II SA/Ol 157/26

Dnia 23 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Matczak sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 czerwca 2026 roku sprawy ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy - oddala skargę.

K. S. (dalej jako: "strona", "skarżący") złożył w dniu 14 lutego 2025 r. do Burmistrza Miasta [...] (dalej jako: "organ I instancji") wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach nr [...] i [...] w obrębie [...], gm. [...]. Organ I instancji decyzją z 5 sierpnia 2025 r. odmówił ustalenia na rzecz strony warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako: "Kolegium", "organ odwoławczy") w Olsztynie decyzją z dnia 21 stycznia 2026 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium podniosło, że odmowa ustalenia warunków zabudowy nastąpiła w szczególności z uwagi na brak spełnienia przewidzianego w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.) warunku istnienia w obszarze analizowanym zabudowy o charakterze planowanym przez inwestora. Kolegium podniosło, że ze sporządzonej w niniejszej sprawie analizy wynika, że szerokość frontu działki stanowiącej teren inwestycji wynosi ok. 41 m, w związku z czym obszar analizowany wyznaczono w odległości 123 m, z uwzględnieniem granic działek skrajnych. Jak wynika ze sporządzonej analizy, teren inwestycji na działkach nr [...] i [...] o powierzchni 0,1989 ha położony jest poza skupioną zabudową wsi [...], na otwartej przestrzeni rolnej i leśnej, stanowi teren zabudowany wiatą, pokryty niską roślinnością trawiastą i nielicznymi zadrzewieniami. Zgodnie z ewidencją gruntów i budynków, w skład omawianego terenu inwestycji wchodzą użytki rolne sklasyfikowane jako grunty orne (RV), łąki trwałe (LV i ŁVI). Bezpośrednim otoczeniem są działki, które mają charakter rolny i leśny. Obszar analizowany tworzy jednolitą całość urbanistyczną i brak jest podstaw do jego poszerzenia. Ponadto z analizy wynika, że zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz zabudowa zagrodowa występują na działkach nr [...] i [...] obręb [...], które znajdują się w odległości ok 240 m od terenu inwestycji i jest to dwukrotnie więcej niż wyznaczony obszar analizowany. Poza obszarem analizowanym występują grunty rolne i leśne, które również nie są zabudowane, więc brak jest podstaw do poszerzenia obszaru analizowanego, by objąć nim w/w zabudowę. Dlatego też twierdzenia, że błędnie ustalono, że działki nr [...] i [...] znajdują się w odległości ok. 240 m tj. odległości dwukrotnie wyższej niż obszar analizowany wyznaczony na podstawie trzykrotnej szerokości frontu inwestycji, nie zasługują na uwzględnienie. Wyjaśnić przy tym należy, że nawet w sytuacji, gdyby działki te znajdowały się w odległości wskazanej przez odwołującą, tj. od 200 do 217 m to i tak znacznie przekraczałoby to wielkość obszaru analizowanego w niniejszej sprawie. Wskazano, że brak jest podstaw do poszerzenia obszaru analizowanego w niniejszej sprawie. Skargę na decyzję Kolegium wywiódł skarżący, wnosząc o uchylenie decyzji zapadłych w obydwu instancjach oraz przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzucono: I. Naruszenie przepisów postępowania: 1. Naruszenie art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, które polegało na: a) błędnym ustaleniu faktycznym, że działki nr [...] i [...] znajdują się w odległości ok. 240 m od granic działek inwestycyjnych, tj. w odległości dwukrotnie wyższej niż obszar analizowany, podczas gdy z dokumentacji dołączonej do odwołania oraz z obiektywnych danych geodezyjnych wynika, że odległość granicy działek nr [...] i [...] do granicy działki nr [...] wynosi ok. 200 m, a do granicy działki nr [...] wynosi ok. 217 m, co skutkowało wadliwym pominięciem tych działek w obszarze analizowanym oraz błędnym uznaniem, że inwestycja skarżącego nie spełnia wymogu kontynuacji funkcji i cech zabudowy, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; b) nieuwzględnieniu kluczowych okoliczności faktycznych, że zabudowa w okolicy terenu inwestycji ma charakter znacznie rozproszony, co sam organ I instancji stwierdził wskazując, iż teren inwestycji położony jest "poza skupioną zabudową wsi [...]", przy jednoczesnym braku rozszerzenia obszaru analizowanego o działki nr [...] i [...], co doprowadziło do błędnego uznania, że inwestycja skarżącego jest innego rodzaju i funkcji niż funkcja otoczenia, a w konsekwencji nie spełnia wymogu kontynuacji funkcji i cech zabudowy; c) pominięciu istotnych dowodów przedłożonych przez skarżącego w postaci wydruków z portalu geoportal.gov.pl wykazujących rzeczywiste odległości działek, co stanowi naruszenie zasady wyrażonej w art. 7 k.p.a., zgodnie z którą organy administracji publicznej powinny dążyć do wyczerpującego zbadania wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy. II. Naruszenie prawa materialnego: 1. Naruszenie art. 61 ust. 5a w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 3 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez: a) wadliwe wyznaczenie granic obszaru analizowanego i arbitralne ograniczenie analizy do odległości 123 m od granic terenu inwestycji, przy braku merytorycznego uzasadnienia odmowy rozszerzenia tego obszaru o działki nr [...] i [...], na których występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz zabudowa zagrodowa, dostępne z tej samej drogi publicznej co teren inwestycji; b) wadliwe przyjęcie, że wyznaczenie obszaru analizowanego w minimalnym zakresie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia, podczas gdy utrwalone orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje, iż zarówno wyznaczenie obszaru w zakresie minimalnym, jak i jego rozszerzenie wymaga wyczerpującego uzasadnienia okolicznościami architektoniczno-urbanistycznymi danego obszaru; c) całkowity brak przeprowadzenia rzetelnej i wyczerpującej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., w sytuacji gdy w obszarze możliwym do uwzględnienia w analizie (do 200-217 m) istnieje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz zagrodowa; d) błędną ocenę charakteru zabudowy w obszarze, pominięcie faktu znacznego rozproszenia zabudowy oraz dużych odległości między budynkami, które uzasadniają rozszerzenie obszaru analizowanego zgodnie z zasadami racjonalności urbanistycznej. 2. Naruszenie art. 9 ust. 4 oraz ust. 5 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieprawidłowe zastosowanie i uwzględnienie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy [...] jako podstawy prawnej do wydania decyzji odmownej, podczas gdy studium nie jest aktem prawa miejscowego i nie stanowi przepisu o charakterze powszechnie obowiązującym, a tym samym nie może stanowić podstawy do wydawania decyzji o warunkach zabudowy, co doprowadziło do błędnego uznania, że inwestycja skarżącego jest sprzeczna z przeznaczeniem terenu. 3. Naruszenie art. 21 ust. 1, art. 22 oraz art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez: a) nadmierne ograniczenie konstytucyjnego prawa własności skarżącego i uniemożliwienie zabudowy w sposób określony we wniosku o ustalenie warunków zabudowy, przy braku należytego wyważenia interesu publicznego i prywatnego; b) restrykcyjną wykładnię art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. prowadzącą do automatycznego uznania prymatu ładu przestrzennego nad prawem własności, niezależnie od okoliczności i wymogów konkretnej sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli w niższej sprawie jest decyzja Kolegium z dnia 21 stycznia 2026 r., utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia 14 lutego 2025 r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach nr [...] i [...] w obrębie [...], gm. [...]. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że w niniejszej sprawie postępowanie zostało wszczęte wnioskiem z 14 lutego 2025 r. Tym samym z mocy art. 59 ust. 2 ustawy zmieniającej u.p.z.p. stosuje się przepisy art. 54 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1, ust. 2, 3 i 5a u.p.z.p. w brzmieniu dotychczasowym (obowiązującym do dnia 23 września 2023 r.) oraz nie stosuje się przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1a i ust. 1a u.p.z.p. Stosownie do art. 61 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje się w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (tzw. zasad dobrego sąsiedztwa); 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, o którym mowa w art. 53 ust. 5e pkt 2, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Natomiast szczegółowy sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy w powiązaniu z analizą stanu istniejącego określa rozporządzenie Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2024 r, poz. 1116). Odmowa ustalenia warunków zabudowy nastąpiła w szczególności z uwagi na brak spełnienia przewidzianego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. warunku istnienia w obszarze analizowanym zabudowy o charakterze planowanym przez inwestora. Należy mieć na uwadze, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje się na skutek wniosku zawierającego konkretne wskazania dla projektowanej inwestycji i organ związany jest treścią sformułowanego wniosku, co oznacza, że jeżeli wnioskowana funkcja, cechy i parametry planowanej zabudowy nie są możliwe do zaakceptowania na danym terenie to organ odmawia ustalenia warunków zabudowy dla takiej inwestycji. Wynika z tego też dalsza konsekwencja, że organ dokonuje oceny możliwości ustalenia warunków zabudowy dla konkretnie sformułowanego wniosku. Organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy jest zobowiązany do pozytywnego rozstrzygnięcia, jeśli projektowana inwestycja czyni zadość wszystkim wynikającym z prawa warunkom, a obowiązek odmowy ma tylko wówczas, gdy inwestycja ta nie spełnia choćby jednej ustawowej przesłanki przewidzianej w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest zatem możliwe, a nawet wymagane, w sytuacji łącznego spełnienia określonych w u.p.z.p. warunków. Z kolei brak spełnienia chociażby jednego z warunków, o których stanowi art. 61 ust. 1 u.p.z.p. jest podstawą do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Dla ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów, i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę (art. 61 ust. 5a u.p.z.p). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie wskazuje się - na tle stanu prawnego mającego zastosowanie w niniejszej sprawie, że regułą było wyznaczanie obszaru analizy w minimalnych rozmiarach, a jej zwiększenie wynikać musiało z konkretnych uwarunkowań urbanistycznych, które wymagały uzasadnienia przedstawionego tak w analizie urbanistyczno-architektonicznej, jak i w samej decyzji. Zasadą jest wyznaczanie obszaru analizowanego w podstawowych jego wymiarach, a jego poszerzenie jest możliwie dopiero wówczas, gdy pojawią się okoliczności uzasadniające taką zmianę. Powiększenie obszaru analizowanego zawsze musi jednak służyć zachowaniu ładu przestrzennego (zob. wyrok NSA z 15 czerwca 2023 r., sygn. akt II OSK 2146/20). Innymi słowy, poszerzenie obszaru analizowanego ponad minimalne wymiary jest możliwe, ale musi być uzasadnione wymogami ładu przestrzennego, a ponadto uzasadnienie dla takiego poszerzenia powinno być szczegółowo umotywowane w analizie oraz w uzasadnieniu decyzji o warunkach zabudowy (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2650/15; wyrok NSA z 15 czerwca 2023 r., sygn. akt II OSK 2146/20). Należy podkreślić, że celem samym w sobie takiego powiększenia nie może być jedynie umożliwienie realizacji przedsięwzięcia objętego wnioskiem inwestora (por. wyrok NSA z 23 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1389/19; wyrok NSA z 15 listopada 2022 r., sygn. akt II OSK 1952/21; wyrok NSA z 13 grudnia 2022 r., sygn. akt II OSK 2184/21; wyrok NSA z 20 grudnia 2022 r. sygn. akt II OSK 2321/21). W przedmiotowej sprawie obszar analizy został wyznaczony zgodnie z art. 61 ust. 5a u.p.z.p. w podstawowym zakresie. Szerokość frontu działki stanowiącej teren inwestycji wynosi ok. 41 m, w związku z czym obszar analizowany wyznaczono w odległości 123 m, z uwzględnieniem granic działek skrajnych. Ze sporządzonej analizy wynika, że teren inwestycji na działkach nr [...] i [...] o powierzchni 0,1989 ha położony jest poza skupioną zabudową wsi [...], na otwartej przestrzeni rolnej i leśnej, stanowi teren zabudowany wiatą, pokryty niską roślinnością trawiastą i nielicznymi zadrzewieniami. Zgodnie z ewidencją gruntów i budynków, w skład omawianego terenu inwestycji wchodzą użytki rolne sklasyfikowane jako grunty orne (RV), łąki trwałe (LV i ŁVI). W bezpośrednim otoczeniu znajdują się działki o charakterze rolnym i leśnym Co istotne w sprawie - a co podkreślił organ odwoławczy - z ustaleń analizy wynika, że planowana na działkach o nr [...] i [...] obręb [...] inwestycja jest innego rodzaju i funkcji niż funkcji otoczenia, albowiem zamierza ona zrealizować budynek mieszkalny jednorodzinny wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie gdzie de facto nie ma żadnej zabudowy. Z analizy wynika bowiem bezsprzecznie, że teren inwestycji na działkach o nr [...] i [...] o powierzchni 0,1989 ha położony jest poza skupioną zabudową trawiastą i nielicznymi zadrzewieniami. Zgodnie z ewidencją gruntów i budynków w skład terenu inwestycji wchodzą użytki rolne sklasyfikowane jako: grunty orne (RV), łąki trwałe (ŁV i ŁVI). Bezpośrednim zaś otoczeniem są działki, które mają charakter rolny i leśny. Planowana funkcja jest sprzeczna z przeznaczeniem terenu w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy [...]. Oczywiste zatem jest, że planowana przez inwestora zabudowa mieszkaniowa nie wpisuje się w funkcję zastaną na analizowanym terenie. Niewątpliwie funkcja mieszkalna nie ma swojego utrwalonego wzorca na analizowanym terenie. Planowana zatem na działkach o nr [...] i [...] obręb [...] inwestycja jest zupełnie innego rodzaju i funkcji niż funkcja otoczenia, co zostało dobitnie wykazane w analizie. Inwestor planował zrealizować budynek mieszkalny jednorodzinny wraz z niezbędną infrastrukturą techniczna na terenie gdzie nie ma żadnej zabudowy, co jest ewidentnie sprzeczne z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Nie może być zatem mowy o naruszeniu tego przepisu. Bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 9 ust. 4 oraz ust. 5 u.p.z.p. w związku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Podstawą wydania zakwestionowanej decyzji nie były bowiem samoistnie przepisy Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania terenu, ale wskazane przepisu ustawowe u.p.z.p. Z analizy wywieść można również, że zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz zabudowa zagrodowa występują na działkach nr [...] i [...] obręb [...], które znajdują się w odległości ok 240 m od terenu inwestycji i jest to dwukrotnie więcej niż wyznaczony obszar analizowany. Poza obszarem analizowanym występują grunty rolne i leśne, które również nie są zabudowane, więc brak jest podstaw do poszerzenia obszaru analizowanego, by objąć nim w/w zabudowę. Zgodzić się zatem należy, że obszar analizowany tworzy jednolitą całość urbanistyczną i brak jest podstaw do jego poszerzenia. Dodać należy, że rozszerzenie obszaru analizowanego musi mieć swoje racjonalne i oparte na faktach uzasadnienie. Trudno się doszukać w niniejszej sprawie przesłanek takiego potencjalnego rozszerzenia obszaru analizowanego. Nie może zaś być tak, że obszar analizowany jest rozszerzany w celu "poszukiwania zabudowy" odpowiadającej wnioskowi. Nie jest zatem dopuszczalne poszerzenie obszaru analizowanego w celu poszukiwania nieruchomości "podobnych", do których można nawiązać, wyłącznie celem pozytywnego rozpatrzenia wniosku inwestora (por.: wyroki NSA z 17 lipca 2020 r. sygn. akt II OSK 450/20; z 13 kwietnia 2023 r. sygn. akt II OSK 878/20; 20 grudnia 2022 r., sygn. akt I OSK 2321/21; dostępne w CBOSA). Jeszcze raz należy podkreślić, że powiększenie obszaru analizowanego ponad wymagane minimum jest możliwe jedynie w sytuacji, gdy pojawią się okoliczności uzasadniające zwiększenie tych wymiarów i gdy powiększenie obszaru analizowanego służy zachowaniu ładu przestrzennego. W odniesieniu do planowanej inwestycji nie sposób dostrzec takich okoliczności. Niezasadny jest zatem zarzut naruszenia art. 61 ust. 5a w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 3 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 21 ust. 1, art. 22 oraz art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Realizacja norm konstytucyjnych odbywa się w oparciu o konkretne przepisy ustawowe, w tym przypadku głownie przepisy u.p.z.p., a te nie zostały w niniejszej sprawie naruszone. Podobnie przepisy ustawy Prawo budowlane (wskazywany w skardze przepis art. 4 Prawa budowlanego) nie miał w niniejszej sprawie bezpośredniego zastosowania. Z akt sprawy wynika również, że organy obydwu instancji nie uchybiły przepisom proceduralnym i przeanalizowały wszystkie okoliczności, które były niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, tj. art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis art. 77 § 1 k.p.a. nakazuje natomiast wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Jak wskazuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, interpretując powyższe przepisy, należy zauważyć, że ustawodawca nałożył na organy administracji publicznej obowiązek podjęcia wyłącznie działań niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego. Tym samym, organy nie są zobowiązane do dokonywania czynności nieistotnych dla skonkretyzowania praw i obowiązków danego podmiotu. Uwaga ta dotyczy również przepisu art. 77 § 1 k.p.a., będącego uszczegółowieniem zasady prawdy materialnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a. W praktyce oznacza to konieczność zgromadzenia i analizy dokumentów, które pozwolą na wydanie rozstrzygnięcia. Należy uznać, że zakwestionowane decyzje wydane zostały w oparciu o właściwie i wyczerpująco ustalony stan faktyczny i przy prawidłowym zastosowaniu obowiązujących przepisów prawa w tym zakresie. W sprawie zebrano wystarczającą ilość materiału dowodowego i dokonano jego właściwej oceny. Skarżący zaś podczas postępowania administracyjnego miał możliwość wypowiedzenia się co do ustalonych okoliczności i złożenia swoich wyjaśnień bądź dowodów. Dlatego nie może być mowy o naruszeniu, wskazywanych w skardze, przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalono skargę.