II SA/Lu 843/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. R. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] r. znak: [...], w przedmiocie odmowy potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej - w zakresie wniosku pełnomocnika M. R. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia postanawia: umorzyć postępowanie w zakresie wniosku pełnomocnika M. R. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia.

W dniu 26 lipca 2017 r. (data nadania) M. R. wniósł skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] r., znak: [...], w przedmiocie odmowy potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej. Zarządzeniami z dnia 30 sierpnia 2017 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł oraz do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podpisanie skargi bądź nadesłanie podpisanego egzemplarza skargi – w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi (k. 1, 7 akt sąd.). Odpis zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu oraz wezwanie do usunięcia pozostałych braków skargi zostały doręczone skarżącemu w dniu 7 września 2017 r. (k. 12 akt sąd.). W zakreślonym terminie skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, lecz nie podpisał skargi ani nie nadesłał podpisanego egzemplarza skargi. Prawomocnym postanowieniem z dnia 27 września 2017 r. Sąd odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy, z uwagi na oczywistą bezzasadność jego skargi. Następnie postanowieniem z dnia 2 listopada 2017 r. Sąd odrzucił skargę. Odpis tego postanowienia doręczono stronie w dniu 10 listopada 2017 r. W dniu 14 listopada 2017 r. skarżący złożył ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2017 r. referendarz sądowy przyznał stronie prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, o wyznaczenie którego zwrócił się do Okręgowej Rady Adwokackiej w L.. Okręgowa Rada Adwokacka w L. wyznaczyła dla skarżącego pełnomocnika z urzędu w osobie [...] A. S., o czym zawiadomiono tego pełnomocnika w dniu 1 lutego 2018 r. W dniu 7 lutego 2018 r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego złożył zażalenie na ww. postanowienie Sądu z dnia 2 listopada 2017 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia tego zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 177 § 3 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w razie ustanowienia w ramach prawa pomocy adwokata po wydaniu orzeczenia, na wniosek złożony przez stronę, której doręcza się odpis orzeczenia z uzasadnieniem sporządzonym z urzędu, termin do wniesienia zażalenia biegnie od dnia zawiadomienia pełnomocnika o jego wyznaczeniu, jednak nie wcześniej niż od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. W myśl zaś art. 194 § 3 p.p.s.a. zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że ustanowiony z urzędu pełnomocnik strony w ustawowym terminie złożył zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 2 listopada 2017 r. odrzucające skargę M. R.. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że postępowanie w zakresie wniosku pełnomocnika skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia jest bezprzedmiotowe i jako takie podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd nie podziela przy tym wyrażonego w doktrynie oraz w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądu, zgodnie z którym sytuacja, jaka ma miejsce w rozpoznawanej sprawie, uzasadnia odrzucenie wniosku o przywrócenie terminu. Zdaniem Sądu, nie można uznać, że wniosek taki jest "z mocy ustawy niedopuszczalny" w rozumieniu art. 88 p.p.s.a. Wskazać należy, że złożenie wniosku o przywrócenie terminu, który to termin – wbrew twierdzeniom pełnomocnika strony – nie został uchybiony, nie stanowi podstawy do stwierdzenia niedopuszczalności tego wniosku, a jedynie świadczy o bezprzedmiotowości postępowania w tym przedmiocie. Z tych wszystkich względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.