II SA/Ol 606/23

Dnia 12 września 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Sędziowie sędzia WSA Marzenna Glabas asesor WSA Grzegorz Klimek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 września 2023 roku sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Nidzicy na decyzję Starosty Nidzickiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami - oddala skargę.

Decyzją z 17 maja 2023 r., Starosta Nidzicki (dalej jako: "Starosta", "organ"), na podstawie art. 182 w zw. z art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy (Dz.U. z 2021 r. poz. 53), dalej jako: "k.k.w.", cofnął K. R. (dalej jako: "kierowca"), uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B na okres od 25 września 2022 r. do 23 września 2023 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w M. z dnia 30 stycznia 2023 r., sygn. akt (...), wobec kierowcy orzeczony został środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres czterech lat. Wyjaśniono, że zgodnie z art. 12c k.k.w., bieg okresu zakazu kierowania pojazdami rozpoczyna się od 25 września 2022 r. i kończy z upływem 23 września 2026 r. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Prokurator Rejonowy w Nidzicy, dalej jako: "Prokurator", "skarżący", zarzucając obrazę art. 12c k.k.w. i art. 123 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz.U. z 2022 r. poz. 1375), dalej jako: "k.p.k." w związku z art. 1 § 2 k.k.w., poprzez błędne przyjęcie w zaskarżonej decyzji końcowej daty cofnięcia kierowcy uprawnień kategorii B "do dnia 23 września 2026 r.", przy jednoczesnym prawidłowym określeniu daty początkowej, podczas gdy zgodnie z powyżej wymienionymi przepisami, licząc każdy rok - czteroletniego zakazu i w efekcie cofnięcia uprawnień – jako równoważny 365 dniom, okres cofnięcia uprawnień winien zostać zakończony 24 września 2026 r. W świetle powyższych zarzutów, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zobowiązanie organu do wydania w ustawowym terminie decyzji o cofnięciu kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B na okres czterech lat od 25 września 2022 r. do 24 września 2026 r. W uzasadnieniu wniesionej skargi Prokurator wyjaśnił, że Starosta prawidłowo powołał się na przepis art. 12 c k.k.w., jednak dokonał niewłaściwych obliczeń. Błąd w wyliczeniu przez organ daty końcowej polega na tym, że jako pierwszy dzień został policzony dzień 25 września 2022 r., zamiast prawidłowo kolejny dzień, czyli 26 września 2022 r. Skarżący podniósł, że sposób obliczania i określania terminu końcowego wskazują reguły zawarte w art. 123 k.p.k., mającym zastosowanie w związku z odesłaniem z art. 1 § 2 k.k.w. Jeśli zatem czteroletni okres cofnięcia kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B prawa jazdy rozpoczął się w dniu 25 września 2022 r., to winien zakończyć się 24 września 2026 r., ponieważ data dzienna terminu końcowego względem terminu początkowego zostaje "skrócona" jedynie o jeden dzień ze względu na to, że termin końcowy występuje w miesiącu po lutym 2024 r., który to rok 2024 jako rok przestępny liczy sobie 366 dni. W okresie obowiązywania decyzji o cofnięciu uprawnień jest tylko jeden rok dłuższy od roku wzorcowego (365 dni), a zatem jedynie o jeden dzień – a nie dwa dni jak to uczynił organ – winno nastąpić skrócenie daty końcowej w porównaniu do daty początkowej. Skarżący zaznaczył, że do sposobu wyliczenia terminu końcowego przydatna jest reguła zawarta w art. 57 § 1 k.p.a., w myśl której jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie w całości. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 182 § 1 k.k.w. w razie orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów, sąd przesyła odpis wyroku odpowiedniemu organowi administracji rządowej lub samorządu terytorialnego właściwemu dla miejsca zamieszkania skazanego. Stosownie do art. 182 § 2 k.k.w. organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu. Z kolei w myśl art. 184 k.k.w., przesyłając odpis wyroku, w którym orzeczono środek karny wymieniony w niniejszym oddziale lub oddziale 1, albo zawiadomienie o wymierzeniu takiego środka, sąd podaje na podstawie treści wyroku datę początkową, od której należy liczyć okres wykonywania tego środka. Natomiast zgodnie z art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2023 r. poz. 622 z późn. zm.), starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami m.in. w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów. Jednocześnie w myśl art. 12 c k.k.w., jeżeli kara lub inny środek podlegający wykonaniu według przepisów niniejszego kodeksu są określone w tygodniach, miesiącach lub latach, przyjmuje się w postępowaniu wykonawczym, że tydzień liczy się za dni 7, miesiąc za dni 30, a rok za dni 365. W świetle powyższych przepisów, zdaniem organu, nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem Prokuratora, że ostatnim dniem obowiązywania środka karnego jest 24 września 2026 r., ponieważ licząc 4 lata x 365 dni = 1460 dni i w związku z tym, że pierwszym dniem obowiązywania środka karnego, zgodnie ze wskazaniami sądu, jest 25 września 2022 r., to 1460 dzień obowiązywania środka karnego przypada 23 września 2026 r. i takie ramy czasowe cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami zostały zawarte w sentencji zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492 z późn. zm.) oraz art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634), dalej jako: "p.p.s.a.", sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę, w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że przedmiotowa skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy wniosek taki został złożony przez skarżącego we wniesionej skardze, zaś organ w przepisanym terminie nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania sprawy, wskazać przede wszystkim należy, że nie ma racji skarżący, że do obliczania czasu trwania kary zastosowanie ma art. 123 § 1 k.p.k. Przepis ten znajduje się w Dziale IV k.p.k. zatytułowanym "Czynności procesowe", więc zawarta w tym przepisie reguła, zgodnie z którą do biegu terminu nie wlicza się dnia, od którego liczy się dany termin, ma zastosowanie ściśle do ustalania terminów dla dokonania czynności procesowych w toku toczącego się postępowania karnego. Przepis art. 123 § 1 k.p.k. nie może mieć zastosowania do ustalania upływu terminu orzeczonych w postępowaniu karnym środków karnych, gdyż zgodnie z art. 1 § 2 k.k.w. w postępowaniu wykonawczym w kwestiach nieuregulowanych w niniejszym kodeksie stosuje się przepisy Kodeksu postępowania karnego odpowiednio. Przez "odpowiednie" stosowanie przepisów k.p.k. w postępowaniu wykonawczym należy rozumieć takie działanie, które w pierwszej kolejności uwzględnia zasady postępowania określone w k.k.w. Dopiero, gdy ustawa ta nie normuje pewnych zagadnień procesowych, to należy stosować przepisy k.p.k. i to tylko odpowiednio, aby zachowana została specyfika regulacji szczególnych. Według ugruntowanych reguł wykładni "odpowiednie" stosowanie przepisów może polegać na zastosowaniu przepisu wprost lub z odpowiednimi modyfikacjami, albo pominięciu zastosowania przepisu, który nie przystaje do warunków, w których ma być zastosowany. Zgodnie z tymi zasadami, przy obliczaniu czasu trwania kary nie może mieć w ogóle zastosowania art. 123 § 1 k.p.k., gdyż k.k.w. odmiennie i dokładnie określa zasady obliczania czasu trwania kary lub innych środków w art. 12c, art. 80b i art. 184 tej ustawy. Stosownie zaś do art. 184 k.k.w., przesyłając odpis wyroku sąd podaje datę początkową, od której należy liczyć okres wykonywania środka karnego. Stosownie do art. 63 § 3 Kodeksu karnego na poczet orzeczonego środka karnego, o którym mowa w art. 39 pkt 3, zalicza się okres zatrzymania prawa jazdy. Dzień zatrzymania prawa jazdy jest zatem pierwszym dniem zastosowania tego środka (zgodnie z orzeczeniem sądu karnego). Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy, prawo jazdy zatrzymano kierowcy 25 września 2022 r. i sąd karny w wyroku zaliczył na poczet orzeczonego środka karnego okres zatrzymania prawa jazdy od 25 września 2022 r. Następnie, przesyłając organowi wydany wyrok, sąd karny w piśmie przewodnim wskazał wyraźnie, że data początkowa, od której należy liczyć okres wykonywania środka karnego to 25 września 2022 r. Należy zatem stwierdzić, że organ prawidłowo przyjął, że kara biegnie od 25 września 2022 r. włącznie, a nie dopiero od 26 września 2022 r., jak uważa skarżący. Jednocześnie w myśl art. 12 c k.k.w., jeżeli kara lub inny środek podlegający wykonaniu według przepisów niniejszego kodeksu są określone w tygodniach, miesiącach lub latach, przyjmuje się w postępowaniu wykonawczym, że tydzień liczy się za dni 7, miesiąc za dni 30, a rok za dni 365. Skoro zatem pierwszy dzień kary to 25 września, stosownie do powyższej zasady, bieg okresu zakazu kierowania pojazdami kończy się z upływem 23 września 2026 r. W ocenie Sądu, wyliczenia te należy uznać za prawidłowe, odpowiadające określonym w przepisach regułom, mającym zastosowanie w niniejszej sprawie. Dodać przy tym należy, że powołana przez skarżącego reguła z art. 63 § 5 k.k., zgodnie z którą za jeden dzień kary pozbawienia wolności przyjmuje się okres 24 godzin, liczony od chwili rzeczywistego pozbawienia wolności, dotyczy wyłącznie kary pozbawienia wolności, co wynika jasno z systematyki tego przepisu. Poza tym, przepis art. 63 § 1 k.k. wymaga także w tym zakresie stosowania zaokrągleń w górę do pełnego dnia. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.