II SA/Lu 907/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor sądowy Anna Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 18 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi O. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2023 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie uzupełnienia decyzji postanawia odrzucić skargę.

Postanowieniem z 16 lutego 2023 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze umorzyło postępowanie w sprawie uzupełnienia własnej decyzji z 15 listopada 2022 r. w przedmiocie odmowy zmiany decyzji z 15 lipca 2011 r., znak: [...] Postanowienie Kolegium zostało doręczone skarżącemu w dniu 24 lutego 2023 r. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, którą złożył osobiście w siedzibie organu w dniu 5 września 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu jako wniesiona po upływie ustawowego terminu. Zgodnie z art. 54 § 1 i 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W rozpoznawanej sprawie zaskarżone postanowienie zawierające prawidłowe pouczenie o trybie i terminie jego zaskarżenia zostało doręczone do rąk dorosłego domownika strony w dniu 24 lutego 2023 r., zatem przewidziany prawem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 27 marca 2023 r. (z uwzględnieniem art. 83 § 2 p.p.s.a.). Z akt sprawy wynika, że skarga została złożona osobiście przez skarżącego w siedzibie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w dniu 5 września 2023 r., a zatem blisko pół roku po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia. W związku z powyższym, uwzględniając dyspozycję art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.