II SA/Ol 322/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku "[...]" o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi "[...]" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]" z dnia 6 lutego 2017 r., "[...]" w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie rejestracji pojazdu postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

"[...]" wnieśli do tut. Sądu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]" z dnia 6 lutego 2017 r. w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie rejestracji pojazdu. Jednocześnie, wnioskiem z dnia 21 marca 2017 r., "[...]" zwrócili się o wstrzymanie wykonania powyższej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]". W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazali, że chcą użytkować przedmiotowy samochód co najmniej do czasu uprawomocnienia się orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Ponadto, zamierzają ubiegać się o wydanie skierowania na nabicie numeru identyfikacyjnego nadwozia oraz na wykonanie zastępczej tabliczki znamionowej tego samochodu i w tym celu wystąpią do Sądu o wydanie orzeczenia stwierdzającego ich prawo własności pojazdu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. Przyjmuje się, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który z uwagi na swoje właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, dostępne pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako "CBOSA"). Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. II SA/Bk 352/06, CBOSA). Należy też podkreślić, że do wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie wniosku powinno się bowiem odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do konkretnego wnioskodawcy. W interesie strony leży więc takie sformułowanie wniosku, aby powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście przesłanek wstrzymania wykonania. Twierdzenia te winny zaś zostać poparte niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych, jak również skonkretyzowanych danych, wystarczająco obrazujących sytuację strony. Brak takiego odniesienia uniemożliwia pozytywną weryfikację ich wiarygodności, a w rezultacie - przychylenie się do zgłoszonego żądania (zob. postanowienia NSA z dni: 22 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 373/11; 3 lutego 2011 r., sygn. akt I OZ 74/11; 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09; 1 października 2009 r., sygn. akt I FSK 1312/08, CBOSA). Stąd też nie spełnia takich wymagań wniosek, którego uzasadnienie ogranicza się do powtórzenia treści przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a, bez odwołania się do okoliczności faktycznych danej sprawy i sytuacji konkretnego wnioskodawcy. Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarżący nie wykazali, że przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania kwestionowanej przez nich decyzji zostały spełnione. Chęć korzystania z pojazdu sama w sobie nie stanowi ani o zaistnieniu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, ani spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podobnie, zamiar dochodzenia w przyszłości przed sądem powszechnym uzyskania prawa własności nie stanowi tych przesłanek. Wobec powyższego stwierdzić należy, że okoliczności niniejszej sprawy nie stanowią wystarczającej podstawy do uzyskania przez skarżących ochrony tymczasowej, o czym na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji.