II SA/Lu 912/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor sądowy Maciej Gapski po rozpoznaniu w dniu 18 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi O. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 16 lutego 2023 r. znak: SKO.41/119/Z/2023 w przedmiocie odmowy wyjaśnienia treści decyzji postanawia: odrzucić skargę.

Postanowieniem z dnia 16 lutego 2023 r. znak: SKO.41/119/Z/2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie odmówiło wyjaśnienia treści decyzji z dnia 15 listopada 2022 r. znak: SKO.41/5133/Z/2022 na wniosek złożony przez O. D. (dalej jako: skarżący). Orzeczenie zostało doręczone skarżącemu w dniu 24 lutego 2023 r. Na powyższe postanowienie skargę wniósł O. D.. Skarga została złożona w siedzibie Kolegium w dniu 5 września 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga O. D. podlega odrzuceniu ze względu na to, że została wniesiona po upływie ustawowego terminu. Zgodnie z art. 54 § 1 i 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W rozpoznawanej sprawie zaskarżone postanowienie, zawierająca prawidłowe pouczenie o trybie i terminie jej zaskarżenia, zostało doręczone skarżącemu w dniu 24 lutego 2023 r. (orzeczenie odebrał dorosły domownik strony, który podjął się oddać przesyłkę adresatowi), zatem termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 27 marca 2023 r. Z akt sprawy wynika, że skarga została złożona w siedzibie organu w dniu 5 września 2023 r. (k. 2 akt sądowych), a zatem po upływie ustawowego terminu do wniesienia skargi. W związku z powyższym, uwzględniając dyspozycję art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.