II SA/Ol 1263/15

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie Agnieszka Bińczyk po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. T. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi J. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]" z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie wyrejestrowania pojazdu postanawia umorzyć postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy.

W skardze (data nadania "[...]" października 2015 r.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]" z dnia "[...]", nr "[...]", skarżący – J. T. zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy. Pismem z dnia 12 listopada 2015 r. wezwano skarżącego do złożenia wypełnionego urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej. W dniu 17 grudnia 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wpłynął odpis skrócony aktu zgonu skarżącego, z którego wynika, że zmarł 5 listopada 2015 r. Postanowieniem z dnia 11 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie orzekł o zawieszeniu postępowania sądowego do dnia zgłoszenia się lub wskazania następców prawnych zmarłego albo do dnia ustanowienia we właściwej drodze kuratora spadku, a następnie, postanowieniem z dnia 11 maja 2017 r., podjął zawieszone postępowanie sądowe. W tych okolicznościach zważyć należy co następuje: Zgodnie z art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W warunkach niniejszej sprawy, z uwagi na śmierć skarżącego, rozpoznanie złożonego przez niego wniosku o przyznanie prawa pomocy stało się zbędne. Prawo pomocy ma bowiem charakter osobisty, niezbywalny i niedziedziczny, uzależniony od osobistej sytuacji majątkowej i rodzinnej podmiotu, który się o nie ubiega (Zob. tak np. NSA w postanowieniu z dnia 12 października 2016 r., sygn. akt I FZ 243/16, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższego, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 249a p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.