II SA/Ol 306/13

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie Krzysztof Nesteruk po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. L. o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi G. L. i J. G. na decyzję Wojewody "[...]" z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na budowę postanawia odmówić zwolnienia skarżącej od kosztów sądowych.

We wniosku z "[...]" G. L. zwróciła się wraz z J. G. o zwolnienie od wpisu od zażalenia na postanowienie z 25 czerwca 2014 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu skarżący stwierdzili, iż na dzień dzisiejszy nie są w stanie ponieść takiej opłaty. Są w bardzo złej sytuacji materialnej. Niewiele się pod tym względem zmieniło od czasu, w którym składali poprzedni wniosek. Według oświadczenia, skarżący prowadzą gospodarstwo domowe we dwoje. Emerytura skarżącego, wynosząca "[...]" brutto, jest ich jedynym dochodem, a majątek składa się z domu o pow. "[...]" (do kapitalnego remontu), nieruchomości rolnej o pow. "[...]", samochodu osobowego marki "[...]" (rocznik "[...]"), starych maszyn oraz "[...]" kóz. W rubryce 11 nadmieniono, iż skarżąca była przez dłuższy czas chora, z czym wiązały się koszty, a także, że trzeba zapłacić KRUS i kupić drewno na zimę. Ustosunkowując się do przedstawionego wniosku należy mieć na uwadze, iż postanowieniem z 14 marca 2014 r. wnioski skarżących o przyznanie w niniejszej sprawie prawa pomocy nie zostały uwzględnione w zakresie dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych. Sąd ograniczył się do ustanowienia na ich rzecz radcy prawnego, uznając, iż będą w stanie wygospodarować z własnych zasobów środki odpowiadające wysokości wpisu od skargi kasacyjnej, wynoszącego w tym przypadku 250 zł. Wskazał, iż skarżący mają bowiem stały, choć niewielki dochód, a już w piśmie procesowym z dnia "[...]" oświadczyli, że na pokrycie kosztów sądowych mogliby wygospodarować część dochodu w kwocie równej wynagrodzeniu profesjonalnego pełnomocnika z urzędu. Mając powyższe na względzie stwierdza się, co następuje: Jakkolwiek strona po prawomocnym oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy, może złożyć kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, to jednak rozpoznanie tego kolejnego wniosku nie może polegać na weryfikowaniu ocen i rozstrzygnięcia objętego wcześniejszym prawomocnym postanowieniem. Prawomocne postanowienie w tym zakresie wiąże nie tylko strony, ale także sąd. Ponowne rozstrzygnięcie w tym przedmiocie jest dopuszczalne, ale tylko z uwagi na takie okoliczności, które powstały później i w sposób zasadniczy zmieniają sytuację materialną strony (tak Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w postanowieniu z 4 czerwca 2009 r., sygn. akt II FZ 176/09, orzeczenia.nsa.gov.pl/). Skoro więc, jak wskazują sami skarżący, ich sytuacja nie uległa zmianie w stosunku do deklarowanej w poprzednio złożonym wniosku, istnieje związanie przedstawioną oceną Sądu, a co za tym idzie brak podstaw do stwierdzenia, iż obecnie spełniają oni przesłankę zwolnienia od części kosztów sądowych, określoną w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 poz. 270 z późniejszymi zmianami). W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 258 § 2 pkt 7 tejże ustawy, powierzający referendarzowi sądowemu wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy.