchyliłby zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie lub przekazał je do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazano, że organ odwoławczy przeprowadził postępowanie dowodowe w całości, bowiem zwrócił się do Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w zakresie wyjaśnienia wpisania bądź nie przedmiotowego budynku obory lub obszaru, na którym jest on położony, do rejestru zabytków. Co oczywiste, WKZ wcześniej w piśmie z dnia 27 września 2021 r. poinformował, że na działce nr [...] nie znajdują się obiekty wpisane do rejestru zabytków. W odpowiedzi na żądanie Warmińsko-Mazurski Wojewódzki Konserwatora Zabytków w piśmie z dnia 27 października 2025 r. wskazał, że nieruchomość położona na działce nr [...] jest włączona zarówno do wojewódzkiej ewidencji zabytków, jak i do rejestru zabytków województwa warmińsko-mazurskiego. WKZ wyjaśnił, że w piśmie z 27 września 2021 r., kierowanym do Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa Oddziału Terenowego w Olsztynie udzielił błędnej informacji odnoście niewpisania tej nieruchomości do rejestru zabytków. Miało to wynikać z pomyłki. W perspektywie powyższego należałoby wskazać, że niezależnie od rzeczywistego objęcia bądź nie terenu nieruchomości ochroną konserwatorską, to przedmiotem niniejszego postępowania staje się zatem rozstrzygnięcie rozważań, czy dla strony wcześniejsza informacja od Konserwatora jest wiążąca i jaki skutek wywiera ono w obiegu prawnym. W ocenie skarżącej skutek ten wynika z zasad postępowania administracyjnego, bowiem strona ma prawo działać w oparciu o informacje uzyskiwane od właściwych organów. Fakt, iż organ popełnił błąd nie może obciążać skarżącej. Skarżąca w swoim postępowaniu przestrzega przepisów powszechnie obowiązujących, co się okazało, to właściwy organ naruszył te przepisy. W takiej sytuacji, ustalenie stanu faktycznego, to jedno, a działanie zgodnie z zasadami k.p.a., to druga znacznie ważniejsza "strona medalu". W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 – p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonana wg. wskazanego wyżej kryterium sądowa kontrola zaskarżonej decyzji wskazuje na niezasadność skargi. Sąd nie stwierdził bowiem aby była ona dotknięta wadami zarzuconymi w skardze lub innymi, prowadzącymi do eliminacji decyzji z obrotu prawnego, które Sąd zobowiązany jest wziąć pod uwagę z urzędu na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. Skarga podlegała zatem oddaleniu. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowi przepis art. 30 Pb, w którym uregulowana została instytucja zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Analizując uregulowania zawarte w tym przepisie, należy zwrócić uwagę na specyfikę "postępowania zgłoszeniowego" którą jest okoliczność, że nie występuje w nim klasyczny wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego, a jedynie zgłoszenie zamiaru realizacji robót budowlanych. Dokonanie takiego zgłoszenia aktualizuje po stronie organu administracji architektoniczno-budowlanej kompetencję do przeprowadzenia swoistego, wstępnego postępowania sprawdzającego, w następstwie którego organ może nie podejmować żadnych działań, względnie wnieść sprzeciw od dokonanego zgłoszenia. Przewidziana przez ustawodawcę dla sprzeciwu forma decyzji administracyjnej przesądza o tym, że dopiero od momentu jego zgłoszenia, w sprawie toczy się postępowanie administracyjne, podlegające w pełni regułom k.p.a. W literaturze poświęconej instytucji zgłoszenia wskazano, że jest ono sui generis wnioskiem o milczącą akceptację przez organ zgłaszanego zamierzenia budowlanego, jest to swego rodzaju substytut wniosku o pozwolenie na budowę (Z. Niewiadomski, Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa CH. Beck 2006, s. 366). W tej sytuacji, milczenie organu, czyli niewyrażenie sprzeciwu w formie decyzji, uprawnia do podjęcia robót budowlanych – oczywiście przy założeniu, że chodzi o inwestycję podlegającą tej właśnie formie reglamentacji, a nie pozwoleniu na budowę. Jeżeli natomiast organ zdecyduje się wnieść sprzeciw (w trybie np. art. 30 ust. 5 Pb) to nastąpi wszczęcie z urzędu postępowania regulowanego przepisami k.p.a. Do czasu wszczęcia tego postępowania, badanie zgłoszenia po jego wniesieniu (a przed ewentualnym sprzeciwem organu) odbywa się w oparciu o niesformalizowane zasady (por. NSA w wyroku z dnia 4 listopada 2011 r., II OSK 1685/11, CBOSA nsa.gov.pl - CBOSA). Nie zmienia to jednak faktu, że zgłoszenie, podobnie jak wniosek o pozwolenie na budowę, musi dla swej skuteczności spełniać (chociaż w sposób uproszczony) określone warunki formalne i materialnoprawne. Nie można bowiem tracić z oczu, że celem działania organów w odniesieniu do zgłoszenia jest ustalenie, czy objęte nim roboty budowlane są zgodne z wymogami prawa. Na podstawie art. 30 ust. 2 Pb podmiot dokonujący zgłoszenia obowiązany jest zatem w zgłoszeniu m.in. określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Ponadto do zgłoszenia należy dołączyć złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie niekompletności zgłoszenia co do wymaganej dokumentacji, właściwy organ nakłada na inwestora w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o niezbędne dokumenty w określonym terminie. Ponieważ kompletność zgłoszenia jest podstawowym warunkiem, od spełnienia którego ustawodawca uzależnił możliwość skorzystania z uproszczonej procedury realizacji robót budowlanych, nie uzupełnienie przez inwestora braków zgłoszenia obliguje właściwy organ do wniesienia sprzeciwu w drodze decyzji (art. 30 ust. 5c Pb). Sprzeciw wnosi się w terminie 30 dni od daty dokonania zgłoszenia albo od doręczenia postanowienia zobowiązującego do uzupełnienia zgłoszenia. Termin do wniesienia sprzeciwu przez organ jest terminem prawa materialnego, co oznacza, że nie może być przez organ przedłużany, skracany lub też zawieszany. Wypada też zauważyć, że użycie przez ustawodawcę w art. 30 ust. 5c Pb kategorycznego zwrotu "wnosi sprzeciw" oznacza, że wydanie decyzji w tym przedmiocie nie jest pozostawione uznaniu organu lecz ma on obowiązek wnieść sprzeciw w każdym przypadku, gdy w wyniku ustalenia okoliczności konkretnej sprawy, wystąpi którakolwiek z okoliczności wymienionych tych przepisach. Mając na uwadze przedstawione wyżej uregulowania ocenić należało, czy w niniejszej sprawie istniały podstawy prawne do wniesienia przez organy architektoniczno-budowalne sprzeciwu do zgłoszonego przez skarżącą zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na wymianie pokrycia dachowego z eternitu na blachodachówkę na budynku obory. Badaniu podlegało, czy wniesienie sprzeciwu znajdowało oparcie w obowiązujących przepisach prawa i było uzasadnione wskazanymi w tych przepisach okolicznościami. Spór w sprawie dotyczy obowiązku uzyskania (dołączenia do zgłoszenia) pozwolenia właściwego organu konserwatorskiego oraz kwalifikacji lokalizacji planowanej inwestycji w obszarze wpisanym do rejestru zabytków. Odnosząc się do tej ostatniej kwestii wskazać należy, że skarżąca powołuje się na pismo WKZ z 27 września 2021 r., w którym konserwator poinformował, że na działce nr [...] nie znajdują się obiekty wpisane do rejestru zabytków. Zauważyć zatem wypada, że zgodnie z informacją udzieloną przez WKZ przy piśmie z 27 października 2025 r. nieruchomość położona na działce nr [...] jest włączona zarówno do wojewódzkiej ewidencji zabytków, jak i do rejestru zabytków województwa warmińsko-mazurskiego. Natomiast w piśmie z 27 września 2021 r., kierowanym do Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa Oddziału Terenowego w Olsztynie, konserwator udzielił błędnej informacji odnośnie niewpisania tej nieruchomości do rejestru zabytków, co wytłumaczył tym, że pomyłka zaistniała ze względu na rozbieżności między nazwą obrębu ewidencyjnego ([...]), a zwyczajową nazwą miejscowości ([...]). Z akt sprawy wynika natomiast, że park dworski został wpisany do rejestru zabytków decyzją Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 19 października 1967 r. W aktach sprawy znajduje się ponadto: zarządzenie nr [...] Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 20 czerwca 2013 r. włączające do wojewódzkiej ewidencji zabytków zespół dworsko-folwarczny, jak też zarządzenie nr [...] Burmistrza L. z 27 lutego 2015 r. włączające do gminnej ewidencji zabytków park oraz budynki gospodarcze tworzące zespół dworsko-folwarczny w C. Ponadto z akt sprawy wynika, że spółka miała wiedzę odnośnie objęcia ochroną konserwatorską obszaru działki nr [...] co najmniej od 18 maja 1998 r., o czym świadczy pismo kierowane przez nią do wojewódzkiego konserwatora zabytków, w którym zobowiązuje się prowadzić wszelkie prace remontowo-modernizacyjne na działkach objętych ochroną konserwatorską za wiedzą i zgodą konserwatora zabytków. Powyższe oznacza, że zasadnie organ I instancji nałożył na skarżącą obowiązek przedłożenia stanowiska konserwatora. Mając na uwadze powyżej wskazane okoliczności, należy stwierdzić, że Sąd przychyla się do stanowiska organów, że literalne brzmienie art. 29 ust. 7 pkt 2 Pb wskazuje, że wykonywanie robót budowlanych na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymaga zgłoszenia, przy czym do zgłoszenia należy dołączyć pozwolenie właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków. W razie wykonywania robót budowlanych przy obiekcie lub na obszarze wpisanym do rejestru zabytków, konieczne jest bowiem uzyskanie decyzji konserwatora zabytków o pozwoleniu na wykonanie tych robót. Dlatego też Starosta postanowieniem z 21 lipca 2025 r. nałożył na spółkę obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o pozwolenie WKZ na wykonanie zgłaszanych robót budowlanych na terenie parku dworskiego. Skarżąca rzeczonego pozwolenia nie przedłożyła, co uzasadniało zgłoszenie sprzeciwu. Tym samym Sąd nie podzielił zarzutów skargi naruszenia prawa materialnego bowiem stanowisko organów jest w tym przedmiocie prawidłowe, a powołane przepisy są jasne, niewymagające interpretacji. Sąd nie podzielił również zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez organy przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Przeciwnie, organy przeprowadziły wnikliwe postępowanie w przedmiotowej sprawie, zgromadziły obszerny materiał dowodowy, dający podstawę do wydania spornych decyzji, a logiczne wnioski z jego oceny zawarły w prawidłowo sporządzonych uzasadnieniach swoich orzeczeń. W szczególności nie doszło w sprawie do niezasadnego zastosowania przez Wojewodę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., bowiem kasacyjne rozstrzygnięcie może zapaść wyłącznie w sytuacji, gdy wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. Konieczność natomiast uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego (co miało miejsce w sprawie i polegało na zwróceniu się do WKZ o wyjaśnienie treści pisma tego organu), przez przeprowadzenie określonego dowodu, mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania, wyłączając dopuszczalność decyzji kasacyjnej. Nie mogła również odnieść skutku argumentacja skarżącej, że organ popełnił błąd i nie może to obciążać skarżącej. Skarżąca miała bowiem świadomość, o czym było powyżej, o objęciu ochroną konserwatorską obszaru działki nr [...] co najmniej już maju 1998 r. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.