II SA/Lu 927/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Asesor sądowy Jakub Polanowski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 26 lipca 2023 r., znak: SKO.41/4460/L/2023, w przedmiocie dodatku węglowego oddala skargę.

Decyzją z 26 lipca 2023 r., znak: SKO.41/4460/L/2023, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie (dalej: organ odwoławczy, Kolegium), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.; dalej także: k.p.a.) w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy z 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 141; dalej także: u.d.w.) utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Wójta Gminy T. (dalej: organ pierwszej instancji, Wójt) z 19 czerwca 2023 r., znak: OPS.4800.2.37.DW.O.2022, o odmowie przyznania na rzecz M. W. (dalej: wnioskodawca, skarżący, strona) dodatku węglowego. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że przyczyną odmowy przyznania opisanego świadczenia było stwierdzenie przez organ pierwszej instancji, że budynek, w którym ma mieć miejsce źródło ciepła, nie jest zamieszkiwany przez stronę. Podczas wizyty pod wskazanym przez stronę adresem ustalono, że posesja nie nosi śladów zamieszkania, trawa jest zaniedbana, drzwi domu są w takim stanie, który sugeruje, że dawno nie były otwierane. Podczas wizyty obok posesji pracowały młode osoby. Dla jednej z nich strona jest wujkiem i nie pamiętała ona, kiedy ostatnio strona przebywała w domu w B. [...]. Organ pierwszej instancji wskazał, że gdy kilkakrotnie umawiano ze stroną termin przeprowadzenia wywiadu środowiskowego celem zweryfikowania faktu zamieszkiwania pod wskazanym adresem, strona przedkładała zwolnienia lekarskie, obejmujące terminem datę wywiadu środowiskowego. Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji, Kolegium podzieliło w całości stanowisko w niej wyrażone. Kolegium wyjaśniło, że Wójt począwszy od 23 stycznia 2023 r. kilkakrotnie informował stronę o miejscu i terminie przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Do wywiadu nie doszło, gdyż za każdym razem strona albo przedkładała zwolnienia lekarskie albo zasłaniała się przepisami proceduralnymi. Kolegium przedstawiło czynności, jakie Wójt podjął w celu wyjaśnienia spornej w sprawie okoliczności dotyczącej zamieszkiwania przez stronę pod wskazanym adresem i na tej podstawie oceniło, że organ pierwszej instancji poczynił ustalenia faktyczne zmierzające do ustalenia prawdy materialnej na podstawie, której możliwa była odmowa przyznania dodatku węglowego. Mając na uwadze zgromadzony w aktach materiał dowodowy, Kolegium stwierdziło, że nie zostało spełnione jedno z podstawowych kryteriów do przyznania dodatku węglowego, a więc okoliczność zamieszkiwania przez stronę w budynku, wskazanym we wniosku o przyznanie dodatku węglowego. Skoro strona nie zamieszkuje i nie gospodaruje pod tym adresem, to nie przysługuje jej dodatek węgłowy. W skardze do Sądu skarżący zarzucił Kolegium naruszenie: - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Wójta bezpodstawnie odmawiającej przyznania skarżącemu prawa do dodatku węglowego, mimo spełnienia wszystkich wymaganych prawem przesłanek do uzyskania tego świadczenia i pomimo wcześniejszego wskazania części okoliczności przez Kolegium w decyzji z 30 grudnia 2022 r., które powinny być wzięte pod uwagę, m.in: danych z rejestru PESEL, informacji o innych świadczeniach, o które skarżący się ubiega, a których to odmawia się analogicznie do niniejszego postępowania na podstawie kwestionowania miejsca zamieszkania i przedłużenia ważności orzeczeń o niepełnosprawnością; druków przelewów opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi wystawianych od 27 lipca 2022 r. wraz z potwierdzeniami przelewów; wywiadu środowiskowego z 28 września 2022 r. ze stwierdzonym źródłem ciepła; poświadczenia zameldowania; oświadczenia skarżącego o zamieszkiwaniu pod adresem B. [...] we wniosku o wypłatę dodatku, które to dowody będące w posiadaniu organów i zostały pominięte; - art. 10 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. i art. 79 § 2 k.p.a. poprzez oparcie końcowego rozstrzygnięcia m. in. na podstawie oświadczeń anonimowych osób wskazujących na częstotliwość przebywania przez skarżącego w miejscowości B. i jednocześnie uniemożliwienie skarżącemu udziału w czynnościach rozpytania tych osób, mimo że należało przyjąć, że rozpytanie to powinno przybrać formę przesłuchania świadków, którym skarżący miałby prawo zadawać pytania, gdyby został prawidłowo dopuszczony do udziału w tej czynności, - art. 79a § 1 k.p.a. poprzez brak wskazania przez organ pierwszej instancji przesłanek zależnych od skarżącego, które nie zostały przez niego na dzień wysłania informacji o możliwości końcowego zaznajomienia się z aktami sprawy spełnione lub wykazane, co mogło skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z jego żądaniem i pominięcia tego błędu proceduralnego przez organ odwoławczy, - art. 10 k.p.a. poprzez niepoinformowanie skarżącego o przysługującej mu możliwości zapoznania się z aktami postępowania, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz zgłoszenia swoich uwag bezpośrednio przez wydaniem decyzji odmawiającej przyznania mu dodatku węglowego, - art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów przejawiającej się w obdarzeniu walorem wiarygodności oświadczeń anonimowych osób przebywających w miejscowości B. bez jednoczesnego ustalenia czy ich obecność w wymienionej miejscowości miała charakter stały czy okazjonalny, - art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 i art. 107 k.p.a. poprzez brak należytego zgromadzenia materiału dowodowego, a tym samym niepodjęcie wszelkich działań zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego, przez co naruszono zasadę słusznego interesu strony, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, mianowicie pominięcie pozostającej w dyspozycji organu pierwszej instancji dokumentacji w postaci odpowiedniego zgłoszenia do CEEB, druków opłat za odbiór odpadów komunalnych za 3 i 4 kwartał 2022 r. i za rok bieżący oraz dowodów wpłat, dowodów opłat podatku rolnego, kopii faktur za wykonane badania gleby i zakup sadzonek, która to dokumentacja w sposób niebudzący wątpliwości świadczyła o tym, że swoje interesy życiowe skarżący wiąże z miejscem zamieszkania wskazanym we wniosku o przyznanie dodatku, - art. 80 k.p.a. w zw. z art. 25 k.c. poprzez błędne uznanie, że skarżący nie przebywa w należącym do niego budynku mieszkalnym w B. z zamiarem stałego pobytu, - art. 101 ust. 2 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2023 r. poz. 901 ze zm.; dalej: u.p.s.) poprzez nieustalenie przez Gminę T. swojej właściwości miejscowej w oparciu o ten przepis. W obszernym uzasadnieniu skargi strona stwierdziła, że podjęte przez organ pierwszej instancji czynności dowodowe nie mogą stanowić dowodów w sprawie, gdyż strona nie była o nich informowana i nie pozwolono jej wypowiedzieć się co do tych dowodów. W ocenie strony, Kolegium niezasadnie przyjęło za wyczerpujące wyjaśnienie organu pierwszej instancji, że w każdym zawiadomieniu o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu zostało zawarte pouczenie zgodnie z art. 79 i art. 73 k.p.a. Wskazała, iż organ odwoławczy pomija, że kierowane do strony zawiadomienia dotyczyły wyłącznie przeprowadzenia dowodów w postaci wywiadów środowiskowych, które nie doszły do skutku ze względu na stan zdrowia strony i konieczność jej wyjazdów w celu zapewnienia sobie opieki. Każdorazowo Ośrodek Pomocy Społecznej w T. (dalej także: OPS) wraz z wnioskiem o wyznaczenie kolejnego terminu i przedłużenie terminu załatwienia sprawy otrzymywał kopie zwolnień lekarskich ze wskazaniem "chory musi leżeć" (konieczność elewacji kończyny dolnej, a co za tym idzie ograniczenie poruszania się do niezbędnego minimum). Choroby skarżącego i jego ograniczenia obejmują znacznie dłuższe okresy, ale o wystawienie zwolnień występował tylko w przypadku, gdy było to konieczne dla potrzeb spełnienia warunków formalnych przedłużenia terminu załatwienia sprawy i wyznaczenia kolejnego terminu przeprowadzenia dowodu w postaci wywiadu środowiskowego. Wbrew temu co twierdzi Wójt, terminy te nie były uzgodnione, a skarżący był o nich informowany za pośrednictwem poczty. Strona podkreśliła, że notatka służbowa sporządzona przez pracownika OPS i dołączona do wywiadu środowiskowego, została sporządzona bez wiedzy strony, z naruszeniem art. 10 i art. 81 k.p.a. oraz art. 107 u.p.s. Dowody zgromadzone przez organy administracyjne ograniczyły się do odebrania oświadczeń od przypadkowych osób, które nie mogły dysponować rzetelną wiedzą odnośnie trybu życia skarżącego. Prywatne opinie pracownic OPS, że w domu skarżącego nie widać żadnych oznak zamieszkiwania, gdyż jak stwierdziły podczas wywiadu środowiskowego w dniu 28 września 2022 r., świadczy o tym brak telewizora (skarżący informował, że nie ogląda telewizji) i równo przyciętego trawnika, a dom utrzymany w stylu rustykalnym wygląda według nich jak pustostan, nic nie wnoszą do postępowania. W dniu sporządzenia notatek 13 czerwca 2023 r. i 24 listopada 2022 r. pracownice OPS nie miały możliwości oceny mieszkania wewnątrz, a więc nie było podstaw do stwierdzenia, że dom przypomina pustostan. Skarżący oświadczył, że nie zna sołtysa, ponieważ nigdy nie miał potrzeby z nim kontaktu. Jak dowiedział się później od sąsiadów, sołtys mieszka dokładnie na drugim krańcu wsi w odległości około [...] km od skarżącego. Budynek skarżącego jest przedostatnim domem we wsi przy granicy z wsią M. należącą do sąsiedniej gminy G.. Sołtys zaś mieszka w części wsi nazywanej zwyczajowo B. G., bliżej wsi T. i siedziby gminy, niepołączonej zabudową z pozostałą częścią wsi, zupełnie na uboczu, w znacznej odległości od dróg dojazdowych do wsi, przy bocznej drodze oznaczonej jako tzw. ślepa ulica. Skarżący wątpi, żeby sołtys miał potrzebę i okazję często bywać w okolicach jego domu. Kontakty osobiste skarżącego z okolicznymi mieszkańcami skupiają się w sąsiedniej wsi M.. Mieszka tam cała jego dosyć liczna rodzina, liczniejsza niż gdziekolwiek indziej oraz znajomi. We wsi M. robi on zakupy, do sklepu ma niecałe 400 metrów, zaś do sklepu w B. około 1500 metrów. Tam chodził na ryby, grzyby, gdy stan zdrowia mu na to pozwalał, spotkania ze znajomymi w altance przy stawie. Przez M. przejeżdża jedyna komunikacja publiczna i prowadzi najkrótsza droga samochodem do K., dzielnica fabryczna, gdzie mieszkają rodzice skarżącego, gdzie korzysta z opieki medycznej, robi większe zakupy. Przez B. przez rok zamieszkiwania skarżący przejeżdżał tylko kilka razy w drodze do Urzędu Gminy lub na pocztę. Nie ma również we wsi B. żadnej rodziny. O powyższych faktach były informowane pracownice OPS. Zdaniem skarżącego, przesłuchanie pracownika gminy, który odczytuje stan liczników wodomierzy było niezgodne z art. 83 § 3 k.p.a. Abstrahując od oczywistego braku możliwości uznania tego dowodu skarżący stwierdził, że pracownik ten jest mu znany i posiada jego numer telefonu komórkowego. Pojawia się dwa razy w roku w celu odczytania liczników wodomierzy i nie zastając skarżącego w domu zostawił kartkę z prośbą o telefoniczne podanie stanu licznika do Urzędu Gminy. Natomiast co do "anonimowych rzekomych zeznań" wątpliwości budzi tryb ich przeprowadzenia oraz to, że wynikały z rozmowy z bliżej nieokreślonymi mieszkańcami. W notatce służbowej jest mowa o jednym mężczyźnie, a OPS posługuje się liczbą mnogą. Skarżący zna tylko najbliższych sąsiadów. Sąsiedzi z naprzeciwka, gdzie cały czas ktoś przebywa w domu, których zna od dziecka, bo mieszka obecnie w domu rodzinnym jego ojca, zaprzeczają próbie rozmowy z nimi, widzieli pracownice OPS, kręcące się wokół domu i robiące zdjęcia. Skarżący nie wyrażał zgody do wchodzenia na jego posesję i nikt go o nią nie prosił, chociaż w Urzędzie Gminy wszyscy zainteresowani i których zna on osobiście, znają jego numer telefonu komórkowego (osoby z gospodarki odpadami, rozliczające opłaty za wodę, zajmujące się podatkiem rolnym, odpowiedzialne za program odbioru eternitu, zajmujące się infrastrukturą, pracownice OPS, sekretariat wójta, sekretarz gminy i wójt). Dwóch pozostałych sąsiadów mężczyzn skarżący zna, ale kontakt z nimi jest utrudniony, gdyż w ciągu ostatniego roku, czyli od kiedy zamieszkuje on pod adresem B. [...], nie widział ich trzeźwych, ale zapewne powiedzieliby mu o próbie rozmowy z nimi pracownic OPS. Córka jednego z nich jest pracownicą Urzędu Gminy, ale to nie ona podpisała się pod notatką służbową. Rzekomo nie widzieli, a raczej nie widział, światła i dymu. W dzień skarżący nie zapala światła, a poza tym okiennice od strony drogi są cały czas zamknięte (okna sypialni), z wyjątkiem okna w jednym pomieszczeniu. Skarżący nie ma potrzeby palenia w kuchni węglowej w ciągu dnia, a tylko wieczorami i nocą. Do 11 sierpnia 2023 r. nie miał samochodu, gdyż i tak przed zakończeniem długotrwałej rehabilitacji ze względów zdrowotnych (rozluźnienie przeszczepu więzadła w kolanie), nie mógł prowadzić samochodu, więc trudno, aby sąsiedzi widzieli samochód więcej niż dwa razy, kiedy to ktoś mógł go przywozić albo zabierać w celu uzyskania świadczeń medycznych lub odwiedzał. Takie sytuacje są częste i samochód parkuje najczęściej za domem na drodze dojazdowej, więc trudno go zauważyć. OPS stwierdza, że żaden z mieszkańców, a raczej jak wynika z notatki mieszkaniec, nie wyraził zgody na użycie jego danych osobowych, co poddaje w wątpliwość przeprowadzenie w ogóle takiej rozmowy i jest niezgodne z k.p.a. Sporządzając notatkę poza jakimkolwiek trybem i bez potwierdzenia podpisem osoby, z którą rzekomo rozmawiano, a nawet bez podania personaliów pracownik OPS w sposób oczywisty narusza przepisy prawa. Ponadto, ze wskazanych wyżej racji, bezzasadne jest powoływanie się przez organ na to, że pracownica Urzędu Gminy przejeżdżająca codziennie do i z pracy nie widziała w jego domu światła i dymu. Choć organ twierdzi, że posesja jest zaniedbana, to pomija, że przed sierpniem 2022 r. odkąd skarżący mieszka pod adresem B. [...], posesja była tak porośnięta krzewami, że nie było widać z drogi domu. Również reszta działki była tak zarośnięta samosiejkami drzew i krzewów, że było to widoczne z daleka i zwracało na siebie uwagę. Na działce są posiane rośliny miododajne, zgłoszone do ARiMR, w przypadku których "w terminie do dnia 31 sierpnia obowiązuje zakaz prowadzenia produkcji rolnej (w tym zakaz wypasu i koszenia) oraz zakaz stosowania środków ochrony roślin. Zakaz ten nie dotyczy prowadzenia pasiek". W związku z tym działka może sprawiać wrażenie zaniedbanej, a w rzeczywistości jest to celowe działanie. Rośliny mogą sięgać do okien, gdyż jest to element bioretencji i uprawy roślin miododajnych. Całość gruntu będąca w posiadaniu skarżącego jest nastawiona na działania proekologiczne. Dodatkowo posadzone są miododajne drzewa tlenowe, a trawa przed domem jest koszona tylko raz w roku jesienią, gdyż jest to również element bioretencji. Pracownica OPS nie wspomina również, że okresie kilku tygodni sierpniu i wrześniu 2022 r., przy działce od strony drogi, którą podobno przejeżdża, stały maszyny budowlane wykorzystywane do prac wokół domu i na działce, m.in. koparka i spychacz. Skarżący wyjaśnił, że wspomniana w notatce służbowej z 13 czerwca 2023 r. osoba to syn jego brata ciotecznego, "który akurat był na miejscu, a bywa na wsi co najwyżej 2-3 razy w roku i przyjechał zerwać sobie maliny". Skarżący zarzucił, że nie przeprowadzono oględzin wnętrza jego domu, potwierdzonych protokołem. W oparciu o te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i dopuszczenie dowodów z załączonych do skargi dokumentów: zaświadczenia z rejestru PESEL, druków opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi za 3-4 kwartał 2022 r. i 2023 r., potwierdzeń uiszczenia przez inną osobę niż skarżący opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi za 3-4 kwartał 2022 r. i za 1-2 kwartał 2023 r. oraz orzeczenia z 6 sierpnia 2020 r. o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności strony. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, popierając stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.), albowiem Kolegium wniosło o rozpoznanie sprawy w tym trybie w odpowiedzi na skargę, a skarżący w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia o tym wniosku nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.w., dodatek węglowy przysługuje osobie w gospodarstwie domowym w przypadku, gdy głównym źródłem ogrzewania gospodarstwa domowego jest kocioł na paliwo stałe, kominek, koza, ogrzewacz powietrza, trzon kuchenny, piecokuchnia, kuchnia węglowa lub piec kaflowy na paliwo stałe, zasilane paliwami stałymi, wpisane lub zgłoszone do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 ustawy z 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków (Dz. U. z 2022 r. poz. 438 ze zm.; dalej: u.w.t.r.), do dnia 11 sierpnia 2022 r., albo po tym dniu - w przypadku głównych źródeł ogrzewania wpisanych lub zgłoszonych po raz pierwszy do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o których mowa w art. 27g ust. 1 tej ustawy. Gospodarstwo domowe w rozumieniu ustawy stanowi: 1) osoba fizyczna samotnie zamieszkującą i gospodarującą (gospodarstwo domowe jednoosobowe) albo 2) osoba fizyczną oraz osoby z nią spokrewnione lub niespokrewnione pozostające w faktycznym związku, wspólnie z nią zamieszkujące i gospodarujące (gospodarstwo domowe wieloosobowe) (art. 2 ust 2 u.d.w.). Przez paliwa stałe natomiast rozumie się węgiel kamienny, brykiet lub pelet zawierające co najmniej 85% węgla kamiennego (art. 2 ust. 3 u.d.w.). Wskazać trzeba, że w myśl art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten wyraża jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, zasadę prawdy obiektywnej. Zasada ta oznacza, że na organ administracji publicznej nałożony jest obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą w celu ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością. Organy ustalają stan faktyczny w sprawie na podstawie wszystkich dowodów, które nie są sprzeczne z prawem, a mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy (art. 75 § 1 zd. 1 k.p.a.). Stosownie do art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Zebranie całego materiału dowodowego to zebranie dowodów dotyczących wszystkich mających znaczenie prawne dla sprawy faktów. Określenia faktów mających znaczenie dla sprawy dokonuje organ administracji publicznej w oparciu o przepis prawa materialnego, będący podstawą prawną rozstrzygnięcia sprawy. Organ administracji publicznej obowiązany jest z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Organ administracji publicznej jest więc na podstawie tych przepisów zobowiązany do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas może ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Obowiązki te ciążą zarówno na organie pierwszej, jak i drugiej instancji. Stosownie do przepisu art.136 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi pierwszej instancji, jest on bowiem obowiązany ponownie rozpatrzyć sprawę administracyjną. W rozpoznawanej sprawie organy administracji obu instancji należycie, to jest zgodnie z wymaganiami art. art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 80 i 136 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 3 u.d.w., wyjaśniły wszystkie okoliczności istotne dla sprawy i ustaliły stan faktyczny zgodny z rzeczywistością. Organy podjęły bowiem w sprawie wszelkie niezbędne czynności w celu ustalenia czy skarżący faktycznie zamieszkuje w budynku wskazanym we wniosku o przyznanie dodatku węglowego. Z akt administracyjnych sprawy wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że nie było możliwe przeprowadzenie przez organ pierwszej instancji przed wydaniem decyzji z 19 czerwca 2023 r. wywiadu środowiskowego, celem zweryfikowania, czy skarżący zamieszkuje pod adresem B. [...], aczkolwiek organ ten kilkakrotnie pismami informował stronę o miejscu i terminie przeprowadzenia wywiadu środowiskowego (k. 25, 32, 37, 49, 57, 66 akt adm. I inst.). Zauważyć w tym miejscu należy, że 29 grudnia 2022 r. skarżący złożył w Ośrodku Pomocy Społecznej w T. wniosek o przekazywanie całości korespondencji na adres zamieszkiwania rodziców: [...], [...] K. . W związku z tym całość korespondencji do strony kierowano na ten adres w K.. Od momentu przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia Wójt sześciokrotnie zawiadamiał skarżącego o terminie przeprowadzenia wywiadu środowiskowego (pismami z 23 stycznia 2023 r., 31 stycznia 2023 r., 16 lutego 2023 r., 10 marca 2023 r., 17 kwietnia 2023 r. i 15 maja 2023 r.) oraz w związku z brakiem możliwości dochowania ustawowego terminu rozpatrzenia sprawy, trzykrotnie przedłużał termin załatwienia sprawy (pismami z 16 lutego 2023 r., 10 marca 2023 r. i 15 maja 2023 r.). Wobec tego, że pierwsze zawiadomienie skarżący otrzymał w terminie krótszym niż 7 dni przed terminem przeprowadzenia wywiadu, organ wyznaczył jeszcze pięciokrotnie dodatkowe terminy przeprowadzenia wywiadu. Każdorazowo, przed wyznaczonym terminem wywiadu skarżący przesyłał wniosek w formie elektronicznej z prośbą o wyznaczenie olejnego terminu ze względu na to, że przebywa na zwolnieniu lekarskim, które akurat zbiegało się z wyznaczonym terminem przeprowadzenia wywiadu. Zgodnie z ostatnim zawiadomieniem z 15 maja 2023 r. przewidywany termin załatwienia sprawy wyznaczono na dzień 19 czerwca 2023 r. Skarżący wnioskiem złożonym w formie elektronicznej 5 czerwca 2023 r. zwrócił się wówczas kolejny raz o przedłużenie terminu załatwienia sprawy i wyznaczenie kolejnego terminu przeprowadzenia wywiadu przez pracownika socjalnego. Poza sporem jest, że skarżący wskazywał każdorazowo terminy zwolnień lekarskich, które zbiegały się z terminem uzgodnionego wywiadu, to jest w przypadku wywiadu wyznaczonego na 15 lutego 2023 r. – przebywał na zwolnieniu lekarskim od 13 lutego do 19 lutego 2023 r., w przypadku wywiadu wyznaczonego na 13 marca 2023 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim od 9 marca do 17 marca 2023 r., w przypadku wywiadu wyznaczonego na 13 kwietnia 2023 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim od 12 kwietnia do 19 kwietnia 2023 r., w przypadku wywiadu wyznaczonego na 12 maja 2023 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim od 10 maja do 17 maja 2023 r., zaś w przypadku wywiadu wyznaczonego na 7 czerwca 2023 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim od 7 czerwca do 9 czerwca 2023 r. (zob. k. 42, 48, 56, 65, 74 akt adm. I inst.). Mając na względzie obowiązki wynikające z art. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 3 u.d.w., organ pierwszej instancji z urzędu podjął czynności zmierzające do wyczerpującego ustalenia istotnych okoliczności faktycznych w sprawie, w tym zweryfikowania podnoszonej przez stronę informacji, że jej miejscem zamieszkania jest miejscowość B. [...], [...] T. , dla którego to adresu strona złożyła deklarację dotyczącą źródeł ciepła i źródeł spalania paliw dotycząca budynku. Mianowicie w oparciu o protokół sporządzony 4 maja 2023 r. organ pierwszej instancji stwierdził, że sołtys wsi B. [...] zna stronę, jednakże w okresie od września 2022 r. do maja 2023 r. nie przypomina sobie, aby spotkał ją lub widział w miejscowości B. (k. 59 akt adm. I inst.). W dniu 8 maja 2023 r. sporządzona została przez pracownika socjalnego OPS notatka służbowa z rozmowy z mieszkańcami sołectwa zamieszkującymi w sąsiedztwie. Z notatki tej wynika, że strona w okresie od września 2022 r. do maja 2023 r. była widziana dwa razy, poza tym dom nie był zamieszkiwany. Nigdy nie zauważono, aby świeciło się tam światło lub uchodził dym z komina (k. 60 akt adm. I inst.). W protokole sporządzonym w dniu 31 maja 2023 r. [...] – pracownik Urzędu Gminy T. , który pracuje w terenie zajmując się odczytem liczników wodomierzy w tej gminie wskazał, że strona nie jest mu znana, a w okresie od września 2022 r. do maja 2023 r. nie zastał jej przy odczycie wodomierzy strony, mimo że czynności tej dokonywał w grudniu 2022 r. oraz w maju 2023 r. (k. 69 akt adm. I inst.). W dniu 12 czerwca 2023 r. sporządzona została notatka służbowa przez pracownika socjalnego OPS [...], która wyjaśniła, że 28 września 2022 r. była pracownikiem towarzyszącym podczas przeprowadzania wywiadu środowiskowego ze skarżącym w innej sprawie. Wyjaśniła, że codziennie w dni robocze przejeżdża do pracy obok domu położonego w B. [...] i w okresie od października 2022 r. do 12 czerwca 2023 r. nigdy nie świeciło się tam światło ani nie uchodził dym z komina. Przez cały okres stan domu jest niezmienny – jedna okiennica w oknie znajdującym się od drogi jest zamknięta, natomiast druga okiennica od strony drogi jest otwarta. Po okresie zimy, ani razu nie została skoszona trawa przed domem strony (k. 75 akt adm. I inst.). Ponadto podczas wizyty na posesji skarżącego 13 czerwca 2023 r. sporządzono notatkę służbową z rozmowy z osobą, która stwierdziła, że skarżący jest dla niej "wujkiem". Z notatki tej wynika, że osoba ta nie widziała skarżącego w tym domu i nie pamięta kiedy ostatnio był w nim widziany. Pracownik socjalny OPS [...] sporządzająca notatkę zwróciła także uwagę, że w drzwiach pomiędzy futryną a drzwiami znajdowała się widoczna pajęczyna. Natomiast w progu domu były dość pokaźne rośliny, które świadczyły o tym, że drzwi domu nie były dawno otwierane. Sam wygląd domu jak i posesji wskazywał na zaniedbany pustostan. Do notatki służbowej dołączone zostały zdjęcia, potwierdzające opisany w notatce stan nieruchomości (k. 76-78 akt adm. I inst.). Skarżący kwestionując prawidłowość wyjaśnienia stanu faktycznego przez organy obu instancji, zarzucił im naruszenie art. 7, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 79, art. 79a § 1, art. 80, art. 81, art. 89 § 2, art. 107 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Podkreślenia jednak wymaga, że podniesiona w skardze obszerna argumentacja skarżącego w tym zakresie sprowadza się w istocie do polemicznych uwag względem czynności procesowych podejmowanych w sprawie przez organy administracji i jako taka nie może prowadzić do uwzględnienia skargi. Brak akceptacji strony dla ustaleń i ocen organów nie jest równoznaczny z zarzucanymi organom zaniedbaniami dowodowymi w szczególności, że strona nie przejawiała inicjatywy dowodowej i nie współpracowała w sposób należyty z organami – na skierowane do niej zawiadomienia, w których organy wskazywał terminy wywiadu, strona odpowiadała wskazując kolejne zwolnienia lekarskie oraz nie przedstawiając organowi ani razu dogodnego dla siebie terminu, w którym wywiad taki mógłby zostać sporządzony przy udziale skarżącego bądź przy udziale jego pełnomocnika. Takiego pełnomocnika strona nie ustanowiła, choć – jak twierdzi – nie była w stanie ani razu pojawić się na swojej posesji w dacie zaproponowanych przez organ terminów dokonania tej kluczowej z punktu widzenia sprawy czynności procesowej. W toku ponownego rozpoznania sprawy, przed wydaniem decyzji pierwszej instancji, strona nie zaoferowała temu organowi żadnych nowych dowodów pozwalających na rozstrzygnięcie sprawy. Natomiast po wydaniu tej decyzji, w dniu 10 lipca 2023 r. strona złożyła osobiście w siedzibie organu pierwszej instancji: własne oświadczenie z 10 lipca 2023 r., ogłoszenie w sprawie przedłużenia ważności orzeczeń o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności stan na 31 maja 2023 r., fragment uzasadnienia wyroku NSA z 23 marca 2022 r., I OSK 1283/21, potwierdzenie przyjęcia wniosku przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w dniu 30 czerwca 2023 r., fakturę VAT nr [...] z 17 października 2022 r. wystawiona przez [...] w L., fakturę VAT nr [...] z 16 maja 2022 r. za zakup sadzonek, potwierdzenie przelewu z 16 maja 2022 r. za zakup sadzonek. Dowody te zostały dołączone do akt sprawy (karty 92-98 akt adm. I inst.) i zostały ocenione przez Kolegium, które stwierdziło, że mając na uwadze całość materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie została spełniona jedna z podstawowych przesłanek przyznania dodatku węglowego, jaką jest zamieszkiwanie przez stronę w budynku wskazanym we wniosku o przyznanie tego dodatku. W sytuacji, jaka miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, jak wskazano wyżej, organ pierwszej instancji podejmował wszelkie dostępne, to jest realnie osiągalne czynności procesowe, a skarżący przeciwnie – zajmował pasywną postawę, albowiem w toku postępowania przed organem pierwszej instancji nie zaoferował żadnego istotnego dowodu, pozwalającego na niebudzące wątpliwości rozstrzygnięcie spornej w sprawie kwestii jego miejsca zamieszkania. Co więcej, pomimo sześciokrotnego wyznaczenia – w toku ponownego rozpatrzenia sprawy na skutek decyzji kasacyjnej Kolegium – terminu wywiadu środowiskowego skarżący nie umożliwił organowi przeprowadzenia wywiadu, a wnioskiem złożonym w formie elektronicznej 5 czerwca 2023 r. zwrócił się kolejny raz o przedłużenie terminu załatwienia sprawy i wyznaczenie kolejnego terminu przeprowadzenia wywiadu przez pracownika socjalnego. Nie podjął też żadnych czynności zmierzających do umożliwienia organowi przeprowadzenia wywiadu środowiskowego pod jego nieobecność pod adresem B. [...], chociażby poprzez wyznaczenia pełnomocnika. Skarżący zakwestionował natomiast w skardze wszystkie czynności procesowe podjęte przez organ pierwszej instancji w celu wyjaśnienia powyższej, spornej w sprawie okoliczności zamieszkiwania przez niego pod wskazanym adresem. Wyjaśnić należy jednak, że powyższe stanowisko skarżącego nie jest zasadne. Na skarżącym, jako na wnioskodawcy, niewątpliwie spoczywa obowiązek umożliwienia organowi dokonania ustaleń faktycznych, mających zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W tym celu powinien on podjąć pewne wysiłki, zaś pierwszym z nich, jaki winien uczynić, skoro ubiega się o przyznanie dodatku węglowego jest udzielenie organowi pomocy w ustaleniu sytuacji faktycznej poprzez zaangażowanie się w przedstawieniu swej rzeczywistej sytuacji, nie zaś jedynie podanie faktów w wersji wybiórczej, wygodnej dla strony. Dlatego też jako nieuzasadnioną należy ocenić argumentację skarżącego, opierającą się na założeniu, że to jego twierdzenia mają decydujące znaczenie dla oceny spornego faktu zamieszkiwania przez niego w miejscu wskazanym we wniosku o przyznanie dodatku. Decyzję w tej sprawie podejmuje właściwy organ po przeprowadzeniu wnikliwego postępowania wyjaśniającego, co organy w niniejszej sprawie uczyniły prawidłowo. Skarżący, jako osoba zainteresowana uzyskaniem tego świadczenia, miał obowiązek współdziałania z organem pierwszej instancji w celu rzetelnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych. Niedopuszczalne jest bowiem, aby osoba ubiegająca się o przyznanie dodatku węglowego w toku zainicjowanego przez siebie postępowania w istocie utrudniała wyczerpujące ustalenie stanu faktycznego sprawy. Taka postawa wnioskodawcy nie mogła pozostawać bez wpływu na ocenę prawidłowości postępowania organów obu instancji w niniejszej sprawie. Pamiętać trzeba, że jak wynika z art. 2 ust. 15b u.d.w., jeżeli podczas weryfikacji wniosku o wypłatę dodatku węglowego wystąpią wątpliwości dotyczące gospodarstwa domowego wnioskodawcy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może przeprowadzić wywiad środowiskowy, który ma na celu ustalenie faktycznego stanu danego gospodarstwa domowego zgodnie z art. 2 ust. 2 odpowiednio pkt 1 i 2, odnośnie samotnego zamieszkiwania w przypadku jednoosobowych gospodarstw domowych oraz wspólnie stale zamieszkujących i gospodarujących z wnioskodawcą w przypadku gospodarstw domowych wieloosobowych. Wywiad środowiskowy przeprowadza się w miejscu zamieszkania wnioskodawcy (ust. 15c). W toku wywiadu środowiskowego ustala się, czy stan faktyczny danego gospodarstwa domowego jest zgodny z informacjami podanymi we wniosku o wypłatę dodatku węglowego (ust. 15d). Istotne jest przy tym, że uniemożliwienie przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, o którym mowa w ust. 15b, stanowi podstawę do odmowy przyznania dodatku węglowego – zgodnie z art. 2 ust. 15e u.d.w. Organ pierwszej instancji, mając na względzie wszystkie wątpliwości, jakie pojawiły się w związku z rozpoznaniem wniosku skarżącego, prawidłowo podjął sześciokrotnie próbę przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, celem zweryfikowania faktu zamieszkiwania przez skarżącego w budynku, wskazanym we wniosku o przyznanie dodatku węglowego. Następnie zaś wobec braku możliwości przeprowadzenia tego wywiadu w trakcie postępowania w sprawie o przyznanie tego dodatku, zasadnie organ pierwszej instancji posłużył się wywiadem środowiskowym sporządzonym w dniu 28 września 2022 r. w innej sprawie z wniosku skarżącego, którym to wywiadem organ ten dysponował z urzędu. Z dołączonej do tego wywiadu notatki służbowej sporządzonej przez pracownika socjalnego OPS wynika, że w trakcie wywiadu pracownik ten stwierdził, że dom, który strona wskazuje jako miejsce zamieszkania, a który uzyskała na podstawie umowy darowizny 2 sierpnia 2022 r., wymaga gruntownego remontu, w tym remontu dachu oraz sufitów, w których znajdują się niepożądane duże otwory. Ponadto stwierdzono wówczas, że występuje brak możliwości ogrzewania mieszkania i przygotowania ciepłego posiłku, gdyż trzon kominowy jest niedrożny, co wynika z fakt, iż podczas wywiadu skarżący podejmował próbę napalenia w piecu, w wyniku czego doprowadził do zadymienia pomieszczenia. Pracownik socjalny stwierdził wówczas brak jest jakichkolwiek oznak prowadzenia gospodarstwa domowego, na co wskazywało m.in. to, że lodówka została nie podłączona do źródła energii elektrycznej, zaś ogólny stan domu oraz działki na której znajduje się dom sprawiały wrażenie opuszczonych przez kilka lat (k. 81 akt adm. I inst.). Skarżący kwestionował wiarygodność tej notatki służbowej, gdyż nie została ona sporządzona po zakończeniu wywiadu, bez wiedzy skarżącego, na dodatkowo wydrukowanej kartce papieru, co jego zdaniem narusza art. 107 u.p.s. Zarzut ten jest jednak niezasadny Prawdą jest, że zgodnie z art. 107 ust. 5e u.p.s., kwestionariusz rodzinnego wywiadu środowiskowego wypełnia się w postaci papierowej lub elektronicznej za pomocą systemu teleinformatycznego udostępnianego bezpłatnie przez ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego. System teleinformatyczny, o którym mowa w ust. 5e, zapewnia, po zatwierdzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego, niezmienność i integralność danych uzyskanych od osoby, z którą został przeprowadzony rodzinny wywiad środowiskowy (ust. 5f). W przypadku wypełnienia kwestionariusza rodzinnego wywiadu środowiskowego w postaci elektronicznej, po zatwierdzeniu jego treści przez pracownika socjalnego, osoba, z którą przeprowadza się wywiad, podpisuje oświadczenie, w którym potwierdza zapoznanie się z treścią przeprowadzonego wywiadu, prawdziwość danych zawartych w wywiadzie oraz zapoznanie się z pouczeniem o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań (5g). W oświadczeniu, o którym mowa w ust. 5g, pracownik socjalny przeprowadzający rodzinny wywiad środowiskowy wpisuje wygenerowaną automatycznie przez system teleinformatyczny, o którym mowa w ust. 5e, sygnaturę zatwierdzonego wywiadu w postaci elektronicznej. Wywiad ten po podpisaniu oświadczenia nie może być zmieniony w zakresie danych pozyskanych od osoby w trakcie przeprowadzanego wywiadu (5h). Zauważyć jednak należy, że ustawodawca w przepisach ustawy o dodatku węglowym w sposób autonomiczny uregulował instytucję "wywiadu środowiskowego", której nie można utożsamiać z "rodzinnym wywiadem środowiskowym", określonym w przepisach ustawy o pomocy społecznej. Stosownie do tego przewidział też odrębną od określonej w art. 107 u.p.s. formę, w jakiej należy utrwalić wywiad środowiskowy. Mianowicie, jak wynika z art. 2 ust. 3d u.d.w., z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego sporządza się notatkę służbową. Nie ma więc podstaw, by oceniając wartość dowodową do tego wywiadu dla potrzeb rozpoznania sprawy o przyznanie dodatku węglowego stosować art. 107 u.p.s. Sporna notatka sporządzona została zatem w formie prawem przewidzianej i jako taka prawidłowo dopuszczona została jako dowód w sprawie. Ponadto zauważyć trzeba, że z uwagi na powyższe uregulowanie dotyczące formy utrwalenia wywiadu środowiskowego na potrzeby postępowania administracyjnego w przedmiocie dodatku węglowego, nie budzi wątpliwości, że postępowanie to – z woli ustawodawcy – ma charakter wysoce odformalizowany. Okoliczność ta, co oczywiste, nie może pozostawać bez wpływu na ocenę legalności postępowanie organu pierwszej instancji, który prowadząc postępowanie wyjaśniające w sprawie utrwalił kilkakrotnie podejmowane czynności w formie notatek służbowych. Ponownie bowiem trzeba wskazać, że zgodnie z art. 75 § 1 zd. 1 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 3 u.d.w., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Podkreślenia zarazem wymaga, że stan nieruchomości, na której znajduje się dom skarżącego, a jak wynika z opisanej wyżej notatki służbowej, potwierdzony został w toku czynności procesowych organu pierwszej instancji przeprowadzonych 13 czerwca 2023 r. Z notatki służbowej sporządzonej w tym dniu wynika, że pracownice socjalne obecne na posesji skarżącego, nie zastały go w domu, natomiast stwierdziły, co potwierdzają wykonane przez nie zdjęcia, że dom był zamknięty na kłódkę, posesja była zaniedbana – trawa i inne rośliny przed domem sięgały do okien, w progu domu rosły rośliny, które świadczyły o tym, że drzwi domu nie były dawno otwierane, w drzwiach pomiędzy futryną a drzwiami znajdowała się widoczna pajęczyna (k. 76, 77, 78 akt adm. I inst.). Wygląd domu i posesji wokół niego wskazywał na "zaniedbany pustostan", brak było też "jakichkolwiek oznak zamieszkania i prowadzenia gospodarstwa domowego". Przy tym osoba, która skarżącego określiła jako "wujka", a która pracowała na działce obok posesji skarżącego, w odpowiedzi na pytanie, czy skarżący mieszka lub przebywa w domu na jego posesji, odpowiedziała, że dawno go nie widziała w tym domu i nie pamięta nawet, kiedy to ostatnio miało miejsce (k. 76 akt adm. I inst.). Skarżący odnosząc się do tych informacji wskazał, że osoba ta – to syn jego brata ciotecznego, "który akurat był na miejscu, a bywa na wsi co najwyżej 2-3 razy w roku i przyjechał zerwać sobie maliny, co o niczym nie świadczy". Stwierdził również, że rosnące tuż przed domem, a widoczne na zdjęciach wykonanych przez pracownice socjalne rośliny to rośliny miododajne, zgłoszone do ARiMR, co do których do końca sierpnia obowiązuje zakaz produkcji rolnej i stosowania środków ochrony roślin, a ich wysokość uzasadnia fakt, że stanowią one element bioretencji i uprawy roślin miododajnych, dlatego trawa przed domem jest koszona raz w roku – jesienią. Przyznał przy tym, że od początku maju do połowy czerwca 2023 r. nie był na swojej posesji z powodów zdrowotnych. W ocenie Sądu, wyjaśnienia te, w kontekście całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie uzasadniają tezy, że ocena organu pierwszej instancji w zakresie spornej okoliczności zamieszkiwania strony pod adresem B. [...] była dowolna. Skarżący nie zaprzeczył w istocie ustaleniom organu pierwszej instancji, lecz jedynie zakwestionował ocenę organu w tym zakresie. W tych okolicznościach przypomnienia wymaga, że na skarżącym jako na wnioskodawcy, w świetle powołanych wyżej przepisów ustawy o dodatku węglowym, ciążył obowiązek umożliwienia organom dokonania ustaleń faktycznych, mających zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Wobec tego, że nie było możliwym przeprowadzenie z jego udziałem wywiadu środowiskowego, stanowisko organów obu instancji, które rozstrzygnęły istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, posługując się dostępnymi, opisanymi wyżej dowodami, nie może być ocenione jako sprzeczne z prawem. Pamiętać bowiem trzeba, że zgodnie z cytowanym art. 2 ust. 15e u.d.w. niewyrażenie zgody na przeprowadzenie wywiadu środowiskowego, o którym mowa w ust. 15b, stanowi podstawę do odmowy przyznania dodatku węglowego. Organ pierwszej instancji, kierując się słusznym interesem strony, nie wydał w sprawie takiej decyzji, lecz z urzędu prowadził postępowanie wyjaśniające, które nie doprowadziło jednak do potwierdzenia podnoszonej przez stronę okoliczności zamieszkiwania w miejscowości B. [...]. Mając na uwadze powyższe, że Sąd stwierdził, że organy administracji, zgodnie z wymogami art. 7, art. 75 § 1 zd. 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 3 u.d.w. zgromadziły wyczerpująco materiał dowodowy, dokonały jego swobodnej (lecz nie dowolnej) oceny i prawidłowo na tej podstawie ustalił wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne i prawne. Organ pierwszej instancji orzekając w sprawie ponownie, na skutek wydania decyzji kasacyjnej Kolegium z 30 grudnia 2022 r., jak zasadnie ocenił organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności sprawy w stopniu pozwalającym na jej merytoryczne rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy prawidłowo zatem, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Wójta. Odnosząc się do zarzutów skargi, podkreślić trzeba, że Sąd nie dopatrzył się w niniejszej sprawie naruszenia zasad prowadzenia postępowania, w tym zasad wynikających ze wskazywanych w skardze przepisów art. 7, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 79, art. 79a § 1, art. 80, art. 81, art. 89 § 2, art. 107 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 3 u.d.w., które to naruszenie mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z akt administracyjnych wynika, że organy zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły materiał dowodowy, a jego ocena nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów. Organ odwoławczy, w ramach ponownego rozpoznania sprawy w jej całokształcie, w zaskarżonej decyzji szczegółowo wskazał zgromadzone dowody i dokonał ich oceny. Decyzja w pełni odpowiada dyrektywom jej sporządzania wyrażonym w art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 3 u.d.w. Pozwala na zapoznanie się ze stanowiskiem organu i argumentacją, która legła u jego podstaw. W żadnym razie, jak chce skarżący, nie można uznać, że wnioski organu są dowolne, arbitralne, nie wsparte materiałem dowodowym i wykreowane pod z góry założoną tezę o braku zamieszkiwania przez stronę pod adresem wskazanym we wniosku o przyznanie dodatku węglowego. Organy obu instancji, realizując koncepcję otwartego postępowania dowodowego, o jakiej mowa w art. 75 § 1 zd. 1 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 3 u.d.w., jako dowód dopuściły wszystko, co mogło się przyczynić do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Brak protokołu z oględzin nieruchomości nie stanowi – w tych okolicznościach – uchybienia, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zważywszy na obszerną argumentację podniesioną w skardze, podkreślenia wymaga dodatkowo, że jeśli chodzi o cenę dowodów, to skuteczne zarzucenie naruszenia przepisu art. 80 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 3 u.d.w. wymaga wykazania, że organy podatkowe uchybiły zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. Nie jest zatem wystarczające przekonanie skarżącego o innej niż przyjęta doniosłości poszczególnych dowodów i ich ocenie odmiennej niż przeprowadzona przez organy podatkowe, gdy równocześnie nie wykazuje on braku logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub wykraczanie rozumowania organu poza zasady doświadczenia życiowego, braku uwzględnienia związku przyczynowo-skutkowego. W niniejszej sprawie skarżący wyraził własne zdanie na temat dowodów i ich oceny, a w szczególności celowości działania organów, nie wskazując w istocie na czym polegały zarzucane błędy logiczne w argumentacji organów. Nie można też uznać, że postępowanie dowodowe w sprawie jest niepełne. Podkreślić należy, że z zasady prawdy obiektywnej nie można wywodzić obowiązku nieograniczonego poszukiwania przez organy dowodów dla potwierdzenia tez prezentowanych przez stronę ani obowiązku dopuszczania i przeprowadzania wszelkich wnioskowanych przez stronę dowodów. Organ jest zobowiązany zebrać te dowody, które jego zdaniem mają istotne znaczenie dla sprawy. Obowiązkiem strony jest zaś współpracowanie z organem w celu wyjaśnienia okoliczności sprawy. Niezasadne były też zarzuty co do naruszenia prawa strony do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w tym niezapewnienia jej możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Sądy administracyjne wskazują, że dla skuteczności zarzutu pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym (w tym poprzez uniemożliwienie dostępu do części dokumentacji) koniecznym jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie realizację przysługujących jej praw i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy (zob. wyrok NSA z 23 listopada 2022 r., III OSK 6816/21). Skarżący nie wykazał takich okoliczności. Co więcej, jak wspomniano wyżej, skarżący na etapie postępowania odwoławczego przedłożył nowe dowody w sprawie, w tym kopie faktur za wykonane badania gleby i zakup sadzonek oraz potwierdzenie przyjęcia wniosku o przyznanie płatności przez ARiMR, złożonego 30 czerwca 2023 r. (a więc po wydaniu decyzji organu pierwszej instancji). Dowody te były przedmiotem oceny organu odwoławczego, który ponownie rozpoznając i rozstrzygając sprawę w jej całokształcie, nie dostrzegł potrzeby uzupełnienia postępowania dowodowego, uznając, że organ pierwszej instancji, który orzekał w sprawie po raz kolejny, na skutek wydanej uprzednio przez Kolegium decyzji kasacyjnej, tym razem wyczerpująco zgromadził materiał dowodowy w sprawie, dokonał jego kompleksowej oceny, w sposób zgodny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Organ odwoławczy szczegółowo wskazał zgromadzone w sprawie dowody i dokonał ich oceny, która – zdaniem Sądu – nie nosi cech dowolności. Bezzasadny był również podniesiony w skardze zarzut naruszeni art. 80 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 3 u.d.w. i art. 25 k.c. poprzez błędne uznanie, że skarżący nie przebywa w należącym do niego budynku mieszkalnym w B. z zamiarem stałego pobytu. Jak wspomniano wyżej, organy obu instancji w sposób prawidłowy, zgodny z wymogami art. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 3 u.d.w., ustaliły, że nie ma podstaw, aby stwierdzić, że skarżący faktycznie zamieszkuje w budynku, wskazanym we wniosku o przyznanie dodatku węglowego. Organy nie mogły też naruszyć art. 101 ust. 2 u.p.s., gdyż nie stosuje się go w sprawach dotyczących przyznania dodatku węglowego. Przepis art. 3 ust. 3 u.d.w. odsyła bowiem w sprawach nieuregulowanych w tej ustawie jedynie do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a nie odsyła do przepisów ustawy o pomocy społecznej. Sąd nie uwzględnił wniosku dowodowego zawartego w skardze. Wyjaśnić należy, że sąd administracyjny może przeprowadzać uzupełniające postępowanie dowodowe z dokumentów, na zasadach określonych w art. 106 § 3 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, lecz tylko jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Takie wątpliwości w sprawie nie występowały, albowiem wszystkie istotne okoliczności w sprawie zostały prawidłowo wyjaśnione przez organy. Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd skargę oddalił, na podstawie art. 151 p.p.s.a.