II SA/Lu 843/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 27 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. R. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] r., znak: [...], w przedmiocie odmowy potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej - w zakresie wniosku M. R. o przyznanie prawa pomocy postanawia odmówić przyznania M. R. prawa pomocy.

W dniu 26 lipca 2017 r. (data nadania) M. R. wniósł skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] r., znak: [...], w przedmiocie odmowy potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej. Zarządzeniami z dnia 30 sierpnia 2017 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł oraz do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podpisanie skargi bądź nadesłanie podpisanego egzemplarza skargi – w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi (k. 1, 7 akt sąd.). Odpis zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu oraz wezwanie do usunięcia pozostałych braków skargi zostały doręczone skarżącemu w dniu 7 września 2017 r. (k. 12 akt sąd.). W zakreślonym terminie skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, lecz nie podpisał skargi ani nie nadesłał podpisanego egzemplarza skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. W świetle art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności złożonej przez nią skargi. Nawet zatem, jeśli zachodzą przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony, określone w art. 246 P.p.s.a., oczywista bezzasadność skargi wyłącza możliwość przyznania stronie prawa pomocy. Oczywista bezzasadność skargi w rozumieniu art. 247 P.p.s.a. zachodzi wówczas, gdy bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że skarga nie może być uwzględniona. Taka sytuacja ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2011, s. 731). Skarga kwalifikuje się do odrzucenia między innymi wówczas, gdy w zakreślonym terminie nie usunięto braków skargi (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). Brakiem formalnym skargi jest w szczególności brak podpisu skarżącego (art. 46 § 1 pkt 4 w zw. z art. 57 § 1 P.p.s.a.). Skarżący, pouczony prawidłowo o skutkach niedochowania wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi, w zakreślonym terminie, który upłynął w dniu 14 września 2017 r., nie podpisał skargi ani nie nadesłał podpisanego egzemplarza skargi. Skarga złożona w rozpoznawanej sprawie kwalifikuje się zatem do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., co oznacza jej oczywistą bezzasadność w rozumieniu art. 247 P.p.s.a. Z tych względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.