II SA/Lu 9/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor sądowy Brygida Myszyńska – Guziur po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Koła Łowieckiego [...] w L. na decyzję Nadleśniczego Nadleśnictwa Parczew z dnia 26 października 2022 r., nr 17/2022 w przedmiocie odszkodowania za szkody łowieckie postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej wpis od skargi w wysokości 100 (sto) złotych.

Koło Łowieckie [...] w L. (dalej: "strona"), wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Nadleśniczego Nadleśnictwa Parczew z dnia 26 października 2022 r., nr 17/2022 w przedmiocie odszkodowania za szkody łowieckie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu administracyjnego jest możliwe wówczas, gdy skarga spełnia wymogi formalne, została złożona w terminie oraz, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia rozpoznanie sprawy co do istoty. Przed przystąpieniem do rozpoznawania sprawy co do meritum, należało zatem zbadać dopuszczalność skargi wniesionej w niniejszej sprawie. Właściwość rzeczowa wojewódzkich sądów administracyjnych określona jest przepisami art. 3 § 2 pkt 1-9 i art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz.329), dalej jako: p.p.s.a. Stosownie do art. 1 tej ustawy, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne). W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (z wyłączeniem aktów lub czynności określonym w tym przepisie); 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 2a i § 3 p.p.s.a.). Wyszczególnienie w art. 3 p.p.s.a. aktów i czynności ma charakter wyczerpujący i stanowi katalog zamknięty (enumeracja pozytywna), co oznacza, że skarga wniesiona w jakichkolwiek innych przypadkach niż w nim wskazanych, nie podlega kognicji sądów administracyjnych. W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja nie podlega kontroli sądu administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie Nadleśniczy Nadleśnictwa Parczew na podstawie art. 46e ust.1 i 2 ustawy z dnia 13 października 1995 r. – Prawo łowieckie ( Dz.U. z 2020 r., poz. 67 ze zm.) wydał decyzję, która ustalił odszkodowanie za szkodę wyrządzoną przez dziki i jelenie na działkach nr [...] położonych w miejscowości O. N., będących w posiadaniu D. M.. Zgodnie z art. 46e ustawy Prawo łowieckie Nadleśniczy Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe właściwy ze względu na miejsce wystąpienia szkód ustala wysokość odszkodowania, w drodze decyzji, biorąc w szczególności pod uwagę ustalenia zawarte w protokołach, o których mowa w art. 46a ust. 4, art. 46c ust. 5 i art. 46d ust. 8. Zgodnie art. 49a ust.1 ustawy Prawo łowieckie, w zakresie nieuregulowanym w ustawie lub przepisach wydanych na jej podstawie, do postępowania prowadzonego przez nadleśniczego lub dyrektora regionalnej dyrekcji Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe w sprawie ustalenia wysokości odszkodowania stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Z normy tej wynika, że przepisy k.p.a. stosuje się tylko do samego postępowania, które prowadzi do wydania decyzji ustalającej odszkodowanie, a zakończenie postępowania czyli wydanie odpowiedniej decyzji, powoduje także iż ustaje możliwość dalszego stosowania przepisów k.p.a. W myśl natomiast art. 46e ust. 4 przywołanej ustawy właściciel albo posiadacz gruntów rolnych, na których zostały wyrządzone szkody, o których mowa w art. 46 ust. 1, a także dzierżawca albo zarządca obwodu łowieckiego niezadowolony z decyzji, o której mowa w ust. 1, może, w terminie trzech miesięcy od dnia jej doręczenia, wnieść powództwo do sądu właściwego ze względu na miejsce wystąpienia szkody. Po wydaniu decyzji o której mowa w art. 46e Prawa łowieckiego, właściwym do rozstrzygnięcia sprawy, jest sąd powszechny właściwy ze względu na miejsce wystąpienia szkody, o czym stanowi art. 46e ust. 4 Prawa łowieckiego. Przytoczone regulacje wyraźnie określają tryb zaskarżania decyzji w przedmiocie odszkodowania za szkody w uprawach i płodach rolnych wyrządzone przez zwierzynę leśną i przy wykonywaniu polowania. Mimo że procedura ustalania odszkodowania kończy się wydaniem decyzji, to decyzja taka, z woli ustawodawcy podlega zaskarżeniu do sądu powszechnego, właściwego ze względu na miejsce wystąpienia szkody. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 7 września 2021 r., sygn. akt I OSK 133/21, (dostępne w CBOSA), wprawdzie akt wydany na mocy art. 46e ust. 1 ustawy Prawo łowieckie jest decyzją, to jednak jej skutki można zwalczać przed sądem powszechnym. Ustawodawca nie wprowadził dwutorowości postępowania sądowego, lecz określił jedną drogę, którą podjąć może podmiot "niezadowolony z decyzji". Tą drogą jest wniesienie powództwa do sądu powszechnego, o czym strona została pouczona w zaskarżonej decyzji. Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w związku z § 3 p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu skargi (pkt I sentencji postanowienia). O zwrocie wpisu od skargi w wysokości 100 zł orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt II).