II SA/Ol 525/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.Z. na decyzję W. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 11 marca 2013 r., nr "[...]" w przedmiocie choroby zawodowej postanawia odrzucić skargę.

W. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, decyzją z dnia 11 marca 2013 r., utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia 16 stycznia 2013 r. o braku podstaw do stwierdzenia u M.Z. choroby zawodowej – nowotworu złośliwego, powstałego w następstwie czynników występujących w środowisku pracy , uznanych za rakotwórcze dla ludzi – raka krtani, wymienionej w poz. 17 pkt 7 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. W decyzji zawarto pouczenie, że służy na nią skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie za pośrednictwem organu w terminie 30 dni od daty jej doręczenia. W dniu 19 grudnia 2013 r. (data nadania przesyłki), M.Z. zwróciła się do Sądu Okręgowego w Olsztynie IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych o pomoc w "uzyskaniu choroby zawodowej". Podała, że w przypadku trzech pracowników zakładu, w którym przepracowała 34 lata, cierpiących na to samo schorzenie co ona, stwierdzono chorobę zawodową. Podniosła, że nie przyznano jej nawet zasiłku pielęgnacyjnego, a potrzebuje pomocy innej osoby. Stwierdziła, że z otrzymywanej emerytury nie jest w stanie opłacić takiej pomocy. Postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt IV U 4614/13, Sąd Okręgowy w Olsztynie IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie. W odpowiedzi na powyższą skargę, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie. Organ podniósł, że skarga jest spóźniona, a ponadto nie jest zasadna. Wyjaśnił, że z uwagi na pobyt wnioskodawczyni w szpitalu w dniach od 14 lutego 2013 r. do 9 kwietnia 2013 r., zaskarżonej decyzji - zwróconej przez placówkę pocztową po powtórnym awizowaniu - nie uznano za doręczoną w trybie art. 44 K.p.a., lecz powtórnie wysłano stronie, która odebrała przesyłkę dnia 6 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270, z późn. zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Decyzję, będącą przedmiotem skargi, doręczono skarżącej w dniu 6 maja 2013 r., zatem termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 5 czerwca 2013 r. Skarżąca złożyła zaś skargę w dniu 19 grudnia 2013 r. (data nadania przesyłki zawierającej przedmiotową skargę) do Sądu Okręgowego w Olsztynie, wbrew treści cytowanych wyżej przepisów i pomimo prawidłowego pouczenia przez organ. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 26 maja 2014 r., otrzymaną z Sądu Okręgowego w Olsztynie skargę przesłano dnia 28 maja 2014 r. organowi odwoławczemu. Wyjaśnić należy, że stosownie do art. 54 § 1 p.p.s.a., postępowanie sądowoadministracyjne rozpoczyna się z chwilą wniesienia skargi do organu administracji publicznej. Oceniając zatem zachowanie terminu do wniesienia skargi w rozpoznawanej sprawie należało uwzględnić datę nadania skargi przez Sąd do organu administracji, co nastąpiło w dniu 28 maja 2014 r. Niezależnie od tego, wskazać należy, że również skargę do Sądu Okręgowego skarżąca złożyła po upływnie trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia. Wobec powyższego stwierdzić należy, że skarga została wniesiona z uchybieniem ustawowego, trzydziestodniowego terminu, określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. do dokonania tej czynności procesowej. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić, jak w sentencji.