II SA/Ol 132/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi D. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia dotyczącego wyrażenia stanowiska w sprawie warunków realizacji przedsięwzięcia oddala skargę. WSA/wyr.1a – sentencja wyroku (tryb uproszczony)

Postanowieniem z "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako: Kolegium), na podstawie art. 72 ust. 3 i 4 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity na dzień wydania postanowienia Kolegium - Dz.U. z 2020 r. poz. 283 ze zm., dalej jako: u.i.o.ś.) oraz art. 158 § 1 i art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 126 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity tekst jednolity na dzień wydania postanowienia Kolegium Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej jako: k.p.a.), stwierdziło nieważność postanowienia z "[...]", wydanego przez Burmistrza K. (dalej jako: Burmistrz) o wyrażeniu stanowiska, że aktualne są warunki realizacji przedsięwzięcia określonego w decyzji z "[...]" o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na odbudowie stopnia wodnego G. wraz z budową elektrowni wodnej w km 9+500 rzeki S. (dalej jako: decyzja środowiskowa). W uzasadnieniu podano, że Burmistrz wydał decyzją środowiskową "[...]". Na wniosek D.G. (dalej jako: inwestor lub skarżący) z 21 stycznia 2020 r. postanowieniem z "[...]" Burmistrz wyraził stanowisko, że aktualne są warunki realizacji przedsięwzięcia określonego w decyzji środowiskowej z "[...]". Następnie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska zwrócił się do Kolegium o stwierdzenie nieważności przedmiotowego postanowienia Burmistrza wskazując, że stosownie do art. 72 ust. 3 i 4 u.i.o.ś., postanowienie to nie zostało wydane w terminie 6 lat od dnia, w którym decyzja środowiskowa stała się ostateczna. W toku przeprowadzonego postępowania Burmistrz wyjaśnił, że ostateczność decyzji środowiskowej z "[...]", z dniem 10 lutego 2014 r., potwierdza adnotacja pracownika Urzędu. W ocenie Burmistrza fakt ogłoszenia decyzji środowiskowej na tablicy ogłoszeń i w Biuletynie Informacji Publicznej (dalej jako: BIP) determinuje sposób obliczenia terminu, w którym decyzja stała się ostateczna. Zaznaczono, że decyzja środowiskowa została podpisana "[...]", jednak obwieszczenie dokonane zostało 10 stycznia 2014 r., a w związku z tym jej doręczenie stało się skuteczne 24 stycznia 2014 r., zaś termin do wniesienia odwołania upłynął 7 lutego 2014 r. Zatem decyzja stała się ostateczna w kolejnym dniu roboczym, czyli 10 lutego 2014 r. Z kolei inwestor w piśmie z 13 lipca 2020 r. podniósł, że decyzja ta podlegała ogłoszeniu, zatem termin jej ostateczności powinien być ustalany z uwzględnieniem art. 49 k.p.a. Ponadto w jego ocenie ewentualne nieznaczne przekroczenie terminu, o którym mowa w art. 72 ust. 4 u.i.o.ś., nie może stanowić podstawy do ustalenia, że doszło do rażącego naruszenia prawa. Kolegium podniosło, że art. 156 § 1 k.p.a. dotyczy decyzji, jednakże na mocy art. 126 k.p.a. do postanowień, od których przysługuje zażalenie, oraz do postanowień określonych w art. 134 stosuje się, między innymi, art. 156-159 k.p.a. W związku z tym, że od postanowienia wydanego na podstawie art. 72 ust. 4 u.i.o.ś. przysługuje zażalenie, może być ono wyeliminowane z obrotu prawnego w drodze stwierdzenia nieważności. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, wyjaśniono, że termin przewidziany w art. 72 ust. 4 w zw. z art. 72 ust. 3 u.i.o.ś. jest terminem prawa materialnego. Odnosząc się do kwestii rozpoczęcia biegu tego terminu, tj. określenia dnia, w którym decyzja środowiskowa z "[...]" stała się ostateczna, Kolegium podniosło, że w rozpoznawanej sprawie nie było podstaw do zastosowania art. 49 § 2 k.p.a., bowiem nie był spełniony warunek liczby stron postępowania (powyżej 20). Jednocześnie podniesiono, że akta administracyjne sprawy nie wskazują, aby w sprawie został zastosowany tryb doręczenia poprzez obwieszczenie. Doręczenia decyzji środowiskowej z "[...]" poszczególnym stronom i uczestnikom postępowania zostały dokonane za pośrednictwem operatora pocztowego, co potwierdzają zwrotne poświadczenia odbioru decyzji znajdujące się w aktach. Nic natomiast nie wskazuje na to, aby organ równolegle zastosował tryb doręczenia decyzji poprzez obwieszczenie, bowiem brak jest zarówno odpowiedniego obwieszczenia, jak i informacji o jego dokonaniu, a w ocenie Kolegium trybu ani faktu doręczenia decyzji nie można domniemywać. Z kolei treść pouczenia zawartego w decyzji środowiskowej z "[...]" ma charakter schematyczny i odnosi się zarówno do doręczenia w trybie zwyczajnym, jak też w trybie obwieszczenia. Zauważono również, że w przypadku decyzji środowiskowej z "[...]" nie miał zastosowania art. 44 ust. 2 u.i.o.ś., bowiem w toku postępowania poprzedzającego jej wydanie nie przeprowadzono oceny oddziaływania na środowisko. Kolegium wskazało, że treść adnotacji uczynionej na pierwszej stronie egzemplarza decyzji znajdującego się w aktach sprawy, odnoszącego się do ostateczności decyzji, opatrzona datą 10 lutego 2014 r. oraz podpisem pracownika organu nie przesądza, z jakim dniem decyzja stała się ostateczna, gdyż wynika z niej jedynie, że 10 lutego 2014 r. decyzja była ostateczna i wykonalna. Nie są zatem uprawnione twierdzenia inwestora, że organ potwierdził w tej adnotacji datę powstania ostateczności decyzji i zapis ten stanowi określoną gwarancję dla stron. Wskazano, że ze zwrotnych potwierdzeń odbioru wynika, że doręczenie decyzji nastąpiło w okresie od 9 do 10 stycznia 2014 r. Zatem najpóźniejszy termin wniesienia odwołania upłynął zatem 24 stycznia 2014 r., a tym samym, decyzja z "[...]" stała się ostateczna z dniem 25 stycznia 2014 r. W związku z tym sześcioletni termin upłynął 25 stycznia 2020 r. W tej sytuacji postanowienie Burmistrza z "[...]" zostało wydane po upływie sześcioletniego terminu liczonego od 25 stycznia 2014 r., a zatem z rażącym naruszeniem art. 72 ust. 3 i 4 u.i.o.ś. Wskazano, że zawarty w tych przepisach termin ma charakter terminu prawa materialnego, jest nieprzekraczalny i nieprzywracalny. Kolegium wskazało, że przedłużenie terminu złożenia wniosku lub dokonania zgłoszenia, o których mowa w art. 72 ust. 4 u.i.o.ś., do 10 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna, zostało obwarowane warunkami prawnymi. Niespełnienie któregokolwiek z tych warunków skutkuje, że inwestora obowiązuje sześcioletni termin (art. 72 ust. 3 u.i.o.ś.). Nie zasługuje na akceptację, również ze społeczno-gospodarczych względów, sytuacja, w której strona postępowania uzyska przedłużenie omawianego terminu z oczywistym naruszeniem warunków określonych w art. 72 ust. 4 w zw. z art. 72 ust. 3 u.i.o.ś. Inwestor, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, polegające na stwierdzeniu nieważności postanowienia Burmistrza z "[...]" pomimo, że badane postanowienie nie zostało wydane bez podstawy prawnej, ani z rażącym naruszeniem prawa, a zatem brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności postanowienia, tj. naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 158 § 1 k.p.a, w związku z art. 126 k.p.a. W związku z powyższym, wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i wydanie postanowienia o odmowie stwierdzenia nieważności postanowienia Burmistrza z "[...]". Pełnomocnik inwestora podniósł, że adnotację zawartą w pieczęci, którą opatrzono decyzję środowiskową z "[...]", informującą o jej ostateczności i wykonalności, należy uznać za wiążącą przy uwzględnieniu zasad ogólnych zawartych w k.p.a. Podał, że Burmistrz prawidłowo zastosował przepis art. 72 ust. 4 u.i.o.ś., a ewentualna nieprawidłowość wynika z błędnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego. Natomiast błędne ustalenia stanu faktycznego sprawy należy oceniać jako tego typu wadliwość decyzji, która może skutkować jej wzruszalnością, ale w trybie zwykłym. Dla kwalifikacji naruszenia prawa jako naruszenie rażące nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy, ale przekroczenie to musi być znaczne, niezaprzeczalne, oczywiste i pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Ponadto stwierdzenie nieważności w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wymaga stwierdzenia naruszenia prawa o charakterze rażącym, którego skutki społeczno-gospodarcze są nie do zaakceptowania w demokratycznym państwie prawa. W ocenie pełnomocnika strony ewentualne nieznaczne przekroczenie terminu, o którym mowa w art. 72 ust. 4 u.i.o.ś., nie może stanowić podstawy do ustalenia, iż doszło do rażącego naruszenia prawa. Postanowieniem z "[...]" Kolegium utrzymało kwestionowane postanowienie w mocy. W uzasadnieniu Kolegium powtórzyło swoje stanowisko przedstawione w uprzednio w zaskarżonym postanowieniu. Podkreślono, że w realiach przedmiotowej sprawy nie budzi wątpliwości moment, w którym termin rozpoczął bieg, a zatem dzień, w którym decyzja środowiskowa z "[...]" stała się ostateczna. Podniesiono, że w dacie wydania decyzji środowiskowej z "[...]" przepis art. 74 ust. 3 u.i.o.ś. dopuszczał doręczenie decyzji poprzez obwieszczenie w sytuacji, gdy liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekraczała 20, a w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji środowiskowej z "[...]" brało udział 6 stron, co wynika z rozdzielnika decyzji. Nie było zatem żadnych podstaw do zastosowania art. 49 § 2 k.p.a. Bezsprzecznie decyzję doręczono pocztą, na co dowodem są zwrotne potwierdzenia odbioru przez strony postępowania i brak jednocześnie dowodów na to, aby zastosowano tryb doręczenia przez obwieszczenie. Natomiast pouczenie zawarte w decyzji środowiskowej z "[...]" ma charakter schematyczny i odnosi się zarówno do doręczenia w trybie zwyczajnym, jak też w trybie obwieszczenia. Wskazano, że w przypadku decyzji środowiskowej z "[...]" nie miał zastosowania art. 44 ust. 2 u.i.o.ś., bowiem w toku postępowania poprzedzającego jej wydanie nie przeprowadzono oceny oddziaływania na środowisko, co wynika z postanowienia Burmistrza z "[...]". Kolegium podkreśliło również, że treść adnotacji na pieczęci w żaden sposób nie przesądza z jakim dniem decyzja stała się ostateczna. Wskazano, że decyzja środowiskowa z "[...]" stała się ostateczna z dniem 25 stycznia 2014 r., a sześcioletni termin upłynął 25 stycznia 2020 r. Zatem postanowienie Burmistrza z "[...]" zostało wydane po upływie sześcioletniego terminu liczonego od dnia, kiedy decyzja środowiskowa z "[...]" stała się ostateczna. Wydane zatem zostało z rażącym naruszeniem art. 72 ust. 3 i 4 u.i.o.ś. Inwestor, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę na powyższe rozstrzygnięcie, zarzucając naruszenie: - przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, polegające na stwierdzeniu nieważności postanowienia Burmistrza z "[...]" w przedmiocie wyrażenia stanowiska, że aktualne są warunki realizacji przedsięwzięcia określonego w decyzji środowiskowej z "[...]" pomimo, że badane postanowienie nie zostało wydane bez podstawy prawnej, ani z rażącym naruszeniem prawa, a zatem brak było podstaw do stwierdzenia nieważności postanowienia, tj. naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 158 § 1 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a.; - przepisów postępowania polegające na niepełnym, a przez to nieprawidłowym uzasadnieniu faktycznym i prawnym postanowienia, m.in. poprzez nieodniesienie się przez organ do zarzutów sformułowanych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a w konsekwencji pozbawienie Sądu i stron możliwości dokonania merytorycznej kontroli zaskarżonego postanowienia, tj. naruszenie art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a, oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a, i art. 11 k.p.a. W świetle powyższych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Kolegium z "[...]", a także o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący ponowił argumentację przedstawioną uprzednio w złożonym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zdaniem skarżącego adnotację w treści decyzji zrównać należy w skutkach z zaświadczeniem organu stwierdzającym datę uzyskania przez decyzję waloru ostateczności, które ma doniosłe znaczenie i niesie za sobą określone skutki dla strony. Ponadto informację zawartą w pieczęci, którą opatrzono decyzję z "[...]" należy rozważać także przez pryzmat zasad wynikających z art. 8 oraz art. 9 k.p.a. Niezależnie od powyższego, skarżący wskazał, że nawet gdyby przyjąć, że doszło do naruszenia prawa to nie sposób przyjąć, że naruszenie to miało charakter rażący. Burmistrz prawidłowo zastosował przepis art. 72 ust. 4 u.i.o.ś., a ewentualna nieprawidłowość wynika z błędnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego. Natomiast błędne ustalenia stanu faktycznego sprawy należy oceniać jako tego typu wadliwość decyzji, która może skutkować jej wzruszalnością, ale w trybie zwykłym. Skarżący wskazał też na skutki ekonomiczne i gospodarcze jakie niesie za sobą stwierdzenie nieważności przedmiotowego postanowienia, wskazując że dotyczy ono projektu biznesowego o charakterze społecznym i środowiskowym. Podniesiono także, że Kolegium nie odniosło się do wszystkich zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, co uniemożliwia pełną merytoryczną kontrolę wydanego rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, obowiązującymi w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Oznacza to, że w przypadku skargi na takie postanowienie organu administracji publicznej w obecnym stanie prawnym skierowanie ich do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony. Przechodząc do rozpoznania wniesionej skargi stwierdzić należy, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Kolegium stwierdzające nieważność postanowienia Burmistrza z "[...]" o wyrażeniu stanowiska, że aktualne są warunki realizacji przedsięwzięcia określone w decyzji środowiskowej z "[...]", ze względu na wydanie tego postanowienia pomimo upływu terminu określonego w art. 72 ust. 4 u.i.o.ś. Przy czym spór w rozpatrywanej sprawie dotyczy daty, w której decyzja środowiskowa z "[...]" stała się ostateczna, co z kolei ma znaczenie dla ustalenia terminu, w jakim mogło by wydane postanowienie, o którym mowa w art. 72 ust. 4 u.i.o.ś. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 72 ust. 3 u.i.o.ś. decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1, oraz zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1a. Złożenie wniosku lub dokonanie zgłoszenia następuje w terminie 6 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna, z zastrzeżeniem ust. 4 i 4b. W myśl zaś art. 72 ust. 4 u.i.o.ś. złożenie wniosku lub dokonanie zgłoszenia może nastąpić w terminie 10 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna, o ile strona, która złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, lub podmiot, na który została przeniesiona ta decyzja, otrzymali, przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 3, od organu, który wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach w pierwszej instancji, stanowisko, że aktualne są warunki realizacji przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub postanowieniu, o którym mowa w art. 90 ust. 1, jeżeli było wydane. Zajęcie stanowiska następuje na wniosek uwzględniający informacje na temat stanu środowiska i możliwości realizacji warunków wynikających z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub postanowienia, o którym mowa w art. 90 ust. 1, jeżeli było wydane. Wniosek, o którym mowa w zdaniu drugim, składa się do organu nie wcześniej niż po upływie 5 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna. Przy czym stosownie do art. 72 ust. 4a u.i.o.ś. zajęcie stanowiska następuje w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie. Zatem postanowienie zawierające stanowisko organu, że aktualne są warunki realizacji przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może być wydane i doręczone wnioskodawcy wyłącznie w terminie 6 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna. Należy przy tym podkreślić, że termin przewidziany w art. 72 ust. 4 w zw. z art. 72 ust. 3 u.i.o.ś. jest terminem prawa materialnego i jako taki wyznacza okres, w którym może nastąpić ukształtowanie praw lub obowiązków jednostki w ramach administracyjno-prawnego stosunku materialnego (B. Adamiak, Glosa do wyroku NSA z 26 sierpnia 1999 r., sygn. akt V SA 708/99, OSP 2000, Nr 9, poz. 134, s. 451). Termin prawa materialnego nie może być zatem ani przedłużony (np. o dni uznane ustawowo za wolne od pracy), ani też przywrócony, a jego upływ powoduje, że strona traci prawo do wystąpienia z przedmiotowym wnioskiem, co pozbawia organ możliwości wydania postanowienia. Podkreślić także należy, że ostateczne są decyzje administracyjne od których nie służy odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy w administracyjnym toku instancji (art. 16 k.p.a.). Z kolei odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie (art. 129 § 2 kpa). Sposób dokonywania doręczeń stronom postępowania określają przepisy rozdziału 8 k.p.a. Z treści przepisów zawartych w tym rozdziale - wg stanu prawnego obwiązującego na dzień wydania decyzji środowiskowej wynika, że pisma doręcza się bezpośrednio adresatom za pośrednictwem operatora pocztowego lub środków komunikacji elektronicznej. Wyjątkiem od tej zasady jest doręczenie pisma w trybie ogłoszenia publicznego, stosownie do art. 49 k.p.a. Przy czym na dzień wydania decyzji środowiskowej przepis ten stanowił, że strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Zatem doręczenie decyzji może nastąpić w trybie publicznego ogłoszenia tylko w przypadku, gdy przepis szczególny tak stanowi. Na dzień wydania decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowaniach art. 74 ust. 3 u.o.i.ś. stanowił, że jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20 stosuje się przepis art. 49 k.p.a. W przedmiotowej sprawie liczba stron nie przekracza 20, a w związku z tym brak było podstawy prawnej do dokonania doręczenia decyzji w tym trybie. W tej sytuacji datę, w której decyzja środowiskowa stała się ostateczna należało ustalić uwzględniając datę jej doręczenia stronom za pośrednictwem operatora pocztowego. Jak słusznie podniosło Kolegium doręczeń tych dokonywano w dniach 8 - 10 stycznia 2014 r. Zatem uwzględniając datę najpóźniejszego doręczenia odwołanie od decyzji mogło być wniesione najpóźniej 24 stycznia 2014 r. Od przedmiotowej decyzji nikt się nie odwołał. W związku z tym stała się ona ostateczna w dniu 25 stycznia 2014 r., czyli pierwszego dnia po upływie terminu do wniesienia odwołania. W tej sytuacji termin 6 letni do uzyskania stanowiska, że aktualne są warunki realizacji przedsięwzięcia upłynął w dniu 25 stycznia 2020 r. Natomiast wniosek skarżącego wpłynął do Burmistrza w 27 stycznia 2020r., postanowienie Burmistrza zostało wydane "[...]", a skarżący otrzymał je 4 lutego 2020 r. Zatem już w dacie orzekania przez Burmistrza upłynął ustawowy termin, a w związku z tym postanowienie Burmistrza z "[...]" zostało wydane z rażącym naruszeniem art. 72 ust. 4 u.i.o.ś. Należy przy tym wyjaśnić, że doręczenia decyzji w trybie art. 49 k.p.a. nie można utożsamiać z obowiązkami organu wynikającymi z przepisów Działu III u.i.o.ś. regulującymi kwestię udziału społeczeństwa w ochronie środowiska. Art. 33 ust. 1 u.i.o.ś. wyszczególnia informacje wymagane do podania przez organ do publicznej wiadomości, bez zbędnej zwłoki przed wydaniem lub zmianą decyzji, zaś art. 38 u.i.o.ś. nakłada na organ właściwy do wydania decyzji podania do publicznej wiadomości informacji o wydanej decyzji i o możliwościach zapoznania się z jej treścią. Przy czym obowiązki te dotyczą tylko tych postępowań, w których przeprowadzana jest ocena oddziaływania na środowisko (art. 79 ust. 1 u.i.o.ś.). W przedmiotowej sprawie postanowieniem z "[...]" Burmistrz stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oddziaływania na środowisko, a zatem na organie nie ciążyły obowiązki informacyjne wynikające z powołanych przepisów. Nawet jednak, gdyby przyjąć, że organ dokonywał ogłoszeń publicznych - choć nie miał takiego obowiązku i choć brak jest na ten temat bliższych informacji - to czynił to w trybie powołanych przepisów u.i.o.ś., a nie w trybie art. 49 k.p.a. Wynika to chociażby ze znajdującego się w aktach sprawy pisma Burmistrza z 8 stycznia 2014 r. skierowanego do Sołtysa Sołectwa D. oraz dołączonego do niego zawiadomienia o wydaniu decyzji, w którym powołano się na art. 38 u.i.o.ś. Podkreślić zaś należy, że zawiadomienie o wydaniu decyzji, ale podjęte w trybie art. 38 u.o.i.ś. nie może wywołać skutku doręczenia, o jakim mowa w art. 49 k.p.a., gdyż art. 38 u.o.i.ś. nie stanowi przepisu szczególnego w stosunku do art. 49 k.p.a. Jest to przepis mający zagwarantować udział społeczeństwa w postępowaniu, w którym przeprowadzana jest ocena oddziaływania na środowisko. Jego skutkiem nie jest zatem przypisanie każdemu podmiotowi przymiotu strony postępowania, lecz wyłącznie umożliwienie społeczeństwu, które wzięło udział w postępowaniu, zapoznania się z rezultatami swojej procesowej aktywności. Nie wynika z tego, że składający uwagi lub wnioski będą mogli zaskarżyć decyzję administracyjną (por. wywody zawarte w wyroku NSA z 15 lipca 2014 r. sygn. akt II OSK 315/13, dostępny w Internecie; B. Rakoczy: Komentarz do art. 38 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (w:) Ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Komentarz). Dla ustalenia daty, z jaką decyzja środowiskowa stała się ostateczna nie ma także znaczenia data wpisana na pieczątce, znajdującej się na tej decyzji. Jak słusznie wskazało Kolegium z treści pieczęci wynika jedynie, że decyzja jest ostateczna, ale nie wynika z jaką datą. Nawet jednak, gdyby przyjąć, że – jak podnosi skarżący – adnotację tą należy zrównać w skutkach z zaświadczeniem organu, to datę z jaką decyzja staje się ostateczna określają wyżej wskazane przepisy prawa. Nawet zatem błędna adnotacja organu nie może mieć wpływu na ustalenie tego terminu. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi podnieść należy, że przy wydaniu przedmiotowego postanowienia przez Burmistrza nie nastąpiło nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego. Jak wskazano bowiem wyżej w przedmiotowej sprawie doszło do rażącego naruszenia przepisów prawa. W świetle powołanych wyżej przepisów nie ma wątpliwości co do daty, w której decyzja środowiskowa stała się ostateczna, a nieprawidłowe jej przyjęcie przez Burmistrza nie wynika z błędnych ustaleń faktycznych, lecz z nieprawidłowego zastosowania przepisów prawa. Natomiast co do zarzutu dotyczącego nieuwzględnienia skutków gospodarczych i ekonomicznych należy wyjaśnić, że faktycznie z orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja (por. wyroki NSA z 27 października 2015 r. II OSK 397/14, z 9 sierpnia 2016 r. II OSK 2868/14, z 22 września 2020 r. II OSK 2068/18, z 14 października 2020 r. I OSK 982/20 dostępne w Internecie). Przy czym oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Natomiast w odniesieniu do skutków to chodzi tu o takie skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, które są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – skutki gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. Zatem wbrew stanowisku skarżącego nie chodzi tu o skutki, jakie stwierdzenie nieważności będzie miało dla skarżącego, ale o skutki gospodarcze czy społeczne jakie wywiera rozstrzygnięcie, w tym wypadku postanowienie, wydane z rażącym naruszeniem prawa, które są nie do zaakceptowania z punktu widzenia obowiązującej zasady praworządności. W tym znaczeniu postanowienie Burmistrza zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, gdyż proste zestawienie treści postanowienia z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one ze sobą w jawnej sprzeczności (por. wyroki NSA: z 9 sierpnia 2016 r. II OSK 2868/14, z 2 marca 2011 r. II OSK 2226/10, dostępne w Internecie). W takim wypadku stwierdzone naruszenie prawa powinno mieć znacznie większą wagę, aniżeli stabilność ostatecznego postanowienia (por. wyrok NSA z 28 października 2020 r. II OSK 2889/18). Sąd nie podziela także zarzutu skargi co do niewłaściwie sporządzonego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. W ocenie Sądu Kolegium w sposób wyczerpujący przedstawiło swoje stanowisko. Wprawdzie faktycznie nie mam w nim bezpośredniego odniesienia się do podniesionej przez skarżącego kwestii błędnych ustaleń faktycznych jako podstawy stwierdzenia nieważności, ale z treści tego uzasadnienia wyraźnie wynika, z jakich względów Kolegium uznało, że nie chodzi o błąd w ustaleniach faktycznych, lecz o rażące naruszenie prawa. Stanowisko to, z wyżej podanych względów, skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.