II OSK 377/13

Dnia 25 lipca 2014 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary sędzia NSA Andrzej Gliniecki /spr./ sędzia del. WSA Teresa Zyglewska Protokolant sekretarz sądowy Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej S.D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 8 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Rz 509/12 w sprawie ze skargi S. D. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną

Wyrokiem z dnia 8 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 509/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę S. D. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Pismem z dnia 18 października 2010 r. S. D. zawiadomił Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łańcucie, że teren budowy domu jednorodzinnego na sąsiedniej działce został podniesiony co powoduje, że wody gruntowe i opadowe zalewają działkę ww. Jak wynika z akt sprawy, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łańcucie w trakcie postępowania wyjaśniającego ustalił, że na działkach o nr [...] i [...] położonych w G. znajduje się parterowy budynek mieszkalny w stanie surowym otwartym, bez ocieplenia i bez konstrukcji dachowej, z poddaszem użytkowym i garażem, murowany, wykonany z pustaków szczelinowych o wymiarach 12,15 m x 8,60 m, usytuowany w odległości 13,20 m od granicy działki od strony południowej i 5,20 m od strony północnej, bez przyłączy i instalacji wewnętrznych. Od strony północnej w budynku znajduje się garaż o wymiarach 8,60 m x 3,30 m. Budynek jest realizowany na podstawie decyzji Starosty Łańcuckiego nr [...] z dnia [...] marca 2009 r., znak [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla A. K. i M. K. na zmierzenie: – budowa budynku mieszkalnego z przyłączami: wody, gazu i kanalizacji sanitarnej, – budowa budynku gospodarczego z zewnętrzną instalacją energii elektrycznej na terenie obejmującym nieruchomości o nr ewid. [...]położone w miejscowości G. Zgodnie ze wskazaną wyżej decyzją budynek mieszkalny powinien posiadać wymiary 12,40 m x 8,80 m i usytuowany w odległości 13 m od granicy działki od strony południowej oraz 4 m od strony północnej. Garaż powinien posiadać wymiary 6,73 x 3,30 m, a ścianki kolankowe budynku powinny posiadać wysokość 0,90 m, a nie 1,20 m. W trakcie przeprowadzonej kontroli stwierdzono, że zmieniona została konstrukcja stropu nad poddaszem na żelbetowy oraz konstrukcja więźby dachowej nad garażem w wyniku jego wydłużenia. W następstwie zakwalifikowania powyższych zmian jako istotnego odstępstwa od pozwolenia na budowę PINB postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego nakazał inwestorom wstrzymać roboty budowlane przy budowie przedmiotowego budynku, a następnie decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] nałożył na inwestorów obowiązek sporządzenia i przedłożenia w terminie do 30 czerwca 2011 r. projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych, sporządzonego przez projektanta należącego do właściwej izby samorządu zawodowego. Starosta Łańcucki decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. wydaną na podstawie art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego uchylił własną decyzję z dnia [...] marca 2009 r. o pozwoleniu na budowę. Po przedłożeniu żądanych dokumentów PINB w Łańcucie decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] na podstawie art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany zamienny spornego budynku mieszkalnego i udzielił M. i A. K. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy ww. obiekcie oraz nałożył obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku mieszkalnego. Odwołanie od ww. decyzji PINB w Łańcucie z dnia [...] czerwca 2011 r. wniósł S. D. Po rozpatrzeniu odwołania Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 52 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łańcucie z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] i jednocześnie zatwierdził projekt budowlany budynku mieszkalnego wraz z urządzeniami, zlokalizowanego na działkach nr [...] i [...] położonych w G. i udzielił A. i M. K. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy ww. obiekcie oraz nałożył obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku mieszkalnego. PWINB w Rzeszowie wskazał, że ustalenia organu I instancji dotyczące istotnych odstępstw od warunków pozwolenia na budowę udzielonego decyzją Starosty Łańcuckiego z dnia [...] marca 2009 r. są prawidłowe. Odstępstwa polegały na zwiększeniu wymiarów budynku poprzez zabudowane wnęki od strony północno-wschodniej w wyniku, czego na poziomie parteru wykonano dodatkowe pomieszczenie gospodarcze, a na poziomie poddasza dodatkowe pomieszczenia garderoby-strychu, zwiększenie wysokości ścianki kolankowej na poziomie poddasza oraz zmiany konstrukcji dachu. Zaistnienie takiego stanu faktycznego obligowało organ do przeprowadzenia procedury legalizacyjnej określonej w art. 50–51 Prawa budowlanego. Organ II instancji stwierdził, że przedłożony przez inwestorów projekt budowlany zamienny nie spełniał wymogów, co do jego kompletności i zgodności z wymaganiami określonymi w art. 35 ust. 1 pkt 1–3 Prawa budowlanego. W części opisowej i rysunkowej brak było rozwiązań zasadniczych elementów wyposażenia budowlano-instalacyjnego, zapewniających użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z przeznaczeniem, w szczególności instalacji i urządzeń budowlanych: elektrycznych, centralnego ogrzewania, wodno-kanalizacyjnych i gazowych. Ponadto projekt zagospodarowania działek nie zawierał wymaganych elementów i został sporządzony na kopii mapy zasadniczej do celów opiniodawczych, która nie może służyć do celów projektowych, zgodnie z informacją podaną na pieczęci uwidocznionej na tej mapie. Inwestorzy w dniu 22 grudnia 2011 r. przedłożyli 4 egzemplarze poprawionego i uzupełnionego projektu budowlanego budynku mieszkalnego, kopię pisma Starosty Łańcuckiego z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...], że nie zachodzi potrzeba wydana decyzji zezwalającej na wyłączenie działek nr [...] i [...] z produkcji rolniczej oraz kopię zgody Rejonowego Związku Spółek Wodnych w Łańcucie na odprowadzanie wody z działek nr [...] i [...] do rowu melioracyjnego R-1 w Głuchowie. Przedłożony uzupełniony projekt budowlany sporządziła osoba legitymująca się odpowiednimi uprawnieniami budowlanymi w tym w zakresie rozwiązań elementów wyposażenia budowlano-instalacyjnego w szczególności instalacji i urządzeń budowlanych, zawiera oświadczenia projektantów o zgodności tego projektu z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, wyodrębniony projekt zagospodarowania działek sporządzony na aktualnej mapie do celów projektowych wraz z jego opisem, informacje dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, wyszczególnienie robót już wykonanych wraz z oceną prawidłowości ich wykonania oraz przedstawione w formie opisowej i rysunkowej roboty pozostałe do wykonania. Projekt jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy wydaną przez Wójta Gminy Łańcut z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr [...], nie narusza przepisów obowiązujących, w tym techniczno-budowlanych. Organ uznał, że projekt jest kompletny i spełnia wymogi określone w ustawie – Prawo budowlane oraz w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. Nr 120, poz. 1133 ze zm.). Zasadnym było uchylenie zaskarżonej decyzji, a decyzja organu II instancji jest podstawą do kontynuowania robót budowlanych. Organ odwoławczy wskazał, że z treści przedłożonego projektu zamiennego wynika natomiast, że teren został nieznacznie podniesiony (o 15 cm), co nie przesądza o naruszeniu przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wody opadowe są odprowadzane na teren działek inwestorów oraz od strony północnej do rowu melioracyjnego. Kwestia natomiast zmiany stosunków wodnych na gruncie podlega regulacji ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne i nie należy do kompetencji organów nadzoru budowlanego Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na powyższą decyzję PWINB w Rzeszowie z dnia [...] kwietnia 2012 r. wniósł S. D. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 8 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Rz 509/12, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest przepis art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, zgodnie, z którym po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo – jeżeli budowa została zakończona – o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] PINB nakazał A. K. i M. K. wstrzymać roboty budowlane przy budynku mieszkalnym zlokalizowanym na działkach nr [...] i [...] położonych w G. z powodu prowadzenia ich w sposób istotnie odbiegający od warunków pozwolenia na budowę. Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...]0 ten sam organ działając na podstawie art. 104 k.p.a. i art. 51 ust. 1 pkt 3, art. 52 Prawa budowlanego nałożył na A. K. i M. K. obowiązek sporządzenia projektu budowlanego budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działkach nr [...] i [...], uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych, sporządzonego przez projektanta należącego do właściwej izby samorządu zawodowego w terminie do 30 czerwca 2011 r. Decyzja niniejsza stała się ostateczna 3 lutego 2012 r., a to obligowało organy nadzoru budowlanego do prowadzenia postępowania naprawczego w tym trybie. Sąd wskazał, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego i przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego nie budzi wątpliwości, że inwestorzy wykonali obowiązek nałożony ww. decyzją, a to pozwoliło organom nadzoru budowlanego na wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, która obecnie jest przedmiotem zaskarżenia. Zaskarżona decyzja szczegółowo opisuje proces dochodzenia do sporządzenia projektu, który byłby zgodny z przepisami prawa z uwzględnieniem nałożenia dodatkowych obowiązków na inwestorów usunięcia nieprawidłowości. Inwestorzy w dniu 22 grudnia 2011 r. złożyli 4 egzemplarze poprawionego i uzupełnionego zamiennego projektu budowlanego. Ponadto inwestorzy przedłożyli zgodę Rejonowego Związku Spółek Wodnych w Łańcucie na odprowadzanie wód opadowych z działek nr [...] i [...] do rowu melioracyjnego Nr 1 w G., który biegnie wzdłuż wschodniej granicy wymienionych działek. Twierdzenia organu o prawidłowości sporządzenia projektu zamiennego i warunków do wydania decyzji na podstawie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Skarżący w trakcie postępowania administracyjnego jak i w skardze kwestionuje nawiezienie dużych ilości ziemi i gruzu przez inwestorów wskutek czego nastąpiło "znaczne" podniesienie poziomu działek inwestorów w stosunku do jego nieruchomości, co powoduje, że nie może jej rolniczo wykorzystywać. Postępowanie wyjaśniające potwierdziło, że nastąpiło podniesienie terenu, ale nie doprowadziło to podniesienie do naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690). Z § 29 tego rozporządzenia wynika, że dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren nieruchomości sąsiedniej jest zabronione. Organy nadzoru budowlanego takich działań nie stwierdziły w prowadzonym postępowaniu wyjaśniającym. W opozycji do twierdzeń skarżącego pozostaje fakt, że inwestor podjął działania, aby wody opadowe z jego nieruchomości były kierowane do rowu melioracyjnego, co udokumentował zgodą Rejonowego Związku Spółek Wodnych w Łańcucie. Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 8 listopada 2012 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł S. D. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania: 1) art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez naruszenie zasad uzasadniania wyroku polegające na lakonicznym wzmiankowaniu istotnych okoliczności sprawy, ograniczenie się do powielenia stanowiska zajętego w sprawie przez organ administracji i jego prostej akceptacji przez co uniemożliwiona jest jego kontrola instancyjna; 2) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) dalej: p.u.s.a., art. 3 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na wadliwym wykonaniu funkcji kontrolnej, w szczególności błędnym przyjęciu, że organy administracji publicznej nie naruszyły art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego uznając prawidłowość sporządzenia projektu zamiennego i istnienia warunków do wydania decyzji oraz wynikającego z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego obowiązku sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy oraz zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego nakazującego poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich, art. 36 ust. 5 i 36 a ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez zaakceptowanie działań organu administracji jako własnych mimo zaniechania wyjaśnienia sprawy zgodności istniejącego ukształtowania z danymi zawartymi w projekcie zagospodarowania działki; 3) art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a., art. 3 § 1 i 2 pkt 2 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 poprzez błędne przyjęcie, że organ nadzoru budowlanego wyjaśnił w wystarczającym stopniu okoliczności istotne, zdaniem Sądu, dla prawidłowego zastosowania art. 5 ust. 1 pkt 9 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1–4 Prawa budowlanego a dotyczące kwestii poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich; 4) art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a., art. 3 § 1 i 2 pkt 2 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 poprzez błędne przyjęcie, że organ nadzoru budowlanego wyjaśnił w wystarczającym stopniu okoliczności istotne, dla prawidłowego zastosowania § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie a dotyczące błędnego ustalenia niemającego uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym, iż podniesienie terenu nie doprowadziło do zmiany naturalnego spływu wód opadowych z nieruchomości inwestora na nieruchomości skarżącego, jak również że to podniesienie nie narusza § 29 ww. rozporządzenia, a zmiany dokonane przez inwestora są nieistotne, gdzie brak dowodu z oględzin nieruchomości inwestora i skarżącego nie pozwala wyciągać takich wniosków jedynie w oparciu o przedłożony przez inwestora projekt zamienny oraz odpis zgody Rejonowego Związku Spółek Wodnych w Łańcucie. W skardze kasacyjnej zarzucono również naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie: 1) art. 51 ust. 4 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3, art. 52 Prawa budowlanego w zw. z § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury poprzez błędne przyjęcie, że inwestor podjął działania, aby wody opadowe z jego nieruchomości były kierowane do rowu melioracyjnego jak również przez błędne przyjęcie, iż wystarczającym do ustalenia, czy nie doszło do naruszenia § 29 ww. rozporządzenia jest jedynie, aby wody opadowe z nieruchomości inwestora były odprowadzane do rowu melioracyjnego bez ustalenia czy istnieje taki rów i spełnia przypisane mu zadania, czy podniesienie terenu inwestora spowoduje zmianę naturalnego spływu wody z jego terenu; 2) art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia interesów osób trzecich; 3) art. 35 ust. 1 pkt 1–4 ustawy – Prawo budowlane poprzez niesprawdzenie zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami w tym techniczno-budowlanymi oraz kompletności projektu budowlanego; 4) art. 35a ust. 5 pkt 1 i 7 w zw. z § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez błędne przyjęcie, że zmiany dokonane przez inwestorów są nieistotne; 5) art. 5 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane w zw. z art. 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury poprzez pominięcie, że wspomniane przepisy nakładają na organy administracji architektoniczno-budowlanej obowiązek podjęcia działań mających na celu ochronę uzasadnionych interesów właściciela nieruchomości sąsiedniej znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego. Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Rzeszowie do ponownego rozpoznania oraz o zasadzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, pomimo zamieszczenia w skardze kasacyjnej wielu zarzutów naruszenia przepisów postępowania i naruszenia przepisów prawa materialnego. Dla skuteczności zarzutów zamieszczonych w skardze kasacyjnej konieczne jest też ich uzasadnienie (art. 176 p.p.s.a.). W związku z powyższym rozpoznając skargę kasacyjną, Sąd odniesie się tylko do tych zarzutów, które zostały uzasadnione. Należy przypomnieć, że sprawa rozpoczęła się od pisma S. D. skierowanego do Państwowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łańcucie informującego organ o tym, że inwestorzy A. K. i M. K. nawieźli na swoją działkę znaczne ilości ziemi, co powoduje zalewanie wodami gruntowymi i opadowymi sąsiedniej działki należącej do S. D. Wszczęte przez organy nadzoru budowlanego postępowanie wykazało, że budowa budynku mieszkalnego jest realizowana przez ww. inwestorów z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego i warunków pozwolenia na budowę. W konsekwencji tego organ administracji architektoniczno-budowlanej uchylił decyzję o pozwoleniu na budowę, a organ nadzoru budowlanego nałożył na inwestorów obowiązek przedstawienia projektu budowlanego zamiennego (art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego). Przedmiotem natomiast postępowania w niniejszej sprawie, jest zaskarżenie przez S. Dołęgę decyzji zatwierdzającej przedstawiony projekt budowlany zamienny i udzielającej pozwolenia na wznowienie robót budowlanych (art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego). Przypomnienie powyższych faktów było niezbędne w świetle zarzutów skargi kasacyjnej, które niejednokrotnie wykraczają poza ramy przedmiotowe tego postępowania. Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że: uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymagania określone w art. 141 § 4 p.p.s.a., tym samym przepis ten wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej nie został naruszony, podobnie jak i art. 3 § 1 tej ustawy. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku w ocenie Sądu, nie uniemożliwia jego kontroli instancyjnej. Sąd pierwszej instancji oddalając skargę, przyjął stan faktyczny ustalony przez organy, z czym nie zgadza się skarżący, jednak nie oznacza to w prostej linii, że niewłaściwie została przeprowadzona kontrola sądowa, czy też że niedostatecznie został wyjaśniony stan faktyczny i stan prawny sprawy. Sąd pierwszej instancji przyjmując odmienny pogląd w sprawie niż skarżący, nie naruszył żadnego przepisu i nie pierwszy to, ani ostatni przypadek kiedy są w tym zakresie różnice zdań. Dalsze rozważania dotyczące art. 141 § 4 p.p.s.a. zamieszczone na s. 8 skargi kasacyjnej, są nie na temat w tej sprawie, ponieważ przy wyroku oddalającym skargę, tak jak w tym przypadku, w uzasadnieniu wyroku nie zamieszcza się wskazań co do dalszego postępowania. Trudno się odnieść do zarzutu zamieszczonego w pkt 2 zgodnie z tym, jak ten zarzut został sformułowany w petitum skargi kasacyjnej, podobny problem jest również z następnymi zarzutami zamieszczonymi na s. 3 i 4 skargi kasacyjnej, chociaż te ostatnie miały być zarzutami naruszanie prawa materialnego, gdyż w dalszej części, w uzasadnieniu wszystkie te zarzuty zostały kompletnie wymieszane, nie bacząc na podstawy kasacyjne określone w pkt 1 i 2 art. 174 p.p.s.a. Poza tym z analizy uzasadnienia skargi kasacyjnej (s. 9–14) widać, że autorka tego pisma uznała za wystarczające zamieszczenie stwierdzenia, że dany przepis został naruszony, niezależnie czy odnosi się do przepisów prawa materialnego, czy też przepisów postępowania, a uzasadnienie zarzutu sprowadza się do tego, że organy i Sąd nie przyjęły wersji skarżącego o podwyższeniu poziomu gruntu na sąsiedniej działce co powoduje podtapianie działki skarżącego. W ocenie Sądu kasacyjnego w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia art. 51 ust. 4, ani art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, gdyż organ nie mógł odmówić wydania pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, ani odmówić zatwierdzenia projektu zamiennego, skoro nałożony na inwestorów obowiązek decyzją z [...] stycznia 2011 r. został przez nich zgodnie z prawem wykonany. Zgodność zatwierdzonego projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy została sprawdzona, zresztą w skardze kasacyjnej nie podaje się żadnego argumentu podważającego taką zgodność. Nie wiadomo o co chodzi autorce skargi kasacyjnej wskazując na przepisy "art. 36 ust. 5 i 36a ust. 1" Prawa budowlanego (s. 9), skoro uznano, że inwestorzy istotnie odstąpili od zatwierdzonego projektu budowlanego, uchylono pozwolenie na budowę i wszczęto postępowanie na podstawie art. 50–51 Prawa budowlanego. W sprawie tej nikt nie podważał tego, że nieruchomość skarżącego znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu i z racji tej S. D. był stroną postępowania. Poza tym obszar oddziaływania obiektu ma zastosowanie zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który nie miał tu zastosowania. Nie na temat więc są uwagi, że organ zaniechał ustalenia obszaru oddziaływania obiektu (s. 9). Podobnie nie na temat są pouczenia autorki skargi kasacyjnej o obowiązkach organu wynikających z art. 35 Prawa budowlanego, gdyż przepisy te mają wprost zastosowanie do pozwolenia na budowę i do organów administracji architektoniczno-budowlanej, a w tym przypadku wydano pozwolenie na wznowienie robót budowlanych i należało to do właściwości organu nadzoru budowlanego, którego kompetencje zostały określone w art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego. W skardze kasacyjnej wielokrotnie zarzuca się, że należało wyjaśnić sprawy zgodności ukształtowania terenu z danymi zawartymi w projekcie zagospodarowania działki (s. 9, 10, 11, 13, 14) zapominając chyba, że decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...] marca 2009 r. została uchylona decyzją Starosty Łańcuckiego z dnia [...] lutego 2011 r., tym samym utracił moc zatwierdzony projekt budowlany i projekt zagospodarowania działki będący jego częścią (art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego). Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej omówionych na s. 11 należy stwierdzić, że problem podwyższenia gruntu na działkach inwestorów podnoszony wielokrotnie przez S. Dołęgę został przez organy nadzoru budowlanego rozpatrzony na tyle, na ile pozwalają na to przepisy kompetencyjne określone w art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego i § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Jednak zmiana stanu wody na gruncie jest przedmiotem regulacji art. 29 Prawa wodnego i zgodnie z ust. 3 tego przepisu wydanie stosowanej decyzji należy do właściwości wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, jak prawidłowo pouczyły organy nadzoru budowlanego. Zupełnie abstrakcyjnym pomysłem jest to, że organ nadzoru budowlanego "winien nałożyć na inwestora obowiązek usunięcia warstwy nawiezionego gruntu i doprowadzenie terenu do stanu poprzedniego", szkoda, że pełnomocnik skarżącego nie wskazał podstawy prawnej takiego rozstrzygnięcia, skoro nawieziony grunt nie stanowi budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Nie można też zgodzić się z poglądem wyrażonym w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 31 marca 2011 r., II SA/Gl 1189/10, do którego odwołuje się pełnomocnik skarżącego, bowiem kompetencji organu nadzoru budowlanego do nałożenia obowiązku na inwestora, nie można wywodzić z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, czy też § 29 rozporządzenia (aktu podustawowego), gdyż byłoby to sprzeczne z art. 7 Konstytucji RP. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego wskazuje się, iż "z konstytucyjnej zasady legalności jak również zasady demokratycznego państwa prawa wynika jednoznaczny wniosek, że w przypadku, gdy normy prawne nie przewidują wyraźnie kompetencji organu państwowego, kompetencji tej nie wolno domniemywać i w oparciu o inną rodzajowo kompetencję przypisywać ustawodawcy zamiaru, którego nie wyraził" (uchwała TK z dnia 10 maja 1994 r., W 7/94, OTK 1994, nr 1, poz. 23). W przypadku organów nadzoru budowlanego kompetencje tych organów zostały enumeratywnie określone w art. 83 Prawa budowlanego, co stanowi katalog zamknięty. Nie jest też prawdą, że organy nie przeprowadziły dowodu z oględzin nieruchomości inwestora i skarżącego, takie czynności były przeprowadzane co najmniej dwukrotnie, jak wynika z przedstawionych akt. Omówiona powyżej skarga kasacyjna jest bardzo chaotyczna w części uzasadnienia, podnosi się wielokrotnie te same zarzuty opierając ich zasadność wyłącznie na własnych przekonaniach, ignorując stan faktyczny wynikający z przestawionych akt sprawy. Tymczasem sąd administracyjny zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258–261 p.p.s.a. Stosownie do § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) pełnomocnik skarżącego powinien złożyć w wojewódzkim sądzie administracyjnym stosowne oświadczenie, o jakim mowa w tym przepisie.