II SA/Ol 127/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 maja 2021 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zwolnienia kwatery tymczasowej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej na rzecz skarżącej kwotę 497 zł (czterysta dziewięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej, (dalej jako: "Komendant PSP", "organ pierwszej instancji"), decyzją z dnia "[...]" r., nałożył na W.W. (dalej: "strona", "skarżąca"), na podstawie art. 83 ust. 3 pkt 3 w zw. z art. 76 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. z 2020 r., poz. 1123), dalej jako; "ustawy o PSP", obowiązek zwolnienia kwatery tymczasowej nr "[...]" znajdującej się przy ul. P, do dnia 30 marca 2021 r. Komendant Powiatowy PSP uznał, że zarówno Komendant PSP, jak i strona, nie posiadają wniosków, ani raportów o przydział służbowy kwatery tymczasowej/lokalu mieszkalnego na terenie Komendy Powiatowej Straży Pożarnej. Podkreślono, iż fakt podpisania umowy o najem lokalu o nazwie "lokal mieszkalny" nie zmienia statusu kwatery tymczasowej, a tym samym, nie czyni z niej lokalu mieszkalnego. Teren, na którym położny jest przedmiotowy lokal oraz usadowione na nim budynki są wykorzystywane do celów służbowych, dlatego też lokal zajęty przez stronę jest tylko i wyłącznie kwaterą tymczasową, a nie stricte lokalem mieszkalnym. W związku z tym, iż J.W. przeszedł na emeryturę 31 października 1992 r., spełnił tym samym przesłankę określoną w art. 67 ust. 8 ustawy o straży pożarnej, automatycznie utracił prawo do zajmowania kwatery tymczasowej nr "[...]" w budynku nr "[...]" przy "[...]" , a wraz z nim takie prawo utraciła także żona, która jest osobą zajmującą zgodnie z art. 83 ust. 1 pkt 1 tej ustawy lokal mieszkalny bez tytułu prawnego. Dlatego też należało orzec o obowiązku zwolnienia przez stronę kwatery tymczasowej w drodze decyzji administracyjnej w myśl art. 83 ust. 3 pkt 3 w zw. z art. 83 ust. 1 pkt 8 ustawy o Państwowej straży pożarnej. Od decyzji organu pierwszej instancji odwołanie wniosła W.W., zarzucając naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania. W ocenie odwołującej się, organ nieprawidłowo przyjął, że małżonek skarżącej utracił tytuł prawny do lokalu z chwilą przejścia na emeryturę, a tym samym, skarżąca zajmuje lokal bez tytułu prawnego. Ponadto, organ nieprawidłowo przyjął, że przedmiotowy lokal mieści się w budynku wykorzystywanym na cele służbowe oraz znajduje się na terenie zamkniętym. W ocenie odwołującej się, organ nie podjął też wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy, zmierzających do ustalenia, czy skarżąca posiada tytuł prawny do przedmiotowego lokalu i nie wystąpił do właściwych organów o informację, czy w stosunku do budynku, w którym znajduje się przedmiotowy lokal zostały wydane decyzje, na mocy których został on przeznaczony na cele służbowe, bądź, czy budynek ten znajduje się na terenie zamkniętym. Po rozpatrzeniu odwołania strony od decyzji organu pierwszej instancji, decyzją Nr "[...]"z dnia "[...]" r., Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej (dalej jako: "organ odwoławczy" lub "Komendant Wojewódzki"), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta PSP Nr "[...]"z dnia "[...]" r. w przedmiocie nałożenia obowiązku zwolnienia kwatery tymczasowej nr "[...]" w "[...]" ul "[...]" , do dnia 30 marca 2021 r. Komendant Wojewódzki podtrzymał stanowisko organu pierwszej instancji i uznał zarzuty skarżącej za nietrafione. Organ odwoławczy nie podziela stanowisko organu pierwszej instancji jedynie w zakresie przyjęcia, że teren Komendy jest to teren zamknięty. Budynek, w którym położony jest lokal odwołującej się, wykorzystywany jest do celów służbowych w realizacji zadań ustawowych PSP. Lokal zajmowany przez stronę jest kwaterą tymczasową. Organ odwoławczy podzielił też stanowisko organu pierwszej instancji, że J.W. przeszedł na emeryturę, spełnił tym samym, przesłankę wynikającą z art. 76 ust. 8 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, automatycznie utracił prawo do zajmowania kwatery tymczasowej, a wraz z nim, takie prawo utraciła także żona, która zajmuje lokal bez tytułu prawnego. W sprawie nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2005 r., Nr 31, poz. 266 z późn. zm.). Wdowa po zmarłym strażaku powinna posiadać pełną świadomość braku uprawnień do lokalu po śmierci jedynie uprawnionego najemcy. Wraz ze śmiercią strażaka jego tytuł prawny wygasł z mocy prawa. Jednocześnie Komendant Wojewódzki podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że mąż skarżącej, w momencie przejścia na emeryturę stracił prawo, podobnie jak skarżąca, do zajmowania kwatery tymczasowej. Kwatery tymczasowe nie podlegają też przepisom ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy PSP. Konsekwencją zajmowania kwatery będącej w dyspozycji PSP przez osobę, która nie posiada tytułu prawnego do tego lokalu jest wydanie decyzji o opróżnieniu lokalu, a jej podstawą prawną jest art. 83 ust. 3 pkt 2 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej w zw. z art. 76 ust. 8 tej ustawy. Z uwagi na to, że strona zajmuje kwaterę tymczasową bez tytułu prawnego, a także fakt utraty przez jej męża tytułu prawnego do zajmowania lokalu, zwolnienie kwatery tymczasowej jest – w ocenie organu odwoławczego – zasadne i obligatoryjne także dla strony. W skardze, złożonej na decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 83 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 76 ust. 8 ustawy o PSP, poprzez ich błędne zastosowanie, podczas, gdy brak było podstaw do przyjęcia, że przedmiotowy lokal stanowi kwaterę tymczasową, jak również, że jest przeznaczony na cele służbowe; 2) art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. z 1994 r., Nr 53, poz. 214 z późn. zm.), dalej jako: "ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy", poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, podczas, gdy skarżąca uzyskała tytuł prawny do przedmiotowego lokalu po zmarłym małżonku; 3) art. 29 ust. 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, poprzez jego niezastosowanie, podczas, gdy organ winien zapewnić skarżącej zastępczy lokal mieszkalny; 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj.: 1) art. 7 i 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm.), dalej jako: "k.p.a.", poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niezbadanie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, w szczególności stanu prawnego lokalu oraz przeznaczenia budynku, a w konsekwencji przyjęcia, że lokal jest kwaterą tymczasową i znajduje się w budynku przeznaczonym na cele służbowe; 2) art. 80 k.p.a., poprzez przekroczenie swobodnej oceny dowodów, polegającej na przyjęciu, że zajmowany przez skarżącą lokal jest kwaterą tymczasową oraz znajduje się w budynku przeznaczonym na cele służbowe; 3) art. 138 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji. Mając powyższe na uwadze, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o wstrzymanie jej wykonania. Jednocześnie wniosła o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, jako oczywiście bezzasadnej, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz.137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zaś, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia "[...]" r., którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, nakładającą na skarżącą obowiązek zwolnienia kwatery tymczasowej nr "[...]" znajdującej się w "[...]" przy ul. "[...]" do dnia 30 marca 2021 r. Organ ten stwierdził, że skarżąca zajmuje lokal bez tytułu prawnego, ponieważ w momencie, kiedy mąż skarżącej przeszedł na emeryturę, utracił on prawo zajmowania kwatery tymczasowej, a tym samym, prawo do zajmowania tej kwatery utraciła też skarżąca. Zgodnie z art. 74 ust. 1 ustawy o PSP, strażakowi mianowanemu na stałe przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Jak stanowi art. 74 ust. 1a tej ustawy, jeżeli w miejscowości, w której strażak mianowany na stałe pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej nie ma możliwości przydzielenia lokalu mieszkalnego, strażak może otrzymać kwaterę tymczasową na okres pełnienia służby w tej miejscowości. Przydział lokalu mieszkalnego albo kwatery tymczasowej w budynku jednostki organizacyjnej Państwowej Straży Pożarnej, przeznaczonym na cele służbowe albo znajdującym się na terenie zamkniętym, następuje tylko na okres pełnienia służby w tej jednostce (ust. 8). Ponadto, na podstawie art. 84 ustawy o PSP, strażak zwolniony ze służby, który nie posiada prawa do lokalu mieszkalnego na warunkach określonych w przepisach o zapatrzeniu emerytalnym zachowuje prawo do przydzielonego lokalu mieszkalnego według norm powszechnie obowiązujących lub może być przeniesiony do zamiennego lokalu mieszkalnego. Z treści przytoczonych przepisów jednoznacznie wynika, że ustawodawca rozróżnia pojęcie "lokalu mieszkalnego" i pojęcie "kwatery tymczasowej". Strażak w służbie stałej ma prawo do uzyskania lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, a jeżeli w miejscowości, w której strażak pełni służbę, takiej możliwości nie ma, strażak może otrzymać kwaterę tymczasową na okres pełnienia służby w tej miejscowości. Ustawodawca określił, że lokal mieszkalny przydzielany strażakowi musi, co do zasady, mieć powierzchnię odpowiadającą przysługującym strażakowi normom zaludnienia. Gdy zaś chodzi o kwaterę tymczasową, ustawa wyraźnie zaznacza, że nie musi ona odpowiadać przysługującym strażakowi normom zaludnienia, a to oznacza, że powierzchnia przydzielonej strażakowi kwatery tymczasowej może być od przysługującej strażakowi normy zaludnienia mniejsza lub większa (podobnie stwierdził WSA w Olsztynie w wyroku z dnia 4 sierpnia 2011 r. sygn. II SA/Ol 442/11, LEX nr 864339). W przedmiotowej sprawie ustalono, że decyzją z dnia "[...]" r. w sprawie przydziału mieszkania funkcyjnego, przydzielono skarżącemu mieszkanie funkcyjne nr "[...]" w budynku przy ul. "[...]" obejmujące łącznie 2 izby o powierzchni użytkowej 60 m z przynależnościami. Mieszkanie przydzielono na czas wykonywania funkcji uzasadniającej zajmowanie takiego mieszkania. Umową z dnia "[...]" r. stwierdzono przedmiot i warunki najmu – umowa o najem lokalu mieszkalnego. Zgodnie z § 9 tej umowy, przedmiotem najmu jest lokal mieszkalny położony w "[...]" . Umowę sporządzono na czas oznaczony o przydziale lokalu i traci moc z upływem tego terminu lub na wypadek prawomocnego cofnięcia przydziału albo rozwiązania stosunku najmu. Decyzją z dnia "[...]" r., Komendant Rejonowy Straży Pożarnych cofnął J.W. przydział mieszkania funkcyjnego, ponieważ żona najemcy jest współwłaścicielką domu jednorodzinnego. Od decyzji tej odwołał się w dniu 10 lutego 1982 r. - po terminie – J.W. , który wniósł jednocześnie o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W aktach sprawy brak jest dokumentów rozstrzygających sposób rozpatrzenia przedmiotowego odwołania. W aktach znajduje się natomiast decyzja organu pierwszej instancji nr "[...]" z dnia "[...]" r. zobowiązująca J.W. do uiszczenia kaucji w wysokości odpowiadającej 40-krotnej miesięczne kwocie czynszu za zajmowany lokal oraz decyzja z dnia "[...]" r. Komendanta Rejonowego Państwowej Straży Pożarnej uchylająca tę decyzję. W decyzji uchylającej wskazano m.in., że w § 28 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 4 czerwca 1992 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz tymczasowych kwater przeznaczonych dla strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. Nr 51, poz. 234), stanowiącego podstawę tej decyzji, jest mowa o decyzjach w sprawie przydziału lokali mieszkalnych wydanych od dnia 1 stycznia 1992 r., brak jest natomiast określenia co do sposobu postępowania w przypadku decyzji wydanych przed tą datą. W aktach sprawy znajduje się także decyzja Nr "[...]" organu pierwszej instancji z dnia "[...]" r. w sprawie przyznania równoważnika za remont lokalu mieszkalnego, którą przyznano J.W. równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego z uwzględnieniem 2 norm zaludnienia i wskazano, że wypłata następować będzie corocznie. Decyzję tę wydano na podstawie § 18 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 12 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz tymczasowych kwater przeznaczonych dla strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. z 1998 r., Nr 4, poz. 13). Zgodnie z tym przepisem - decyzje w sprawach przydziału i opróżniania lokali mieszkalnych i tymczasowych kwater wydają będący dysponentami lokali komendanci powiatowi (miejscy) Państwowej Straży Pożarnej - w stosunku do strażaków pełniących służbę w podległych im jednostkach organizacyjnych. Podstawą tej decyzji jest również art. 77 ustawy o PSP. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu - strażakowi mianowanemu na stałe oraz strażakowi w służbie przygotowawczej przysługuje równoważnik pieniężny za remont lokalu mieszkalnego lub domu, zajmowanego na podstawie przysługującego mu tytułu prawnego, zwany dalej "równoważnikiem za remont", z uwzględnieniem norm zaludnienia przysługujących strażakowi oraz członkom jego rodziny. W myśl ust. 2 tego przepisu - równoważnik za remont przysługuje również strażakowi zajmującemu kwaterę tymczasową, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 82 ust. 5, z uwzględnieniem norm zaludnienia przysługujących strażakowi oraz członkom jego rodziny. Podstawą prawną ww. decyzji stanowi także § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 10 stycznia 1998 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania strażakom Państwowej Straży Pożarnej równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych zasad ich wypłaty i zwrotu (Dz.U. Nr 15, poz. 67). Zgodnie z tym przepisem - równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego przyznaje się strażakom, którzy zajmują: 1) lokal mieszkalny przydzielony im na podstawie decyzji administracyjnej, 2) spółdzielczy lokal mieszkalny, 3) lokal mieszkalny na podstawie umowy najmu, za który obowiązani są płacić czynsz regulowany, 4) własny dom jednorodzinny, dom mieszkalno-pensjonatowy lub lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość, 5) tymczasową kwaterę na zasadzie odpłatności. Z brzmienia powyżej cytowanych przepisów wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że warunkiem przyznania równoważnika za remont lokalu mieszkalnego było posiadanie tytułu prawnego do tego lokalu. Niezrozumiałe jest więc w tych okolicznościach stanowisko organów, że skarżąca zajmuje lokal bez tytułu prawnego, ponieważ w momencie, kiedy mąż skarżącej przeszedł na emeryturę, utracił on prawo zajmowania kwatery tymczasowej, a tym samym, prawo do zajmowania tej kwatery utraciła też skarżąca. Mąż skarżącej przeszedł na emeryturę w roku 1992, a równoważnik pieniężny został mu przyznany w roku 2001, co oznacza, że organ w tym momencie nie kwestionował tytułu prawnego męża skarżącej do zajmowanego lokalu mieszkalnego. Ponadto, organ odwoławczy jest w swoim stanowisku niekonsekwentny, bo twierdzi w uzasadnieniu decyzji, że wraz ze śmiercią strażaka jego tytuł prawny wygasł z mocy prawa, by w kolejnym zdaniu stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie mąż skarżącej w momencie przejścia na emeryturę stracił prawo, podobnie jak skarżąca, do zajmowania kwatery tymczasowej. Z akt sprawy, ani z załączonych dokumentów nie wynika w żaden sposób, dlaczego organ uznał, że mąż skarżącej zajmował kwaterę tymczasową, a nie lokal mieszkalny. Jak wynika z akt sprawy, lokal zajmowany przez skarżącą spełniał w momencie przydziału normy dla lokalu mieszkalnego. Zwrócić też trzeba uwagę na bardzo długi okres zamieszkiwania przez skarżącą w przedmiotowym lokalu, który wynosi już ponad 40 lat, w tym mąż skarżącej mieszkał w lokalu 16 lat na emeryturze. Już samo to prowadzi do wniosku, że przedmiotowy lokal przez znaczną część życia de facto trwale zaspokajał potrzeby mieszkaniowe strażaka i jego rodziny. Jest to miejsce stałego pobytu oraz centrum życiowe od końca października 1980 r. i - co istotne - organ pomimo przebywania przez skarżącego od 16 lat na emeryturze, nie wydał decyzji nakładającej obowiązek zwolnienia mieszkania. Nie podjął też żadnych czynności po wydaniu decyzji o cofnięciu przydziału lokalu w 1981 r., zmierzających do odzyskania tego lokalu lub kwestionujących uprawnienie J.W. do zamieszkiwania w nim do chwili jego śmierci, tj. do marca 2008 r. Skoro zaś kwatera tymczasowa służy zaspokajaniu tymczasowych potrzeb mieszkaniowych na okres pełnienia służby przez funkcjonariusza to zastanawiające jest, dlaczego organ nie wydał takiej decyzji przez 16 lat. Wytłumaczenie takiego postępowania może być tylko jedno: otóż organy uważały, że skarżący zajmuje lokal mieszalny na podstawie tytułu prawnego, o czym świadczy jednoznacznie decyzja z dnia "[...]" r. Organ wydał decyzję w dniu "[...]" r., a wszczął postępowanie w dniu 8 stycznia 2019 r. i pomimo tak długiego okresu prowadzenia postępowania, zebrany materiał dowodowy jest wyjątkowo skromny. Organy przyjęły, że lokal znajduje się w budynku jednostki organizacyjnej i przeznaczony jest na cele służbowe. Warto zauważyć, że organ pierwszej instancji w swojej decyzji stwierdził, że do celów służbowych Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej zaliczyć należy między innymi: organizowanie i prowadzenie akcji ratowniczej; rozpoznawanie zagrożeń pożarowych i innych miejscowych zagrożeń; organizowanie szkolenia i doskonalenia pożarniczego. Wskazano przy tym, że cały budynek jest wykorzystywany na potrzeby administracyjne Komendy. Podniesiono, że J.W. musiał zdawać sobie sprawę z tego, że lokal znajduje się na terenie i w budynku służbowym Komendy Powiatowej Straży pożarnej, czyli na terenie wykorzystywanym przez Komendę na cele służbowe, a lokale znajdujące się na terenie Komendy są lokalami tymczasowymi. Wnioski wyciągnięte przez organy w tym zakresie są zbyt daleko idące i nie zostały poprzedzone odpowiednią analizą stanu prawnego oraz funkcji lokalu zajmowanego przez skarżącą. Zupełnie nie wykazano, że w budynku, w którym znajduje się lokal zajmowany przez skarżącą, realizowane są któreś ze wskazanych przez Komendanta Powiatowego PSP, celów służbowych. Samo stwierdzenie, że budynek pełni funkcje administracyjne jest niewystarczające. Przede wszystkim w budynku jest wiele lokali i dokładnie nie wiadomo, jakie konkretnie spełniają one funkcje, a w żadnym razie nie wynika to z decyzji organów. Niczego w tym zakresie nie zmienia fakt, że decyzją Starosty z dnia "[...]" r. co do nieruchomości, w skład której wchodzi przedmiotowy lokal, potwierdzony został trwały zarząd Komendy Powiatowej PSP. Istotne jest to, jakie jest rzeczywiste przeznaczenie poszczególnych lokali i jakie one pełnią funkcję. Z pewnością zaś, nie można zgodzić się ze stwierdzeniem organu pierwszej instancji, niepodtrzymanym jednak w drugiej instancji, że teren jednostki organizacyjnej Państwowej Straży Pożarnej, na którym posadowiony jest budynek, stanowi teren zamknięty. Reasumując, organy nie wykazały, że wobec skarżącej zaszła przesłanka z art. 83 ust. 3 pkt 2 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, umożliwiająca nałożenie obowiązku zwolnienia kwatery tymczasowej, gdyż nawet nie uprawdopodobniły, że zajmowany przez skarżącego lokal stanowi kwaterę tymczasową. Nie przeprowadziły w tym zakresie wystarczającego postępowania wyjaśniającego, nie dokonały niezbędnej analizy zajmowanych lokali w budynku, w którym znajduje się lokal zamieszkiwany przez skarżącą. Nie odniesiono się również, w kontekście zakwalifikowania spornego lokalu jako kwatery tymczasowej, do faktu zamieszkiwania w lokalu przez męża skarżącej przez 28 lat i przez skarżącą przez ponad 40 lat, przez co lokal ten zaspokajał ich potrzeby mieszkaniowe. Nie odniesiono się do decyzji dotyczących kaucji czy przyznania równoważnika pieniężnego za remont lokalu. Niezrozumiałe jest ponadto, przy kwalifikacji przez organy lokalu jako kwatery tymczasowej zaspokajającej bieżące potrzeby "czynnego" funkcjonariusza, dlaczego taka decyzja nie została wydana po przejściu funkcjonariusza na emeryturę, tj. w 1992 r. Nie ustalono więc, biorąc pod uwagę załączone do sprawy dokumenty, jakim tytułem prawnym do zajmowania przedmiotowego lokalu dysponował J.W. Tak przeprowadzone postępowanie nie czyni zaś zadość wymogom prawidłowo przeprowadzonego postępowania administracyjnego. Organ musi mieć na uwadze, że ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w taki sposób, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. Zasada prawdy obiektywnej została skonkretyzowana w art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy. Natomiast zgodnie z art. 80 k.p.a., organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Końcowo należy wyjaśnić, że przedmiotowa skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 poz. 1842 z póżn. zm.), wobec uznania rozpoznania sprawy za konieczne w związku z obowiązkiem terminowego rozpoznania sprawy, istnieniem zagrożenia dla życia i zdrowia stron oraz brakiem możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość. Strony zostały poinformowane o możliwości wypowiedzenia się w sprawie na piśmie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., Sąd w pkt I sentencji wyroku uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji. O kosztach postępowania orzeczono w pkt II wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (DZ.U. z 2018 r. poz. 265).