II SA/Ol 189/26

Dnia 23 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Matczak sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) Protokolant starszy specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 czerwca 2026 roku sprawy ze skargi S. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy - oddala skargę.

S. B. (dalej jako: "strona", "skarżący") wnioskiem z dnia 14 sierpnia 2024 r. (data wpływu: 19 sierpnia 2024 r.) wystąpił do Burmistrza Miasta [...] (organ I instancji) o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie nowego pomostu (mola) w miejscu przewidzianego do rozbiórki istniejącego pomostu, na działce nr [...], stanowiącej jezioro [...], obręb [...], gmina [...]. Inwestor wskazał charakterystyczne parametry inwestycji oraz dostęp do drogi publicznej. Organ I instancji decyzją z 2 grudnia 2024 r. odmówił ustalenia na rzecz strony warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako: "Kolegium", "organ odwoławczy") w Olsztynie decyzją z dnia 30 grudnia 2025 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium podniosło, że w niniejszej sprawie odmowa ustalenia warunków zabudowy nastąpiła prawidłowo z uwagi na brak spełnienia przewidzianego w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. warunku zgodności z przepisami odrębnymi. Teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, obejmujący działkę nr [...], obręb [...], gmina [...], położony jest w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza [...] (ustanowionego uchwałą Nr [...] Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego z dnia 27 września 2016 r., w wprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza [...] - Dz.Urz. Woj. Warm.-Maz. Nr 4171) i jest objęty ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody (stosownie do cyt. art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie przyrody). Powyższe oznacza, że organ pierwszej instancji był zobowiązany do uzgodnienia projektu przedmiotowej decyzji z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Olsztynie. Przy czym Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Olsztynie postanowieniem z dnia 30 września 2024 r. odmówił uzgodnienia - w zakresie ochrony przyrody - warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia. W ocenie Kolegium postępowanie mające na celu zbadanie wpływu planowanej inwestycji na obszar chroniony, tj. Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza [...], zostało przeprowadzone z zachowaniem zasad określonych w art. 7, art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Podkreślono, że działka inwestycyjna nr [...], obręb [...], gmina [...] to jezioro [...], które stanowi siedlisko przyrodnicze - dogodne miejsce żerowania dla ryb fitifilnych oraz schronienie i miejsce żerowania dla ptactwa wodno-błotnego. Istotny pozostaje przy tym fakt, że planowana inwestycja nie jest związana z racjonalną gospodarką rolną, leśną, rybacką czy łowiecką, w związku z czym nie mają w sprawie zastosowania odstępstwa od w/w zakazu. W sprawie nie mają również zastosowania odstępstwa określone w § 5 ust. 2 cyt. uchwały Sejmiku Województwa Warmińsko- Mazurskiego, gdyż inwestycja nie dotyczy: obronności kraju i bezpieczeństwa państwa; akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym; inwestycji celu publicznego; zadań wynikających z planu ochrony, zadań ochronnych lub planu zadań ochronnych. Według Kolegium należy zgodzić się z oceną dokonaną przez organ uzgadniający, że realizacja przedmiotowej inwestycji będzie wiązała się ze złamaniem zakazu zawartego w § 5 ust. 1 pkt 3 uchwały Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego. W ocenie Kolegium stanowisko RDOŚ w Olsztynie wyrażone w w/w postanowieniu jest jasne i przekonujące. W konsekwencji, z uwagi na to, że organ uzgadniający odmówił uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji, organ pierwszej instancji nie mógł ustalić warunków zabudowy dla zamierzonej inwestycji, a zatem decyzję organu pierwszej instancji należało utrzymać w mocy. Na gruncie kontrolowanej sprawy oznacza to, że odmowa uzgodnienia decyzji przez RDOŚ (organ współdziałający) wyłączała możliwość wydania przez organ pierwszej instancji decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Skargę na decyzję Kolegium wywiódł skarżący, wnosząc o uchylenie decyzji zapadłych w obydwu instancjach oraz przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. naruszenie prawa materialnego, tj.: a/ art. 1 ust. 2, art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 53 ust. 4 pkt 5 i 8, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ust. 1, art. 64 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym do dnia 23 września 2023 r. (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130, dalej jako: u.p.z.p.) w zw. z § 5 ust. 1 pkt. 1 Uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego z dnia 27 września 2016 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza [...] (Dz. Urz. Woj. Warm.-Maz. poz. 4171, dalej jako: Uchwała), poprzez uznanie przez SKO w Olsztynie za prawidłową ich wykładnię dokonaną przez Sekretarza Miasta działającego z upoważnienia Burmistrza Miasta [...] w zaskarżonej decyzji oraz powielenie błędnej wykładni przez organ II instancji, polegającą na uznaniu, że istnieje przesłanka do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie nowego pomostu (mola) w miejscu przewidzianego do rozbiórki istniejącego pomostu na działce nr [...], stanowiącej jezioro [...], obręb [...], gmina [...], podczas gdy zostały spełnione łącznie wszystkie przesłanki do wydania warunków zabudowy, zaś zarówno SKO w Olsztynie jak i organ I instancji nie ocenili należycie, czy zakaz określony w § 5 ust. 1 pkt 1 Uchwały ma zastosowanie w stosunku do planowanej inwestycji, bowiem analiza warunków, zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy (stanowiąca załącznik do decyzji) nie została przeprowadzona prawidłowo przez organ I instancji, a także poprzez wadliwe uznanie przez SKO w Olsztynie za zasadną ich błędną wykładnię dokonaną przez RDOS w Olsztynie w ramach postanowienia z dnia 30 września 2024 r. w sprawie odmowy uzgodnienia w zakresie ochrony przyrody warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla ww. inwestycji, polegającą na uznaniu przez organ uzgadniający, że realizacja przedsięwzięcia naruszy zakaz określony w § 5 ust. 1 pkt. 1 Uchwały, stanowiący, iż na ww. obszarze zakazuje się zabijania dziko występujących zwierząt, niszczenia ich nor i legowisk, innych schronień i miejsc rozrodu oraz tarlisk, złożonej ikry z wyjątkiem amatorskiego połowu ryb oraz wykonywania czynności związanych z racjonalną gospodarką rolną, leśną, rybacką i łowiecką, wskazując jednocześnie, iż nie zachodzą przesłanki do zastosowania odstępstw od ww. zakazu, podczas gdy w mniejszej sprawie w ocenie skarżącego nie zachodzą przesłanki do odmowy dokonania uzgodnienia przez RDOŚ, b/ § 5 ust. 1 pkt 1 Uchwały poprzez uznanie przez Kolegium za prawidłową jego wykładnię dokonaną przez organ I instancji w treści decyzji z dnia 2 grudnia 2024 r. jak i przez RDOŚ w Olsztynie w treści postanowienia z dnia 30 września 2024 r. oraz przez organ II instancji oraz naruszenie art. 2, art. 7, art. 32 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie, a polegające na zastosowaniu i uznaniu, że realizacja planowanej inwestycji stoi w sprzeczności z zakazem "zabijania dziko występujących zwierząt, niszczenia ich nor, legowisk, innych schronień i miejsc rozrodu oraz tarlisk, złożonej ikry, z wyjątkiem amatorskiego połowu ryb oraz wykonywania czynności związanych z racjonalną gospodarką rolną, leśną, rybacką i łowiecką", podczas gdy organ I instancji w żaden sposób nie potwierdził poprzez np. wskazanie faktów lub dowodów, że budowa pomostu przyczyni się do zabijania dziko występujących zwierząt, niszczenia ich nor, legowisk, innych schronień i miejsc rozrodu oraz tarlisk, złożonej ikry. W szczególności organ I instancji ani RDOŚ w Olsztynie nie wskazali, które zwierzęta ucierpią poprzez budowę pomostu, a także nie wskazali faktów w postaci np. opinii biegłego, wyników badań, oględzin, raportów itp., które uzasadniałoby stanowisko o naruszeniu ww. Uchwały w przypadku wydania warunków zabudowy, a Kolegium błędnie uznało takie działanie organu I instancji oraz RDOŚ w Olsztynie za prawidłowe, 2. naruszenie przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. a/ art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez jego zastosowanie i art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i błędną odmowę uchylenia decyzji Sekretarza Miasta działającego z upoważnienia Burmistrza Miasta [...] z dnia 2 grudnia 2024 r. oraz postanowienia RDOŚ w Olsztynie z dnia 30 września 2024 r., podczas gdy w ocenie skarżącego i wbrew twierdzeniom Kolegium zostały spełnione przesłanki do uchylenia ww. decyzji i postanowienia z uwagi na brak przeciwwskazań do ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie nowego pomostu (mola) w miejscu przewidzianego do rozbiórki istniejącego pomostu na działce nr [...], stanowiącej jezioro [...], obręb [...], gmina [...], b/ art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 9, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 85 § 1 k.p.a. poprzez niedostrzeżenie przez organ II instancji naruszenia przez organ I instancji w/w przepisów oraz jednocześnie naruszenie w/w przepisów w toku postępowania przed organem II instancji, polegające na prowadzeniu postępowania zarówno przez organ I instancji, jak i RDOŚ w Olsztynie w sposób nierespektujący przepisów k.p.a., zaniechanie prowadzenia rzetelnego postępowania dowodowego, przy uwzględnieniu słusznego interesu strony, niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i błędne uznanie przez SKO w Olsztynie za słuszne twierdzenie organu I instancji, jak i RDOŚ w Olsztynie, że ww. inwestycja polegająca na budowie nowego pomostu (mola) w miejscu przewidzianego do rozbiórki istniejącego pomostu nad jeziorem [...] jest niedopuszczalna z uwagi na aktualnie obowiązujące przepisy prawa z zakresu ochrony środowiska, podczas gdy zarówno organ I instancji jak i RDOŚ w Olsztynie jako organ uzgadniający nie przeprowadził pełnego postępowania dowodowego w sprawie tj. przede wszystkim nie przeprowadzono opinii biegłego, nie przeprowadzono aktualnych oględzin terenu, na którym planowana jest inwestycja, w związku z czym organ uzgadniający oparł swoje rozstrzygnięcie wyłącznie na materiałach dowodowych o charakterze nieaktualnym i niewiarygodnym, w tym ogólnodostępnych mapach zamieszczonych na stronie internetowej www.geoportal.gov.pl, zdjęciach lotniczych pochodzących z serwisu Google Earth, które nie mogą zostać uznane za rzetelne i aktualne źródło informacji stanowiące podstawę do podjęcia rozstrzygnięcia, a także dokumentacji fotograficznej przedmiotowego terenu sporządzonej w dniu 26 marca 2023 r., pozostającej w dyspozycji organu, lecz obejmującej fotografie wykonane ponad rok przed wydaniem rozstrzygnięcia, co uniemożliwia uznanie ich za aktualne. Ponadto, organ powołał się na protokół oględzin terenu sporządzony w dniu 26 marca 2023 r. w toku postępowania prowadzonego przez RDOŚ, co dotyczy postępowania administracyjnego prowadzonego w innym okresie oraz względem podmiotu niepowiązanego ze skarżącym. Skarżący nie miał żadnej możliwości zapoznania się z aktami sprawy, na które powołuje się RDOŚ w Olsztynie w uzasadnieniu postanowienia, jak również nie został dopuszczony do udziału w oględzinach, co pozbawiło go faktycznej oraz prawnej możliwości czynnego uczestnictwa w postępowaniu, co Kolegium błędnie uznało za słuszne działanie organu, c/ art. 79a k.p.a. poprzez niedostrzeżenie przez organ II instancji naruszenia przez organ I instancji w/w przepisu i niewypełnienie obowiązku wskazania stronie przesłanek zależnych od strony, które nie zostały spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony, co doprowadziło do pozbawienia skarżącego się czynnego udziału w postępowaniu, d/ art. 10 k.p.a. poprzez uznanie przez Kolegium za prawidłowe działanie organu I instancji jak i RDOŚ w Olsztynie polegającego na zaniechaniu umożliwienia skarżącemu - przed wydaniem decyzji z dnia 2 grudnia 2024 r. oraz odpowiednio postanowienia z dnia 30 września 2024 r. - wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, co doprowadziło do naruszenia prawa skarżącego do czynnego udziału w postępowaniu, w tym także do możliwości wnioskowania o przeprowadzenie innych czynności dowodowych jak chociażby oględzin przez organ miejsca, w którym miałby powstać pomost, które to oględziny dokonane byłyby w obecności skarżącego bądź o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu, jak chociażby prywatnie zleconej przez skarżącego analizy pisemnej specjalisty z zakresu ochrony przyrody i środowiska celem wykazania czy rzeczywiście budowa pomostu w przedmiotowym miejscu naruszałaby przepisy ustawy o ochronie przyrody (skoro miałaby zostać wykonana w miejscu istniejącego pomostu) i zapisy Uchwały, czy złożenie wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego. Gdyby skarżący miał możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań wówczas skarżący mógłby zlecić prywatnie sporządzenie takiej analizy odpowiedniemu specjaliście z zakresu ochrony przyrody i środowiska, celem przedłożenia organowi, czego z uwagi na naruszenie dokonane przez organ I instancji oraz RDOŚ w Olsztynie skarżący nie mógł dokonać, gdyż nie mógł zapoznać się z dowodami stanowiącymi podstawę decyzji z dnia 2 grudnia 2024 r., stąd też nie wiedział czy taki dowód z dokumentu byłby w tej sprawie przydatny, co stanowi o ograniczeniu a nawet uniemożliwieniu skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu, e/ art. 11 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji przez SKO w Olszynie oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia 2 grudnia 2024 r. oraz postanowienia RDOŚ w Olsztynie z dnia 30 września 2024 r. w sposób nieodpowiadający wymogom przepisów k.p.a., tj. poprzez niedokładne wyjaśnienie podstawy prawnej zaskarżonej decyzji oraz poprzez niewystarczające ustosunkowanie się do podniesionych przez skarżącego argumentów zawartych zarówno we wniosku o wydanie warunków zabudowy jak i w odwołaniu od decyzji organu I instancji z dnia 2 grudnia 2024 r. i zaskarżeniu postanowienia z dnia 30 września 2024 r., co skutkowało prowadzeniem postępowania zarówno przez Kolegium jak i przez Sekretarza Miasta działającego z upoważnienia Burmistrza Miasta [...] oraz RDOŚ w Olsztynie sprzecznie z zasadą pogłębiania zaufania i przekonywania, f/ art. 8 k.p.a. poprzez niedostrzeżenie przez organ II instancji naruszenia przez organ I instancji w/w przepisów oraz jednocześnie naruszenie w/w przepisów w toku postępowania przed organem II instancji, polegające na niezachowaniu zasady równego traktowania oraz odstąpienie, bez uzasadnionej przyczyny, od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym i pominięcie, że w bliskim sąsiedztwie wnioskowanej inwestycji są już usytuowane pomosty, a ponadto że planowana inwestycja ma powstać w miejscu rozbieranego (istniejącego już) pomostu, co uzasadnia wydanie decyzji o warunkach zabudowy zgodnie z wnioskiem skarżącego, g/ art. 136 k.p.a. poprzez zaniechanie dopuszczenia przez organ II instancji z urzędu dowodu z opinii biegłego oraz oględzin z udziałem skarżącego na fakt bezspornego ustalenia, czy planowana inwestycja będzie naruszać zakaz określony w § 5 ust. 1 pkt 1 Uchwały, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli w niższej sprawie jest decyzja Kolegium z dnia 30 grudnia 2025 r., utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia 2 grudnia 2024 r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie nowego pomostu (mola) w miejscu przewidzianego do rozbiórki istniejącego pomostu, na działce nr [...], stanowiącej jezioro [...], obręb [...], gmina [...]. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że w niniejszej sprawie postępowanie zostało wszczęte wnioskiem z 19 sierpnia 2024 r. Tym samym z mocy art. 59 ust. 2 ustawy zmieniającej u.p.z.p. stosuje się przepisy art. 54 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1, ust. 2, 3 i 5a u.p.z.p. w brzmieniu dotychczasowym (obowiązującym do dnia 23 września 2023 r.) oraz nie stosuje się przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1a i ust. 1a u.p.z.p. Stosownie do art. 61 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje się w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (tzw. zasad dobrego sąsiedztwa); 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, o którym mowa w art. 53 ust. 5e pkt 2, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Według zaś art. 60 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Stosownie natomiast do art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, obejmujący działkę nr [...], obręb [...], gmina [...], położony jest w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza [...] (ustanowionego uchwałą Nr [...] Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego z dnia 27 września 2016 r., w wprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza [...] - Dz.Urz. Woj. Warm.-Maz. Nr 4171) i jest objęty ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody (stosownie do art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie przyrody). Powyższe oznacza, że organ pierwszej instancji był zobowiązany do uzgodnienia projektu przedmiotowej decyzji z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Olsztynie. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Olsztynie postanowieniem z dnia 30 września 2024 r. odmówił uzgodnienia - w zakresie ochrony przyrody - warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Olsztynie wyjaśnił na jakiej podstawie wydał rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Podał, że planowana inwestycja stoi w sprzeczności z § 5 ust. 1 pkt 1 w/w uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego z dnia 27 września 2016 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza [....], który wprowadza zakaz zabijania dziko występujących zwierząt, niszczenia ich nor, legowisk, innych schronień i miejsc rozrodu oraz tarlisk, złożonej ikry, z wyjątkiem amatorskiego połowu ryb oraz wykonywania czynności związanych z racjonalną gospodarką rolną, leśną, rybacką i łowiecką. RDOŚ w Olsztynie podał, że realizacja inwestycji będzie musiała wiązać się z naruszeniem linii brzegowej jeziora poprzez ingerencję w nadwodny pas roślinności. Organ wskazał, że w 2023 r. odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pomostu rekreacyjnego na działce nr [...]. na wysokości działki nr [...] obręb [...]. W ramach tego postępowania przeprowadzono oględziny miejsca realizacji inwestycji, które wykazały dokonanie wycinki trzcinowiska, które porastało brzeg jednorodnym pasem. Bezspornie trzcinowisko zostało bezprawnie wycięte, co wynika z obiektywnych dowodów zalegających w sprawie. Organ prawidłowo przyjął, że miało to miejsce pod koniec 2023 r. Wycięcie trzcinowiska polegało na poszerzeniu zwartego obszaru - nastąpiło przerzedzenie zwartego trzcinowiska na długości ponad 600 m. W obrębie pasa szuwaru wysokiego wyznaczone zostało wnioskowane miejsce budowy pomostu, tj. ok. 22 m w kierunku wschodnim od plaży oraz ponad 19 m w kierunku zachodnim od istniejącego pomostu. Trzcinowisko wkracza ponad 15 m w głąb jeziora. Wskazane okoliczności jako elementy stanu faktycznego nie są kwestionowane. Spersonifikowane dowody przeprowadzone przez organ, a obrazujące powyższy stan rzeczy, cechują się ze swej istoty obiektywnością. Nadmienić należy w tym miejscu, że w ramach postępowania administracyjnego przeprowadzono oględziny miejsca realizacji inwestycji, z których sporządzono protokół oraz dokumentację fotograficzną. Ustalony stan faktyczny potwierdzają również ogólnodostępne ortofotomapy, zdjęcia satelitarne i zdjęcia lotnicze, które to dowody niewątpliwie mają charakter obiektywny. Postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Olsztynie z dnia 9 listopada 2023 r. (utrzymane postanowieniem Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska), którym odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pomostu rekreacyjnego na działce nr [...], obręb [...]. gmina [...], stanowiącej jezioro [...], na wysokości działki nr [...], obręb [...], gmina [...], również pozostaje elementem stanu faktycznego sprawy. Odnosi się do takiej samej przedmiotowo inwestycji oraz miejsca jej realizacji. Natomiast zarzuty skargi wskazujące na konieczność przeprowadzenia nowych dowodów są ze swej istoty nieprzydatne dla stwierdzenia faktu wycinki trzcinowiska, ponieważ z uwagi na upływ czasu i naturalne procesy zachodzące w trzcinowisku, obrazowałyby jedynie fluktuację zarastania jeziora, a zatem stan aktualny a nie ten sprzed z ponad 2 lat. Bezspornie ustalony wskazanymi dowodami stan faktyczny wyczerpuje dyspozycję § 5 ust. 1 pkt 1 uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego z dnia 27 września 2016 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza [...] i nie w zakresie zabijania dziko występujących zwierząt, na czym absurdalnie skupił się skarżący, ale "niszczenia ich nor, legowisk, innych schronień i miejsc rozrodu oraz tarlisk, złożonej ikry". Jest oczywistym, że wycięcie trzcinowiska, zwłaszcza w takim areale (600 m i 15 m w głąb) zniszczyło nory, legowiska, inne schronienia i miejsca rozrodu oraz tarliska, złożonej ikry, a to z tej oczywistej przyczyny, że trzcinowisko jest naturalnym habitatem dla dziko występujących zwierząt (co jako notoria nie wymaga żadnego udowadniania). Dlatego też organy odmówiły ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanego przedsięwzięcia, ponieważ ustalenie takich warunków pozostawałoby w jaskrawej sprzeczności z § 5 ust. 1 pkt 1 uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego z dnia 27 września 2016 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza [...] i de facto legalizowałoby działania zabronione hipotezą tego przepisu. W związku z powyższym nie może być mowy o naruszeniu wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego, czyli ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ani też § 5 ust. 1 pkt 1 uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego z dnia 27 września 2016 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza [...]. Z akt sprawy wynika, że organy obydwu instancji nie uchybiły przepisom proceduralnym i przeanalizowały wszystkie okoliczności, które były niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, tj. art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis art. 77 § 1 k.p.a. nakazuje natomiast wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Jak wskazuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, interpretując powyższe przepisy, należy zauważyć, że ustawodawca nałożył na organy administracji publicznej obowiązek podjęcia wyłącznie działań niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego. Tym samym, organy nie są zobowiązane do dokonywania czynności nieistotnych dla skonkretyzowania praw i obowiązków danego podmiotu. Uwaga ta dotyczy również przepisu art. 77 § 1 k.p.a., będącego uszczegółowieniem zasady prawdy materialnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a. W praktyce oznacza to konieczność zgromadzenia i analizy dokumentów, które pozwolą na wydanie rozstrzygnięcia. Należy uznać, że zakwestionowane decyzje wydane zostały w oparciu o właściwie i wyczerpująco ustalony stan faktyczny i przy prawidłowym zastosowaniu obowiązujących przepisów prawa w tym zakresie. W sprawie zebrano wystarczającą ilość materiału dowodowego i dokonano jego właściwej oceny. Skarżący zaś podczas długiego postępowania administracyjnego miał możliwość wypowiedzenia się co do ustalonych okoliczności i złożenia swoich wyjaśnień bądź dowodów. Dlatego nie może być mowy o naruszeniu, wskazywanych w skardze, przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalono skargę.