II SA/Lu 811/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca) Asesor sądowy Bartłomiej Pastucha po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi B. S. na postanowienie Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 12 września 2022 r., znak: PEA-X.7723.8.2022 w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę.

Zaskarżonym do sądu postanowieniem z dnia 12 września 2022 r., znak: PEA-X.7723.8.2022 Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lublinie (dalej jako: LWINB), po rozpatrzeniu zażalenia B. S. (dalej także jako: skarżąca), utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta Chełma (dalej jako: PINB Miasta Chełma) z dnia 23 czerwca 2022 r., znak: NB.7355/15a/2018 oddalające zarzut B. S. w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Rozstrzygnięcie organu zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: PINB Miasta Chełma postanowieniem z dnia 23 czerwca 2022 r., znak: NB.7355/15a/2018, oddalił zarzut B. S. w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w tytule wykonawczym nr [...] z dnia 17 maja 2022 r. t.j. rozbiórki nadbudowy budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr ewid.[...] przy ul. [...] w C., polegającej na demontażu ściany zewnętrznej w całości, lokalu mieszkalnego na pierwszym piętrze i doprowadzenie podniesionej części połaci dachowej do takiego kształtu, który byłby lustrzanym odbiciem przeciwnej strony tzn. od strony ul. [...]. Po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej i zapoznaniu się z całością akt sprawy, LWINB uznał, że powyższe rozstrzygnięcie organu I instancji nie narusza prawa i postanowieniem z dnia 12 września 2022 r., utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Organ odwoławczy wyjaśnił, że postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte w związku z zakończeniem postępowania administracyjnego, w wyniku którego wydana została decyzja administracyjna PINB Miasta Chełma z dnia 28 lutego 2020 r., znak: [...], nakazująca B. S. i D. S. rozbiórkę nadbudowy budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr ewid.[...] przy ul. [...] w C., polegająca na demontażu ściany zewnętrznej w całości, lokalu mieszkalnego na pierwszym piętrze i doprowadzenie podniesionej części połaci dachowej do takiego kształtu, który byłby lustrzanym odbiciem przeciwnej strony tzn. od strony ul. [...]. LWINB decyzją z dnia 25 maja 2020 r. znak: [...], utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. Organ odwoławczy wskazał, że w wyniku niewykonania obowiązku określonego w powyższej decyzji ostatecznej, wierzyciel będący jednocześnie organem egzekucyjnym w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - PINB Miasta Chełma - zobowiązany był do podjęcia kroków zmierzających do wykonania obowiązku orzeczonego w decyzji administracyjnej z zastosowaniem administracyjnych środków przymusu. W tym celu PINB Miasta Chełma upomnieniem z dnia 29 kwietnia 2022 r., doręczonym w dniu 5 maja 2022 r., wezwał zobowiązaną do dobrowolnego wykonania ciążącego obowiązku i równocześnie wskazał, że w przypadku niewykonania obowiązku wszczęta zostanie egzekucja administracyjna. Wobec niewykonania przez zobowiązaną obowiązku, PINB Miasta Chełma w dniu 17 maja 2022 r. wystawił tytuł wykonawczy Nr [...], który został doręczony skarżącej w dniu 20 maja 2022 r. Z chwilą doręczenia odpisu tytułu wykonawczego nastąpiło wszczęcie postępowania egzekucyjnego. W dniu 25 maja 2022 r. do PINB-u Miasta Chełma wpłynęło pismo skarżącej zawierające zarzut z art. 33 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r., o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, (Dz.U. z 2022 r., poz. 479; dalej jako: "u.p.e.a.") t.j. brak wymagalności obowiązku wraz z wnioskiem o umorzenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Ustosunkowując się do zarzutu skarżącej, organ podniósł, że podstawą prowadzenia egzekucji administracyjnej jest ostateczna decyzja administracyjna PINB-u Miasta Chełma z dnia 28 lutego 2020 r., utrzymana w mocy decyzją LWINB z dnia 25 maja 2020 r., nakazująca zobowiązanym rozbiórkę nadbudowy budynku mieszkalnego. Organ wyjaśnił, że decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym i nie została wzruszona w żadnym z trybów nadzwyczajnych. Natomiast organ egzekucyjny nie ma uprawnień do weryfikacji i zmiany ostatecznych decyzji administracyjnych. Zdaniem organu, twierdzenia zobowiązanej dotyczące błędnie wydanej decyzji administracyjnej - stanowiącej podstawę prowadzonej egzekucji administracyjnej pozostają bez wpływu na toczące się postępowanie egzekucyjne, którego celem jest doprowadzenie do realizacji przez zobowiązaną obowiązku, który został na nią nałożony ostateczną decyzją administracyjną, a nie jest wykonywany dobrowolnie. Wszelkie środki prawne jakie ustawodawca wyposażył zobowiązanego w ramach postępowania egzekucyjnego (m.in. zarzuty) mają służyć zapewnieniu prawidłowego przebiegu tego postępowania i nie mogą prowadzić do podważania istoty sprawy rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Odnosząc się do wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego, organ odwoławczy stwierdził, że odmowa uwzględnienia zarzutów jest równoznaczna z odmową umorzenia postępowania egzekucyjnego i w tym wypadku organ nie wydaje odrębnego postanowienia na podstawie art. 59 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Dodatkowo organ wskazał, że art. 34 § 4 ustawy nigdy nie stanowi samodzielnej podstawy umorzenia postępowania egzekucyjnego w administracji. Umorzenie na podstawie tego przepisu może nastąpić jedynie w przypadku zaistnienia przesłanek z art. 59 ww. ustawy. Wobec powyższego, w ocenie organu odwoławczego argumenty skarżącej nie stanowiły podstawy do zmiany lub uchylenia wydanego postanowienia. W skardze do sądu na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca obszernie opisała przebieg postępowania, zarzucając przy tym naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 33 u.p.e.a. poprzez błędne przyjęcie przez organ II instancji, że nie zachodzą przesłanki w nim określone skutkujące obowiązkiem uznania zarzutu za uzasadniony. Skarżąca wyjaśniła, że w celu podjęcia działań zmierzających do dobrowolnego wykonania nałożonego obowiązku, zgłosiła do Urzędu Miasta Chełm zamiar rozpoczęcia robót budowlanych określonych wskazaną wyżej decyzją PINB w Chełmie z dnia 28 lutego 2020 r. W odpowiedzi na powyższe, Prezydent Miasta Chełm decyzją z dnia 29 czerwca 2021 r. zgłosił sprzeciw co do możliwości podjęcia i wykonywania zgłoszonych prac. Tym samym – w ocenie skarżącej - w sprawie istnieją dwa sprzeczne ze sobą orzeczenia jedno (PINB w Chełmie) nakazujące wykonanie przebudowy i drugie (Prezydenta Miasta Chełm) zakazujące wykonania przebudowy. Skutek wniesienia sprzeciwu przez Prezydenta Miasta Chełm jest taki, że nie można wykonywać prac budowlanych co do których został zgłoszony sprzeciw, a w sytuacji ich wykonywania mimo złożonego sprzeciwu organ wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy lub nakazanie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części (w sytuacji gdyby wykonano w całości prace objęte sprzeciwem). Skarżąca podniosła, że obawia się sytuacji w której wykonane prace objęte decyzją PINB w Chełmie z dnia 28 lutego 2020 r. zostaną zakwestionowane przez Prezydenta Miasta Chełm w oparciu o sprzeciw z 29 czerwca 2021 r., a w konsekwencji zostanie wydany nakaz przywrócenia stanu poprzedniego (tj. obecnego). Skarżąca podniosła, że zaistniała sytuacja jest wynikiem istnienia w obrocie prawnym dwóch sprzecznych ze sobą decyzji. W jej ocenie, do czasu usunięcia sprzeczności pomiędzy decyzjami PINB w Chełmie z 28 lutego 2020 r. oraz Prezydenta Miasta Chełm z 29 czerwca 2021 r. obowiązek objęty tytułem wykonawczym [...] jest niewymagalny a więc zachodzi okoliczność z art. 33 § 2 pkt 6 u.p.e.a. W przekonaniu skarżącej decyzja Prezydenta Miasta Chełm chociaż formalnie nie wstrzymuje wykonania decyzji PINB w Chełmie to "materialnie" nie pozwala na jej realizację i faktycznie uniemożliwia prowadzenie jakichkolwiek prac budowlanych. Dodatkowo skarżąca wskazała, że wraz z D. S. nie dysponuje nieruchomością położną w C. przy ulicy [...] na cele budowlane, a szereg decyzji wydanych w odniesieniu do tej nieruchomości przy założeniu wykonania wszystkich objętych nimi prac de facto pozbawia ich dostępu do mieszkania. Wyjaśniła, że przed Sądem Rejonowym w C. pod sygnaturą I Ns [...], toczy się postępowanie o zniesienie współwłasności nieruchomości, którego zakończenie pozwoli przerwać impas w przedmiocie takiej przebudowy domu, która zapewni dostęp do mieszkania skarżącej i jej mężowi. Wyjaśniła, że w obecnej sytuacji z uwagi na konflikt z B. S., w celu wykonania decyzji PINB w Chełmie z 28 lutego 2020 r. wraz z mężem złożyli do Sądu Rejonowego w C. wniosek o udzielenie zgody na czynność przekraczającą zakres zwykłego zarządu, polegającą na odtworzeniu schodów wewnętrznych co zapewniłoby im dostęp do ich mieszkania i umożliwiło wykonanie prac określonych wskazaną wyżej decyzją PINB w Chełmie. Ponadto, skarżąca podniosła, że wnioskiem z dnia 14 maja 2022 r. zwróciła się do PINB-u w Chełmie o zawieszenie - na podstawie art. 56 u.p.e.a. - postępowania egzekucyjnego, wskazując, że byłby to najprostszy sposób rozwiązania sprawy. Zawieszenie postępowania do chwili zakończenia postępowania prowadzonego przed Sądem Rejonowym w C. sygn. akt I Ns [...] o zniesienie współwłasności nieruchomości położonej w C. przy ulicy [...] zapewniłoby skarżącej i jej mężowi dostęp do ich mieszkania i nie naraziło na dodatkowe koszty (być może w oparciu o wyrok Sądu Rejonowego w C. niepotrzebne) związane z przebudową budynku w celu zapewnienia dostępu do mieszkania. W oparciu o powyższe, skarżąca wniosła o nakazanie organowi umorzenia postępowania na podstawie art. 59 u.p.e.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, gdyż organy prawidłowo uznały, że żadna z okoliczności podnoszonych w ramach zarzutów nie stanowi przeszkody w prowadzeniu postępowania egzekucyjnego. W pierwszej kolejności zaznaczenia wymaga, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 259; dalej jako: "p.p.s.a."), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zgodnie z brzmieniem art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137), art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli sądowej w sprawie niniejszej, według kryterium legalności, są postanowienia organów nadzoru budowlanego oddalające zarzuty skarżącej w sprawie powadzenia egzekucji administracyjnej. Podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej mogą być wyłącznie przyczyny taksatywnie wymienione w art. 33 § 2 u.p.e.a. Należą do nich: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. W ramach zgłoszonego w terminie zarzutu skarżąca wskazała jako przeszkodę uniemożliwiającą prowadzenie egzekucji art. 33 § 2 pkt 6 u.p.e.a., tj. brak wymagalności obowiązku. Skarżąca wywodzi wskazany zarzut z faktu istnienia w obrocie prawnym dwóch sprzecznych ze sobą orzeczeń: decyzji PINB-u Miasta Chełm z dnia 28 lutego 2020 r., nakazującą rozbiórkę nadbudowy oraz decyzji Prezydenta Miasta Chełm z dnia 29 czerwca 2021 r., orzekającą sprzeciw co do możliwości podjęcia i wykonania zgłoszonych przez skarżących prac. Dodatkowo zaś, z akt sprawy wynika, że pismem datowanym na dzień 29 marca 2022 r., zwróciła się do organu o zawieszenie postępowania na podstawie art. 56 u.p.e.a., z uwagi na trwające w sądzie powszechnym postępowanie o zniesienie współwłasności. Stanowisko skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Przed przejściem jednak do merytorycznych rozważań, przypomnieć należy, że przepis art. 29 § 1 in fine u.p.e.a. odnoszący się do badania dopuszczalności egzekucji, dotyczy czynności organu egzekucyjnego przed skierowaniem tytułu wykonawczego do egzekucji. Organ egzekucyjny nie bada wówczas wymagalności obowiązku, ponieważ jest związany twierdzeniem wierzyciela, że obowiązek jest wymagalny. Należy podkreślić, że tytuł wykonawczy oraz wniosek o wszczęcie egzekucji są dokumentami urzędowymi i jako takie korzystają z domniemania prawdziwości, zatem organ egzekucyjny nie jest uprawniony do ich weryfikacji z urzędu w ramach czynności wstępnych. Zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej jest wnoszony przez zobowiązanego po doręczeniu mu odpisu tytułu wykonawczego, a zatem w kolejnej fazie postępowania egzekucyjnego. Ustaje wówczas związanie organu egzekucyjnego twierdzeniem wierzyciela co do wymagalności obowiązku, dzięki czemu staje się możliwe wydanie rozstrzygnięcia w sprawie zarzutu. Odnosząc się zaś do podstawy zarzutu powołanego przez skarżącą - art. 33 § 2 pkt 6 u.p.e.a. (brak wymagalności obowiązku) – wyjaśnienia wymaga, że a contrario przez wymagalność należy rozumieć taką cechę obowiązku administracyjnego, która zezwala wierzycielowi domagać się od zobowiązanego wykonania obowiązku i w razie odmowy wystąpić do organu egzekucyjnego o zastosowanie przymusu egzekucyjnego (P. M. Przybysz [w:] Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, LEX/el. 2023, art. 33). Stwierdzenie, że obowiązek nie jest wymagalny, oznacza, że obowiązek istnieje i jego egzekucja będzie dopuszczalna w przyszłości, ale nie może on być egzekwowany w danym momencie ze względu np. na wstrzymanie wykonania, odroczenie terminu wykonania lub rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej. Z żadną z powyższych sytuacji nie mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Obowiązek wynikający z decyzji (aktów indywidualnych) staje się wymagalny w dwóch sytuacjach: jeżeli decyzja, którą został nałożony, stała się ostateczna i nie doszło do wstrzymania jej wykonania (przy założeniu, że decyzja nie określa terminu wykonania obowiązku) albo jeżeli decyzja, którą został nałożony, wprawdzie nie jest ostateczna, ale nadano jej rygor natychmiastowej wykonalności lub jest natychmiast wykonalna z mocy prawa. Decyzja PINB-u z dnia 28 lutego 2020 r., nakazująca B. S. i D. S. rozbiórkę nadbudowy budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr ewid.[...], pozostaje w obrocie prawnym, a jej wykonanie nie zostało wstrzymane. Orzeczony obowiązek rozbiórki (likwidacji) wynika zatem z ostatecznej decyzji podlegającej wykonaniu w drodze egzekucji. Nadto, ani z akt sprawy nie wynika, ani nie dowiodła skarżąca, by w stosunku do ww. decyzji zakończyły się postępowania nadzwyczajne z wynikiem eliminującym te rozstrzygnięcia z obrotu prawnego (przez uchylenie, stwierdzenie nieważności bądź wygaśnięcia). W konsekwencji, skoro w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja o nakazie rozbiórki, to podlega ona wykonaniu. Zgodnie bowiem z art. 130 §1 i 2 K.p.a., decyzja nie ulega wykonaniu przed upływem terminu do wniesienia odwołania lub w przypadku wniesienia odwołania. W sprawie zaś niniejszej obowiązek wynika z decyzji ostatecznej, której wykonania nie wstrzymano. Na skarżącej spoczywa zatem obowiązek wykonania orzeczonej rozbiórki. Nie stanowią okoliczności odpowiadających przesłance z art. 33 § 2 pkt 6 u.p.e.a. okoliczności podnoszone przez skarżącą, a mianowicie, że w sprawie istnieją dwa sprzeczne ze sobą orzeczenia: ostateczna decyzja PINB Miasta Chełm z dnia 28 lutego 2020 r., oraz decyzja Prezydenta Miasta Chełm z dnia 29 czerwca 2021 r. Odnosząc się do pierwszego z rozstrzygnięć to wskazać należy, że kwestionowanie przez skarżącą legalności wydanej decyzji rozbiórkowej nie może mieć miejsca na etapie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Oznacza to w sprawie niniejszej, że skarżąca w kontrolowanym postępowaniu egzekucyjnym nie może negować nakazu rozbiórki orzeczonego na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Kontrola legalności tego nakazu jest etapem wcześniejszym niż etap egzekucji. Tak długo więc, jak ostateczna decyzja rozbiórkowa nie zostanie wykonana, organ ma prawo prowadzić postępowanie egzekucyjne. Z kolei wydanie przez Prezydenta Miasta Chełma decyzji z dnia 29 czerwca 2021 r., w której organ wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszonych przez skarżącą robót budowlanych tożsamych z zakresem robót budowlanych nakazanych do wykonania w decyzji rozbiórkowej z dnia 28 lutego 2020 r. nie ma znaczenia dla bytu tej decyzji, a tym samym obowiązku nałożonego na skarżącą. Skarżąca zdaje się nie dostrzegać, że Prezydent Miasta Chełm wydał decyzję wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia skarżącej - z uwagi na brak kompetencji do rozpatrywania zgłoszenia rozbiórki części obiektu powstałej w wyniku samowoli budowlanej, objętej decyzją z dnia 28 lutego 2022 r., a nie dlatego, że zakres zgłoszonych przez skarżącą robót budowlanych w jakikolwiek sposób może być nielegalny. Skarżąca nie może bowiem dokonywać dobrowolnej rozbiórki w trybie przepisów o zgłoszeniu robót budowlanych, skoro w obrocie prawnym pozostaje decyzja nakazująca dokonanie rozbiórki. Nakaz rozbiórki orzeczony przez organ nadzoru budowlanego eliminuje co do zasady konieczność uzyskania pozwolenia na rozbiórkę. (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 12 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Ke 33/18, CBOSA). Funkcjonowanie zgłoszenia lub pozwolenia na rozbiórkę wydane przez organ architektoniczno-budowlany równocześnie z nakazem rozbiórki danego obiektu wydanym przez organ nadzoru budowlanego jest niedopuszczalne. Stąd sprzeciw Prezydenta Miasta Chełm wywołuje skutek jedynie w zakresie dobrowolnie podejmowanych prac budowlanych, nie wywołuje natomiast żadnych skutków w stosunku do nakazu, jakim objęta jest skarżąca. W świetle powyższego, należy stwierdzić, że nie zachodzi ani sprzeczność ani jakakolwiek kolizja dwóch rozstrzygnięć dotyczących tego samego zakresu prac objętych przedmiotem rozstrzygnięcia. Decyzja o nakazie rozbiórki z dnia 28 lutego 2020 r., pozostaje w obrocie prawnym, a wynikający z niej obowiązek nałożony na skarżącą jest wymagalny. Pomimo, że skarżąca zakwalifikowała podniesiony zarzut z art. 33 § 2 pkt 6 u.p.e.a., (brak wymagalności obowiązku) to należy zwrócić uwagę, że treść zarzutu chociaż nie wyartykułowana literalnie odnosi się do art. 33 § 2 pkt 2 u.p.e.a., (określenie obowiązku niezgodnie z treścią orzeczenia, dokumentu przepisem prawa). Analizując akta spraw, Sąd uznał, że taka niezgodność również nie zachodzi. Zarzut skarżącej nie wyczerpuje żadnej z przesłanek z art. 33 § 2 pkt 2 u.p.e.a. Jak już była o tym mowa wyżej, samo istnienie sprzeciwu w sprawie wykonania przez skarżącą prac wynikających z obowiązku nałożonego decyzją PINB-u, nie eliminuje z obrotu prawnego decyzji nakazującej wykonanie rozbiórki. Zachowuje aktualność w obecnym stanie prawnym pogląd prawny, że podstawą zarzutu mogą być wyłącznie okoliczności wymienione w ustawie, to jest obecnie w art. 33 § 2 u.p.e.a. (por. wyrok NSA OZ w Lublinie z 20.09.1995 r., SA/Lu 2104/94, LEX nr 26956; wyrok NSA z 27.10.1999 r., IV SA 1104/96, LEX nr 47780). Jeżeli zobowiązany zawrze w piśmie skierowanym do organu egzekucyjnego, oprócz zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji sformułowanych na podstawie okoliczności wskazanych w art. 33 § 2 u.p.e.a., także inne zastrzeżenia, to organ egzekucyjny powinien dokonać analizy treści pisma i oddzielnie rozpatrzyć zarzut oraz inne zastrzeżenia zobowiązanego dotyczące egzekucji. Zastrzeżenia, które nie stanowią zarzutu w rozumieniu art. 33 § 1, a dotyczą egzekucji, mogą być uznane za skargę na czynności egzekucyjne, a w przypadku egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym – również za zażalenie na postanowienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego. Skarżąca w trakcie postępowania, w dniu 29 marca 2022 r., wystosowała pismo do organu, w którym wniosła o zawieszenie postępowania z uwagi na postępowania toczące się przed sądem powszechnym o zniesienie współwłasności spornej nieruchomości (sygn. akt I Ns 146/11). Mając na uwadze powyższe uwagi, wskazać należy, że ewentualne zawieszenie postępowania lub odmowa jego zawieszenia może by przedmiotem postępowania w innym odrębnym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Podsumowując, wskazać należy, że weryfikacja decyzji ostatecznych w postępowaniu egzekucyjnym jest bezwzględnie niedopuszczalna, gdyż na jej przeszkodzie stoi zasada trwałości takich decyzji i wyraźne ograniczenie możliwości ich weryfikacji w przypadkach wskazanych w art. 128 O.p. (szerzej na ten temat: E. Komorowski, Zarzuty w egzekucji administracyjnej [w:] J. Niczyporuk, S. Fundowicz, J. Radwanowicz /red./ System egzekucji administracyjnej, Warszawa 2004, s. 512 – 514 oraz powołane tam orzecznictwo). Zarzuty w sprawie prowadzonej egzekucji mogą zatem mieć na celu wykazanie nieistnienia obowiązku, ale nie podważenie aktu administracyjnego, nakładającego ten obowiązek (J. Dembczyńska, P. Pietrasz, K. Sobieralski, R. Suwaj, Praktyka administracyjnego postępowania egzekucyjnego, Wrocław 2009, s. 249)". Reasumując, sformułowane w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności tego rodzaju, że uwzględnione z urzędu prowadziłyby do eliminacji zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. W związku z powyższym nie zatem także podstaw do umorzenia postępowania, o co wnosiła skarżaca. Wobec powyższego sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.