II SA/Ol 221/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Grzegorz Klimek po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.H. na zarządzenie pokontrolne Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Olsztynie z dnia 5 stycznia 2024 r., nr WIOŚ-G-I.703.1.1.7024.4.33.13.2024.kt.cw w przedmiocie zaprzestania przetwarzania odpadów bez wymaganego zezwolenia postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia

K.H. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na opisane w sentencji zarządzenie pokontrolne Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Olsztynie z dnia 5 stycznia 2024 r. w przedmiocie zaprzestania przetwarzania odpadów bez wymaganego zezwolenia. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Warunkiem skutecznego wniesienia skargi jest m.in. dochowanie terminu jej wniesienia. Stosownie do art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 - p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Termin określony w art. 53 § 1 p.p.s.a. ma charakter terminu zawitego, a czynność podjęta po jego upływie jest bezskuteczna (art. 85 p.p.s.a.). Uchybienie terminowi skutkuje odrzuceniem skargi przez sąd (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W przedmiotowej prawie skarżący wniósł skargę po terminie. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że zaskarżone zarządzenie pokontrolne Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Olsztynie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego 9 stycznia 2024 r. Termin do wniesienia do sądu skargi na to zarządzenie upływał zatem 8 lutego 2024 r. Skarżący wniósł skargę 9 lutego 2024 r. (data złożenia skargi w placówce operatora pocztowego), a więc po upływie terminu do dokonania tej czynności. Wobec powyższego Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a.