II SA/Ol 226/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant specjalista Anna Piontczak po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2017 r. na rozprawie sprawy ze skargi T. M. i K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie opłaty adiacenckiej postanawia 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. zwrócić skarżącym T.M. i K.M. solidarnie kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych), tytułem uiszczonego wpisu sądowego. WSA/post.1 - sentencja postanowienia

Decyzją z dnia 3 stycznia 2017 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]", po rozpatrzeniu odwołania "[...]"od decyzji z dnia 17 października 2016 r., wydanej z upoważnienia Wójta Gminy "[...]"przez Sekretarza Gminy "[...]"w sprawie ustalenia wobec "[...]"opłaty adiacenckiej w wysokości 38.219 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, "[...]"na skutek podziału działki nr "[...]", uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W skardze, złożonej do tut. Sądu, "[...]"zarzucili, że postępowanie przed organem pierwszej instancji winno być umorzone, gdyż zostało wszczęte, gdy uprzednio wszczęte i prowadzone postępowanie w identycznej sprawie między tymi samymi podmiotami nie zostało zakończone. Podnieśli ponadto, że organ odwoławczy nie wskazał organowi pierwszej instancji, aby przy ponownym rozpoznawaniu sprawy doręczano właściwie pisma procesowe stronie. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Pismem procesowym z dnia 10 maja 2017 r., Skarżący cofnęli powyższą skargę i wnieśli o umorzenie postępowania z uwagi na upływ trzyletniego terminu do ustalenia spornej opłaty. Na rozprawie w dniu 18 maja 2017 r., pełnomocnik organu wniósł o uwzględnienie wniosku Skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Wobec skutecznego cofnięcia skargi, postępowanie w sprawie należało umorzyć. Zgodnie bowiem z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.), dalej zwanej: "p.p.s.a.", sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Z treści art. 60 p.p.s.a. wynika zaś, że skarżący może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże Sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie cofnięcie skargi nie budzi wskazanych wyżej wątpliwości, a zatem wola Skarżących, jako dysponentów skargi jest dla Sądu wiążąca. Związanie Sądu wolą skarżących jest wynikiem przyjętej zasady, że skarżący może rozporządzać wniesioną przez siebie skargą od chwili jej wpływu do organu, do czasu jej rozpoznania przez sąd pierwszej instancji. Z uwagi na to, że cofnięcie skargi jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym, oświadczenie strony złożone w tym przedmiocie należy uznać za dopuszczalne. Nie dopatrując się zatem okoliczności przemawiających za niedopuszczalnością cofnięcia skargi, Sąd umorzył postępowanie w sprawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Jednocześnie, stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd orzekł o zwrocie uiszczonego przez Skarżących wpisu.