II SA/Lu 793/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Asesor sądowy Bartłomiej Pastucha (sprawozdawca) Protokolant Referent Agata Kuśmirska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2025 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.

Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako: LWINB, organ odwoławczy, organ II instancji) decyzją z dnia 31 października 2025 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania A. i A. małż. B. (dalej jako: inwestorzy), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta L. (dalej jako: PINB miasta L., organ I instancji) z dnia 2 czerwca 2025 r., znak: [...], nakazującą właścicielom (inwestorom) rozbiórkę samowolnie wykonanej rozbudowy balkonu budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego w zabudowie szeregowej w lokalu mieszkalnym A od strony południowej na terenie działki nr ewid. [...] przy ul. [...] w L.. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił następująco stan sprawy: Zawiadomieniem z dnia 26 maja 2022 r. organ I instancji poinformował o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie rozbudowy balkonu w budynku mieszkalnym jednorodzinnym usytuowanym na terenie działki nr ewid. [...] przy ul. [...] w L.. W dniu 22 czerwca 2022 r. uprawnieni pracownicy PINB miasta L. przeprowadzili czynności kontrolne, podczas których ustalono, że ok. kwietnia 2022 r. właściciele ww. lokalu wykonali rozbudowę istniejącego tarasu budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego, który pełni funkcję rekreacyjną. Rozbudowę tarasu zrealizowano poprzez wykonanie konstrukcji drewnianej wspartej na dwóch słupach drewnianych o wymiarach 14,50 x 14,50 cm, przykręconej do płyty tarasowej oraz przykręconej do ściany budynku (belka, na której oparto konstrukcję zadaszenia). Dodatkowo wykonano zadaszenie nad całą powierzchnią tarasu po rozbudowie. Ustalono, że powiększono taras o powierzchnię płyty o ok. 1,15 m na szerokość i ok. 2,45 m na długość (a więc powierzchnia balkonu zwiększyła się o ok. 2,82 m2). Ponadto stwierdzono, że zadaszenie tarasu posiada okap wystający ok. 50 cm poza konstrukcję (słupy). Odwadnianie następuje za pomocą rynny i rury spustowej na teren zielony działki [...], będącej własnością inwestorów. Rozbudowana część tarasu (po płycie) zlokalizowana jest w odległości ok. 33 cm od ogrodzenia między działką [...], a działką [...], odległość słupa wynosi ok. 38 cm od ogrodzenia. Do materiału dowodowego organ I instancji włączył pismo Urzędu Miasta L. z dnia 29 kwietnia 2022 r., informujące, że nie zostało wydane pozwolenie na budowę, a także nie odnotowano zgłoszenia umożliwiającego realizację działań inwestycyjnych polegających na powiększeniu i zabudowie balkonu w budynku przy ul. [...] w L.. Dodatkowo PINB miasta L. pozyskał z własnego archiwum zakładowego decyzję z dnia 2 listopada 2005 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą [...] Sp. z o.o. z siedzibą w L. pozwolenia na budowę trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych (w Zespole Zabudowy Jednorodzinnej Szeregowej) wraz z wykonaniem niezbędnych instalacji, przyłączy oraz zjazdów indywidualnych. Do akt dołączono też pismo PINB miasta L. z dnia 12 września 2006 r., potwierdzające przyjęcie zgłoszenia o zakończeniu budowy i przystąpieniu do użytkowania ww. obiektu. Postanowieniem z dnia 4 października 2022 r. PINB miasta L. wstrzymał właścicielom (inwestorom) rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego w zabudowie szeregowej, polegającą na rozbudowaniu balkonu od strony południowej, w lokalu mieszkalnym A, zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w L.. Jednocześnie organ I instancji poinformował o możliwości złożenia wniosku o legalizację w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia, a także o obowiązku wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji. W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji stwierdził, że wykonane roboty budowlane, polegające na rozbudowie balkonu i wykonaniu jego zadaszenia, stanowią rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego w zabudowie szeregowej, albowiem skutkowały ona zmianą charakterystycznych parametrów tego budynku, takich jak kubatura, powierzchnia zabudowy, długość czy szerokość. Powyższe, w ocenie organu I instancji, wyklucza kwalifikacje wykonanych robót budowlanych jako przebudowy lub remontu. W zażaleniu na powyższe postanowienie inwestorzy zarzucili naruszenie art. 28 Prawa budowlanego, poprzez błędne zakwalifikowanie robót budowlanych jako rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wymagającej uzyskania pozwolenia na budowę, podczas gdy - w ich ocenie - wykonali oni obiekt małej architektury niepowiązany konstrukcyjnie z budynkiem i nieposiadający przegród budowlanych. Po rozpatrzeniu zażalenia LWINB postanowieniem z dnia 28 listopada 2022 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji z dnia 4 października 2022 r. Na postanowienie LWINB inwestorzy wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie (dalej jako: WSA w Lublinie). Wyrokiem z dnia 9 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Lu 104/23, WSA w Lublinie oddalił skargę inwestorów, natomiast Naczelny Sąd Administracyjny (dalej jako: NSA) wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2024 r., sygn. akt II OSK 2030/23, oddalił skargę kasacyjną od wyroku WSA w Lublinie, w związku z czym orzeczenie to stało się prawomocne. W uzasadnieniu wyroku WSA w Lublinie stwierdzono, że organy zasadnie w niniejszej sprawie przyjęły, iż na skutek spornych robót budowlanych powiększył się budynek jednorodzinny, w którym skarżący mają prawo odrębnej własności lokalu. Chodzi o powierzchnię i kubaturę balkonu i tarasu - oba te elementy budynku były pierwotnie mniejsze, obecnie powierzchnia balkonu zwiększyła się o 2,82 m2. Oznacza to, że zmieniły się podstawowe (charakterystyczne) parametry istniejącego budynku, ponieważ zwiększyła się jego powierzchnia i kubatura, w skład której wchodzi również kubatura balkonów i tarasów (§ 3 pkt 24 lit. "a" rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). WSA w Lublinie jako nietrafne ocenił stanowisko skarżących, iż wykonali oni dwa obiekty małej architektury - drewniany podest zamontowany na balkonie (na tarasie) i jego zadaszenie. Konstrukcja obu tych elementów jest bowiem tego rodzaju, że tworzy całość mającą kształt niezabudowanego w pełni, zewnętrznego pomieszczenia. Pierwotnie, przed wykonaniem spornych robót, był otwarty balkon (taras) o mniejszej powierzchni. Na skutek wykonania spornej konstrukcji powstała dodatkowa przestrzeń, wydzielona przegrodami, przylegająca stabilnie do istniejącego budynku, tworząca nową część tego budynku. Ze względu na to, że została ściśle powiązana z elementami konstrukcyjnymi budynku (wsparta na slupach zakotwionych w płytach tarasowych (w ziemi) i na ścianie, w celu zachowania stabilności i wytrzymałości, w ocenie WSA w Lublinie, nie można jej uznać za obiekt małej architektury. Po otrzymaniu zwrotu akt sprawy PINB miasta L. decyzją z dnia 2 czerwca 2025 r., na podstawie art. 49e pkt 1 Prawa budowlanego, nakazał właścicielom (inwestorom) rozbiórkę samowolnie wykonanej rozbudowy balkonu budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego w zabudowie szeregowej ,w lokalu mieszkalnym A od strony południowej na terenie działki nr ewid. [...] przy ul. [...] w L.. Organ I instancji wskazał jednocześnie, że rozbiórka powinna obejmować w całości konstrukcję drewnianą (stanowiącą wydłużenie płyty balkonowej) opartą na slupach wraz z belką poprzeczną, zastrzałami, belką poprzeczną przytwierdzoną do ściany nośnej budynku wraz z zadaszeniem, co stanowi jedną konstrukcyjną całość. W uzasadnieniu decyzji PINB miasta L. podał, że inwestorzy nie złożyli wniosku o legalizację rozbudowanej części budynku wraz z zadaszeniem. Wobec tego organ I instancji uznał, że zgodnie z art. 49e pkt 1 Prawa budowlanego jest zobowiązany do wydania decyzji o rozbiórce. Inwestorzy wnieśli odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając jej naruszenie m.in.: art. 49e pkt 1 Prawa budowlanego poprzez nakazanie rozbiórki obejmującej w całości konstrukcję drewnianą opartą na słupach wraz z belką poprzeczną, zastrzałami, belką poprzeczną przytwierdzoną do ściany nośnej budynku wraz z zadaszeniem, w sytuacji, gdy postanowieniem z dnia 4 października 2022 r. PINB miasta L. wstrzymał rozbudowę polegającą jedynie na rozbudowie balkonu; art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy montaż zadaszenia balkonu nie wymaga pozwolenia na budowę ani zgłoszenia i nie stanowi elementu nierozerwalnego z rozbudową (wydłużeniem) płyty balkonowej; art. 77 w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez brak wnikliwego zebrania materiału dowodowego w sprawie skutkujący przyjęciem, iż rozbudowa balkonu obejmuje również inne elementy, niż wydłużenie płyty balkonowej, a w konsekwencji nakazanie rozbiórki zadaszenia. W toku postępowania odwoławczego - celem sprawdzenia, czy stan opisany w protokole kontroli przeprowadzonej w dniu 22 czerwca 2022 r. nie uległ zmianie - LWINB działając na podstawie art. 136 § 1 k.p.a., postanowieniem z dnia 29 lipca 2025 r., zlecił organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego (oględzin), w celu ustalenia aktualnego stanu faktycznego w sprawie. Przy piśmie z dnia 30 września 2025 r. PINB miasta L. przekazał organowi II instancji protokół oględzin przeprowadzonych w dniu 30 września 2025 r. wraz ze szkicem sytuacyjnym oraz dokumentacją fotograficzną. Podczas oględzin stwierdzono, że na terenie przedmiotowej nieruchomości znajduje się zadaszenie nad płytą balkonową o konstrukcji drewnianej z legarami opartymi na dwóch słupach drewnianych oraz przytwierdzonej do ściany nośnej budynku drewnianej belki, do której przymocowano konstrukcję zadaszenia. Rozebrane zostały deski stanowiące wydłużenia (rozbudowę) istniejącej płyty balkonowej oraz została cofnięta barierka, którą zamontowano po zewnętrznym brzegu płyty balkonowej. Legary, na których ułożone było deskowanie pozostały bez zmiany. Pozostały stan nie zmienił się w stosunku do stanu opisanego podczas kontroli z dnia 22 czerwca 2022 r. Po rozpatrzeniu sprawy w trybie odwoławczym LWINB wskazaną na wstępie decyzją ostateczną z dnia 31 października 2025 r. (zaskarżoną do Sądu) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia 2 czerwca 2025 r. Organ II instancji wskazał, ze w przedmiotowej sprawie organy nadzoru budowlanego ustaliły, iż inwestorzy dokonali rozbudowy istniejącego tarasu budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego (taras został powiększony o powierzchnię o ok. 1,15 m szerokości i ok. 2,45 m długości), a ponadto nad całą powierzchnią tarasu wykonali zadaszenie. Wykonane roboty budowlane byty elementem wtórnym, bowiem pierwotne wymiaru tarasu wynosiły ok. 1,2 m x 3,23 m. Przedmiotowe roboty budowlane zostały zakwalifikowane jako rozbudowa budynku, wymagająca pozwolenia na budowę. Powyższą ocenę podzielił WSA w Lublinie w prawomocnym wyroku z dnia 9 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Lu 104/23. Organ odwoławczy podkreślił, że w postanowieniu organu I instancji z dnia 4 października 2022 r. o wstrzymaniu rozbudowy, jak również w postanowieniu ostatecznym LWINB z dnia 28 listopada 2022 r., poinformowano inwestorów o możliwości o możliwości i sposobie legalizacji obiektu budowlanego. Powołując się na treść art. 48a ust. 1-3 Prawa budowlanego, LWINB wyjaśnił, że wniosek o legalizację można złożyć w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia o wstrzymaniu budowy, natomiast jeżeli na to postanowienie zostało złożone zażalenie, termin ten biegnie od dnia, w którym postanowienie to stało się ostateczne. Organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowej sprawie inwestorzy nie złożyli wymaganego prawem wniosku o legalizację. Niezłożenie przez inwestora, właściciela luz zarządcę obiektu budowalnego wniosku o legalizację w wymaganym terminie prowadzi natomiast do wydania decyzji o rozbiórce, co wynika wprost z art. 49e ust. 1 Prawa budowlanego. Odnosząc się do zarzutów skarżących podniesionych w odwołaniu, LWINB podtrzymał dotychczasową kwalifikacje robót budowlanych, jako samowolnej rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Ponownie podkreślił, że zasadność takiej kwalifikacji została potwierdzona w prawomocnym wyroku WSA w Lublinie z dnia 9 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Lu [...]. W wyroku tym za nietrafne uznano stanowisko skarżących, iż wykonali oni dwa obiekty małej architektury - drewniany podest zamontowany na balkonie (na tarasie) i jego zadaszenie. Ocenę tę podzielił NSA w wyroku z dnia 28 sierpnia 2024 r. sygn. akt II OSK 2030/23. W ocenie organu odwoławczego, orzeczony w sentencji decyzji PINB miasta L. z dnia 2 czerwca 2025 r. nakaz rozbiórki samowolnie wykonanej rozbudowy balkonu, jest nakazem precyzyjnym. Nie zmienia go również fakt, iż inwestorzy dokonali rozbiórki deskowania, bowiem pozostawili legary, na których deskowanie było położone, a one również są elementem wydłużającym płytę balkonową. Tymczasem nakaz rozbiórki ma przywrócić stan sprzed dokonania samowoli, zatem nakaz wydany przez organ I instancji tę funkcję realizuje. Skargę do sądu administracyjnego na opisaną wyżej decyzję organu odwoławczego wniosła A. B. (dalej jako: skarżąca). W skardze podniesiono następujące zarzuty wobec zaskarżonej decyzji: 1. naruszenie art. 77 w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego istniejącego na dzień wydania zaskarżonej decyzji, skutkujące przyjęciem, iż na dzień wydania zaskarżonej istnieje powiększona kubatura/powierzchnia zabudowy w związku z rozbudową balkonu/tarasu, w sytuacji, gdy została dokonana rozbiórka powierzchni płyty balkonowej/tarasu przywracając ją do pierwotnych wymiarów; 2. naruszenie § 12 i § 14 pkt 4 lit. a) rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, poprzez przyjęcie, iż do powierzchni zabudowy, poprzez przyjęcie, iż daszek nad balkonem/tarasem wlicza się do powierzchni zabudowy, a w konsekwencji jego wykonanie skutkuje zmianą istotnych parametrów obiektu budowlanego; 3. naruszenie art. 7a k.p.a. poprzez przyjęcie, iż w stanie faktycznym niniejszej sprawy - po przywróceniu płyty balkonowej/tarasu do pierwotnych wymiarów - w dalszym ciągu istnieje stan pozwalający na uznanie, iż doszło do rozbudowy obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego; 4. naruszenie art. 49e pkt 1 w zw. z art. 48 Prawa budowlanego poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w oparciu nieadekwatną uprzednio przeprowadzoną procedurą "legalizacyjną", zastosowaną wobec robót budowalnych, tj. rozbudowy balkonu na skutek powiększenia jego płyty/powierzchni, które w chwili wydania zaskarżonej decyzji, nie spełniały już przesłanek wymagających legalizacji; 5. naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez dokonanie odmiennej kwalifikacji wykonanych analogicznych, a w zasadzie tożsamych robót budowlanych na sąsiedniej nieruchomości; 6. naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w sprawie, w tym w szczególności w postępowaniu dowodowym poprzez niezawiadomienie jej o oględzinach mających miejsce w dniu 30 września 2025 r., a następnie brak zawiadomienia o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym w sprawie przed wydaniem zaskarżonej decyzji; 7. naruszenie art. 40 § 2 w zw. z art. 42 § 1, art. 43 i art. 44 § 2 k.p.a. poprzez niedoręczenie skarżącej pism w toku postępowania administracyjnego; 8. naruszenie art. 79 § 1 k.p.a. poprzez niezawiadomienie skarżącej o przeprowadzeniu dowodu z oględzin mających miejsce w dniu 30 września 2025 r. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postepowania, ewentualnie uchylenie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu i instancji z dnia 2 czerwca 2025 r. Ponadto skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z następujących dokumentów dołączonych do skargi: 1) zaświadczenia o zameldowaniu z dnia 24 listopada 2025 r.; 2) decyzji PINB miasta L. z dnia 26 listopada 2025 r., znak: [...]; W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że po dniu wydania decyzji organu I instancji rozebrano wykonane deskowanie tarasu/balonu, które skutkowało powiększeniem płyty balkonowej/tarasowej. W wyniku dokonanych prac rozbiórkowych płyta balkonowa/tarasowa została przywrócona do pierwotnych wymiarów. Powyższe zostało potwierdzone podczas oględzin dokonanych w dniu 30 września 2025 r. Skarżąca podkreśliła, że wbrew ustaleniom zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie jest to obiekt kubaturowy posiadający trwałe przegrody. Taras/balkon nie jest "ogrodzony" trwałymi przegrodami, a tym bardziej ze wszystkich stron. Jedyną "przegrodą" jest drewniana płyta ażurowa od strony wschodniej, zaś pozostała przestrzeń jest ograniczona jedynie balustradą balkonową (usytuowaną w pierwotnym miejscu), zaś od strony zachodniej poprzez wybudowaną przez innych inwestorów (sąsiadów) ścianki z tworzywa sztucznego (poliwęglan) stanowiącego element konstrukcyjny zadaszenia i konstrukcji tarasu/balkonu sąsiedniego. W tej sytuacji, zdaniem skarżącej, brak jest brak jest jakichkolwiek podstaw do postawionej przez organ II instancji tezy, iż mimo rozebrania deskowania płyty tarasowej/balkonowej w dalszym ciągu skutkuje zmianą powierzchni zabudowy lub kubaturą budynku. Na marginesie skarżąca wskazała, że w analogicznej, a wręcz tożsamej sprawie, tj. w zakresie konstrukcji i funkcji zadaszenia tarasu na sąsiedniej działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w L., PINB miasta L. dokonał całkowicie odmiennej kwalifikacji wykonanych robót. W ocenie skarżącej, LWINB bezzasadnie w dalszym ciągu utrzymuje stanowisko organu I instancji, iż doszło do rozbudowy balkonu. Skarżąca wskazała, że faktem jest, iż w prawomocnym wyroku z dnia 9 maja 2023 r. sygn. akt II SA/Lu 104/23 WSA w Lublinie stwierdził, iż poprzez wykonanie robót inwestorzy dokonali rozbudowy obiektu budowlanego, jednakże stan faktyczny na dzień wydania zaskarżonej decyzji jest diametralnie odmienny. Zdaniem skarżącej, w sytuacji doprowadzenia powierzchni płyty tarasowi/balkonowej do stanu pierwotnego poprzez rozbiórkę deskowania oraz przesunięcia balustrady w pierwotne miejsce odpadła przesłanka orzekania rozbiórki. Skarżąca podniosła ponadto, że organy obu instancji naruszyły obwiązek zapewnienia jej czynnego udziału w postepowaniu wyrażony w art. 10 k.p.a. Skarżąca począwszy od 20 sierpnia 2025 r. nie była reprezentowana przez żadnego pełnomocnika, zaś organ rozpoznający sprawę posiadał o powyższym wiedzę począwszy do dnia doręczenia organowi pisma z dnia 25 sierpnia 2025 r.. W toku toczącego się postępowania odwoławczego LWINB postanowieniem z dnia 29 lipca 2025 r. zwrócił się do organu I Instancji o przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego, tj. oględzin. PINB miasta L. pismem z dnia 1 sierpnia 2025 r., a następnie pismem z dnia 11 września 2025 r. zawiadomił o terminie oględzin wyznaczając je na dzień 9 października 2025 r. Skarżąca bez własnej winy nie brała jednak udziału w przeprowadzanych oględzinach, bowiem zawiadomienia z dnia 1 sierpnia 2025 r. oraz dnia 11 września 2025 r. nie zostały jej doręczone w sposób zgodny z przepisami art. 42 i nast. k.p.a. Z akt sprawy wynika, iż wszelka korespondencja organu I instancji, w tym rzeczone zawiadomienia, były kierowane do skarżącej na adres: ul. [...] w L. (1). Z oczywistych względów żadna przesyłka kierowana na ten adres nie została skarżącej doręczona, bowiem od kilkunastu lat skarżąca pod tym adresem mnie zamieszkuje (na potwierdzenie czego skarżąca przedstawiła objęte wnioskiem dowodowym zaświadczenie o zameldowaniu). Skarżąca przyznała, że faktem jest, iż w ewidencji gruntów i budynków jako jej adres wskazany jest: L., ul. [...]. Jednakże w zakresie wiarygodności wskazanych tam adresów w aspekcie skutecznego doręczenia wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu z dnia z dnia 6 listopada 2020 r., sygn. akt II OZ 557/20, wskazując m.in., że: "Z przepisów nie wynika jednak, aby rejestr ten miał szczególne nadrzędne znaczenie jako podstawa do ustalania adresów stron w celu doręczenia im pism w postępowaniu administracyjnym." Podobnie w wyroku WSA w Kielcach z dnia 30 października 2019 r., sygn. akt II SA/Ke 616/19, wskazano, iż: "Aby uznać, że doszło do skutecznego doręczenia decyzji na podstawie art. 44 § 4 kp.a. konieczne jest jej wydanie na prawidło adres. Przepisy prawa budowlanego nie przewidują, że doręczenie na adres wynikający z ewidencji gruntów jest skuteczne." Skarżaca podkreśliła, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, iż wyrażona w art. 10 § 1 k.p.a. zasada czynnego udziału strony w postępowaniu obliguje organ prowadzący postępowanie do stworzenia stronie prawnych możliwości podejmowania czynności procesowych w obronie swoich interesów. Zasada ta obowiązuje w każdym stadium postępowania, obejmuje wszystkie instancje. Przez udział w postępowaniu rozumie się udział strony w całym ciągu czynności przygotowawczych postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ administracji publicznej. W niniejszym postępowaniu dokonanie oględzin bez udziału skarżącej z uwagi na brak jej zawiadomienia o terminie ich przeprowadzenia ma kluczowe znaczenie w sprawie, w oparciu de facto o które została wydana zaskarżona decyzja. W odpowiedzi na skargę LWINB wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej oraz podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2026 r. Sąd, na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej jako: p.p.s.a.), postanowił odmówić przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów dołączonych do skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) oraz art. 3 p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę na decyzję, jeżeli kontrola jej legalności wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego bądź kwalifikowane naruszenie prawa dające podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonego rozstrzygnięcia. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja nie jest obarczona naruszeniem prawa dającym podstawę do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Odnosząc się w pierwszej kolejności do wniosku dowodowego zawartego w skardze, wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przytoczony przepis wyznacza ścisłe granice wykorzystania w postępowaniu sądowoadministracyjnym nowych dowodów. Z regulacji tej wynika, że nie każdy dowód może być dopuszczony w tym postępowaniu, lecz jedynie dowód z dokumentów, przy czym ma to być dowód uzupełniający, a więc taki, który nie był przedstawiony organowi i dołączony do akt sprawy przekazanych sądowi wraz ze skargą. Jednocześnie przeprowadzenie dowodu uzupełniającego wymaga wykazania, że jest to "niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości". Odnosząc powyższe uwagi do wniosku dowodowego skarżącej, stwierdzić należy, że przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dołączonego do skargi zaświadczenia Prezydenta Miasta L. z dnia 24 listopada 2025 r. o zameldowaniu skarżącej na pobyt stały pod adresem ul. [...] w L., było zbędne, albowiem dokument ten znajduje się w aktach sprawy przekazanych Sądowi przez LWINB wraz ze skargą (k. 111 akt adm. II inst.) i jako taki podlega ocenie Sądu z mocy art. 133 § 1 p.p.s.a., w myśl którego sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. W tym zakresie nie zachodziła zatem potrzeba uruchomienia uzupełniającego postępowania dowodowego na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Z kolei przedstawiona przez skarżącą decyzja PINB miasta L. z dnia 26 listopada 2025 r., znak: [...], jest decyzją wydaną w innej, odrębnej sprawie, dotyczącą innej inwestycji budowlanej, a zatem, w ocenie Sądu, nie jest to dokument, z którego dowód mógłby się przyczynić do wyjaśnienia istotnych wątpliwości na gruncie rozpoznawanej sprawy. Wniosek dowodowy skarżącej w zakresie dotyczącym obu ww. dokumentów, podlegał zatem oddaleniu z powodu niespełnienia warunków przeprowadzenia dowodu uzupełniającego wynikających z treści art. 106 § 3 p.p.s.a. Przechodząc do meritum sprawy przypomnieć należy, że przedmiotem kontrolowanej decyzji jest nałożenie na skarżącą oraz jej męża (jako właścicieli, a zarazem inwestorów) obowiązku rozbiórki samowolnie wykonanej rozbudowy balkonu budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego w zabudowie szeregowej w lokalu mieszkalnym A od strony południowej na terenie działki nr ewid. [...] przy ul. [...] w L.. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów skargi dotyczących kwalifikacji robót budowlanych będących przedmiotem sporu, wskazać należy, że kwestia ta była przedmiotem oceny tutejszego Sądu na etapie kontroli postanowienia LWINB z dnia 28 listopada 2022 r., którym utrzymano w mocy postanowienie PINB miasta L. z dnia 4 października 2022 r. w przedmiocie wstrzymania budowy. Przypomnieć należy, że wyrokiem z dnia 9 maja 2023 r. sygn. akt II SA/Lu 104/23 WSA w Lublinie oddalił skargę inwestorów na ww. postanowienie LWINB, uznając za prawidłowe stwierdzenie przez organy obu instancji, iż inwestorzy dokonali rozbudowy budynku mieszkalnego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Sąd stwierdził, iż "zasadnie organy w niniejszej sprawie przyjęły, że na skutek spornych robót budowlanych powiększył się budynek jednorodzinny, w którym skarżący mają prawo odrębnej własności lokalu. Chodzi o powierzchnię i kubaturę balkonu i tarasu – oba te elementy budynku były pierwotnie mniejsze, obecnie powierzchnia balkonu zwiększyła się o 2,82 m2, co nie jest kwestionowane. Już tylko to oznacza, że zmieniły się podstawowe (charakterystyczne) parametry istniejącego budynku, ponieważ zwiększyła się jego powierzchnia i kubatura, w skład której wchodzi również kubatura balkonów i tarasów (§ 3 pkt 24 lit. a rozporządzenia ws. w/t/). W ocenie Sądu, nietrafne jest stanowisko skarżących, że wykonali oni dwa obiekty małej architektury – drewniany podest zamontowany na balkonie (na tarasie) i jego zadaszenie. Konstrukcja obu tych elementów jest bowiem tego rodzaju, że tworzy całość mającą kształt niezabudowanego w pełni, zewnętrznego pomieszczenia (ma "dach", "podłogę" i "ściany" – z dwóch stron balustrady balkonu, a z jednej murek). Pierwotnie, przed wykonaniem spornych robót, był otwarty balkon (taras) o mniejszej powierzchni. Na skutek wykonania spornej konstrukcji powstała dodatkowa przestrzeń, wydzielona przegrodami, przylegająca stabilnie do istniejącego budynku, tworząca nową część tego budynku. Ze względu na to, że została ściśle powiązana z elementami konstrukcyjnymi budynku (wsparta na słupach zakotwionych w płytach tarasowych (w ziemi) i na ścianie, w celu zachowania stabilności i wytrzymałości, nie można jej uznać za obiekt małej architektury. Do takich bowiem niewielkich obiektów zaliczają się obiekty usytuowane samodzielnie, niezwiązane z innymi obiektami, niestanowiące części innych obiektów. Obiekt, który wykonali skarżący nie ma natomiast cech niezależności, jest stabilnie przymocowany do elementów konstrukcyjnych budynku mieszkalnego." Powyższy wyrok stał się prawomocny, albowiem skarga kasacyjna wniesiona od niego przez inwestorów została oddalona wyrokiem NSA z dnia 28 sierpnia 2024 r. sygn. akt II OSK 2030/23. Naczelny Sąd Administracyjny również zaaprobował ocenę, że rezultatem przedmiotowych robót budowlanych nie jest obiekt małej architektury, lecz "konstrukcja drewniana stanowiąca w istocie (...) nową, nieprzewidzianą w projekcie budowlanym, część budynku mieszkalnego, w sposób trwały z nim połączona." W ocenie NSA "cała ta konstrukacja stanowi jedną całość, trwale połączoną z budynkiem, stanowiąc w rzeczywistości jego rozbudowę." Stanowisko wyrażone w powyższych wyrokach ma w niniejszej sprawie istotne, albowiem zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Reguła wyrażona w tym przepisie ma charakter bezwzględnie obowiązujący i wywiera skutki w dwóch płaszczyznach, mianowicie ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny - orzekając w przyszłości w tej samej sprawie - nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże je w sprawie. Przyjęta na etapie kontroli postanowienia o wstrzymaniu budowy kwalifikacja wykonanej przez skarżących konstrukcji, jako samowolnej rozbudowy budynku mieszkalnego, przesądza o zasadności zastosowania w niniejszej sprawie trybu uregulowanego przepisami art. 48 i nast. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 524 ze zm., dalej jako: Pr.bud.), dotyczącego samowoli budowlanych, tj. obiektów budowlanych lub ich części będących w budowie albo wybudowanych bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Tryb ten określa zasady i warunki legalizacji samowoli budowlanej, jak też i przesłanki orzeczenia o rozbiórce takiej samowoli. Decyzja o rozbiórce ma charakter związany, zaś jedną przesłanek, których wystąpienie obliguje organ nadzoru budowlanego do orzeczenia rozbiórki, jest niezłożenie wniosku o legalizację w wymaganym terminie (art. 49e pkt 1 Pr.bud.) Termin do złożenia wniosku o legalizację został określony w art. 48a Pr.bud. i wynosi - co do zasady - 30 dni od daty doręczenia postanowienia o wstrzymaniu budowy, a w przypadku wniesienia zażalenia na to postanowienie – 30 dni od dnia, w którym postanowienie stało się ostateczne. W niniejszej sprawie inwestorzy w postanowieniu PINB miasta L. z dnia 4 października 2022 r. o wstrzymaniu budowy zostali poinformowani o terminie do złożenia wniosku o legalizację wykonanej rozbudowy. Skarżący na postanowienie to wnieśli zażalenie, a zatem termin to rozpoczął swój bieg od daty uzyskania przez ww. postanowienie organu I instancji waloru ostateczności, tj., od daty wydania przez LWINB postanowienia utrzymującego ww. postanowienie organu I instancji w mocy, co miało miejsce w dniu 28 listopada 2022 r. Wobec tego termin do złożenia przez inwestorów wniosku o legalizacje wykonanej rozbudowy upływał z dniem 28 grudnia 2022 r. W sprawie bezsporne pozostaje, że skarżący w terminie tym (ani też po jego upływie) nie złożyli wniosku o legalizację, a zatem w sprawie zaistniała przesłanka do orzeczenia rozbiórki, określona w art. 49e pkt 1 Pr.bud. W ocenie Sądu, na uwzględnienie nie zasługuje argumentacja skargi, wedle której z uwagi na roboty wykonane przy spornej konstrukcji po wydaniu decyzji o rozbiórce przez PINB miasta L. (sprowadzające się do rozebrania desek stanowiących wydłużenie płyty balkonowej oraz cofnięcia barierki, którą zamontowano po zewnętrznym brzegu płyty balkonowej), nakaz rozbiórki stał się bezzasadny (bezprzedmiotowy). Jak już wyżej wskazano, w zapadłych w niniejszej sprawie wyrokach WSA w Lublinie z dnia 9 maja 2023 r. i NSA z dnia 28 sierpnia 2024 r., przesądzone zostało, że konstrukcja drewniana wykonana przez inwestorów stanowi samowolę budowlaną, o której mowa w art. 48 ust. 1 pkt 1 Pr.bud. W przypadku tego rodzaju nielegalnych inwestycji, ustawodawca w przepisach art. 48-49e Pr.bud. przewidział jedynie dwie alternatywne drogi do doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem, tj. rozbiórkę wykonanej samowoli budowlanej lub jej legalizację, której możliwość uwarunkowana jest spełnieniem przez inwestora określonych wymagań, w tym zasadniczego wymogu złożenia w terminie wniosku o legalizację. W przypadku niezłożenia przez inwestorów w wymaganym terminie wniosku o legalizację, dla usunięcia naruszenia prawa popełnionego przez inwestorów konieczna jest zatem rozbiórka całości konstrukcji wykonanej w warunkach samowoli budowlanej. Natomiast uznanie za dopuszczalną zmianę kwalifikacji wykonanej nielegalnie inwestycji ze względu na dokonanie przez inwestorów - już po wydaniu prawomocnego wyroku oddalającego skargę na postanowienie o wstrzymaniu budowy - jedynie częściowej rozbiórki wykonanej samowolnie konstrukcji (rozbudowy budynku), prowadziłoby do obejścia prawa i skutków prawnych wynikających z prawomocnego wyroku. Z protokołu oględzin z dnia 30 września 2025 r. (k. 83 akt adm. II inst.) jednoznacznie wynika, że roboty budowlane wykonane przy spornej konstrukcji po wydaniu decyzji przez organ I instancji, nie skutkowały pełnym przywróceniem stanu pierwotnego budynku mieszkalnego (całkowita rozbiórką samowolnie wykonanej rozbudowy). Wprawdzie do stanu pierwotnego przywrócono wymiary płyty podłogowej tarasu oraz cofnięto barierkę, jednak w pozostałym zakresie elementy wykonanej rozbudowy pozostawiono bez zmian. Tym samym nie usunięto całkowicie skutków wykonanej nielegalnie inwestycji, a przez to - wobec niezłożenia przez inwestorów wniosku o legalizację - zasadne pozostawało utrzymanie w mocy decyzji o rozbiórce rozbudowanej części tarasu (balkonu). W ocenie Sądu, podstawy do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji nie dają również podniesione przez skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania (art. 10, art. 40 § 2 w zw. z art. 42 § 1 i art. 44 § 2, art. 79 § 1 k.p.a.) dotyczące niezawiadomienia skarżącej oględzinach przeprowadzonych w dniu 30 września 2025 r., a w konsekwencji niezapewnienia jej udziału w tej czynności. Jak wynika z akt sprawy, korespondencję do skarżącej (w tym zawiadomienie o terminie oględzin) organ I instancji kierował na adres figurujący jako adres zamieszkania skarżącej w ewidencji gruntów i budynków (ul. Ż. [...], L.). Tymczasem z wyjaśnień skarżącej popartych dołączonym do akt zaświadczeniem o zameldowaniu z dnia 24 listopada 2026 r. wynika, że skarżąca pod ww. adresem nie zamieszkuje, natomiast pod adresem ul. [...] w L.. W konsekwencji kierowana do skarżącej przez PINB miasta L. korespondencja powracała do organu po bezskutecznym dwukrotnym awizowaniu i organ uznawał ją za doręczoną w ramach fikcji doręczenia przewidzianej w art. 44 § 4 k.p.a. W ocenie Sądu, nawet gdyby zgodzić się ze skarżącą, iż kierując do niej korespondencję na adres ustalony na podstawie ewidencji gruntów i budynków, organ I instancji nie wykonał prawidłowo względem skarżącej obowiązku wynikającego z art. 10 § 1 k.p.a. i korespondencja ta nie została jej skutecznie doręczona na podstawie art. 44 § 4 k.p.a., uchybienie to nie daje jednak podstaw do przypisania zaskarżonej decyzji wady dającej podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, opisanej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a w konsekwencji do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit "b" p.p.s.a. W ocenie Sądu, nie jest to również uchybienie procesowe, które w okolicznościach niniejszej sprawy mogło mieć istotny wpływ na jej wynik, a więc dające podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit "b" p.p.s.a. Ocena, czy w zaistniałej sytuacji doszło do wystąpienia wady określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wymaga stwierdzenia, czy skarżąca przyczyniła się do błędnego ustalenia jej adresu zamieszkania przez organ I instancji. Wada ta występuje bowiem jedynie wówczas, gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jednoznacznie przyjmuje się, że sformułowanie zawarte w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. dotyczące "braku winy strony" oznacza nakaz ustalenia braku jakiejkolwiek, nawet najmniejszej winy w doprowadzeniu (bez względu na to, czy wspólnie z innymi podmiotami, czy też samodzielnie) do stanu pominięcia jej w postępowaniu. Pojęcie winy na gruncie ww. przepisu odnosić się zatem będzie do działania lub zaniechania, jak również przyczynienia się do nie uczestniczenia określonego podmiotu w postępowaniu. Kwestia braku zaistnienia tych okoliczności wymaga natomiast udowodnienia przez stronę je podnoszącą (por. wyroki NSA: z dnia 7 marca 2023 r., sygn. akt II GSK 1350/19; z dnia 19 maja 2022 r., sygn. akt II OSK 1729/19; z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 914/10). Rzeczą oczywistą jest, że w celu doręczenia przez organ pisma stronie postępowania niezbędne jest w odniesieniu od osób fizycznych uprzednie ustalenie przez ten organ miejsca zamieszkania lub miejsca pracy albo adresu do korespondencji wskazanego w bazie adresów elektronicznych. Jak wyżej wskazano, adres zamieszkania skarżącej organ I instancji ustalił w oparciu o dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1151 ze zm., dalej jako: u.p.g.k.) ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące: 1) gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty; 2) budynków - ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych; 3) lokali - ich położenia, funkcji użytkowych oraz powierzchni użytkowej. W myśl ust. 2 cyt. artykułu, w ewidencji gruntów i budynków wykazuje się także właścicieli nieruchomości (pkt 1) oraz ich miejsce pobytu stałego lub adres siedziby (pkt 2). Istotne znaczenie ma przy tym treść przepisu art. 22 ust. 2 u.p.g.k., który stanowi, że podmioty, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 (właściciele nieruchomości), zgłaszają właściwemu staroście zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni, licząc od dnia powstania tych zmian. Obowiązek ten nie dotyczy zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków, wynikających z aktów normatywnych, prawomocnych orzeczeń sądowych, decyzji administracyjnych, aktów notarialnych, materiałów zasobu, wpisów w innych rejestrach publicznych oraz dokumentacji architektoniczno-budowlanej przechowywanej przez organy administracji architektoniczno-budowlanej. W orzecznictwie sądowym wskazuje się że z przepisu art. 22 ust. 2 u.p.g.k. wynika domniemanie, iż dane zawarte w ewidencji gruntów potencjalnie odpowiadają stanowi faktycznemu. Uregulowanie to zapewnia, z jednej strony, aktualność danych ewidencji, które powinny odzwierciedlać stan rzeczywisty, z drugiej zaś, ustanawiając obowiązek właściciela zawiadamiania o wszelkich zmianach w krótkim terminie, eliminuje możliwość dokonywania tych zmian z datą wsteczną, tj. obejmującą okres wcześniejszy, przed datą złożenia wniosku. Cytowany wyżej przepis art. 20 ust. 2 pkt 1 u.p.g.k. nie pozostawia z kolei wątpliwości co do tego, że to właściciel nieruchomości jest zobowiązany do zgłoszenia zmiany adresu zamieszkania. Przepis ten jednoznacznie wskazuje też, że zgłoszenia należy dokonać właściwemu miejscowo staroście (por. wyroki NSA: z dnia 13 września 2022 r., sygn. akt II OSK 1371/21; z dnia 6 czerwca 2023 r., sygn. akt II OSK 1985/20; z dnia 18 września 2019 r., sygn. akt II OSK 1612/17). W świetle powyższego uznać należy, że PINB miasta L. miał podstawy, by w prowadzonym w niniejszej sprawie, na potrzeby doręczenia pism skarżącej, ustalić jej miejsce zamieszkania w oparciu o dane dotyczące nieruchomości skarżącej, zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane tam zawarte obejmują bowiem informacje o miejscu pobytu właściciela nieruchomości (art. 20 ust. 2 pkt 2 u.p.g.k.). Jednocześnie, z uwagi na obowiązek wynikający z art. 22 ust. 2 u.p.g.k., PINB miasta L. miał podstawy by uznać te dane za aktualne. Pomimo więc, iż wskutek kierowania do skarżącej pisma przez organ I instancji na adres ustalony w taki sposób, skarżąca faktycznie nie brała udziału w postepowaniu przed tym organem, a także w oględzinach przeprowadzonych przez PINB miasta L. w dnia 30 września 2025 r. na zlecenie organu odwoławczego, nie można uznać, że ów brak udziału był przez skarżącą niezawiniony. Skarżąca nie wypełniła bowiem obowiązku wynikającego z art. 22 ust. 2 w zw. z 20 ust. 2 pkt 1 u.p.g.k., tj. nie zgłosiła właściwemu staroście zmiany danych adresowych. Jednocześnie nie wskazała żądnych okoliczności, które mogłyby uzasadniać przyjęcie, że niewykonanie przez nią powyższego obowiązku wynikało z przyczyn od niej niezależnych. Jak już wyżej wskazano, kierowanie przez organ I instancji korespondencji dla skarżącej na adres ustalony na podstawie ewidencji gruntów i budynków, który okazał się nieaktualny, nie może być również zakwalifikowane jako naruszenie zasady określonej w art. 10 § 1 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazać należy, że naruszenie tego przepisu może być podstawą do uwzględnienia skargi jedynie wówczas, gdy skarżący wykaże, iż wskutek tego uchybienia został pozbawione możliwości podjęcia konkretnej czynności procesowej. Tylko w takiej sytuacji zarzut naruszenia powyższego przepisu mógłby odnieść skutek (por. postanowienie NSA z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 431/12). Tymczasem skarżąca skutecznie wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji, natomiast jeżeli chodzi o kwestię zawiadomienia jej oględzinach przeprowadzonych na etapie postępowania odwoławczego, poza zakwestionowaniem samego niezapewnienia jej udziału w oględzinach, skarżąca nie zakwestionowała w żaden sposób ustaleń poczynionych podczas tej czynności, zaś jej zarzuty w istocie dotyczą jedynie oceny tych ustaleń pod kątem skutków materialnoprawnych, dokonanej zaskarżonej decyzji. Decyzja ta została natomiast prawidłowo doręczona skarżącej i skarżąca skutecznie ją zaskarżyła. Skarżąca nie została zatem pozbawiona możliwości ochrony swoich praw. Podsumowując stwierdzić należy, że podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego okazały pozbawione podstaw. Organ I instancji prawidłowo orzekł o rozbiórce samowolnie wykonanej rozbudowy balkonu na podstawie art. 49e pkt 1 Pr.bud., z uwagi na niezłożenie w wymaganym terminie wniosku o legalizację. Z kolei organ odwoławczy słusznie przyjął, iż pomimo robót budowalnych wykonanych przy spornej konstrukcji po wydaniu decyzji przez PINB miasta L., zasadne pozostaje utrzymanie nakazu rozbiórki w mocy celem usunięcia w całości skutków popełnionej samowoli budowlanej, której kwalifikacja pozostawała w niniejszej sprawie wiążąca z mocy art. 153 p.p.s.a. W sprawie nie doszło też do naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania w stopniu dającym podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji według kryteriów określonych w art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie dopatrzył się także naruszenia innych, niż objęte zarzutami skargi, przepisów prawa. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.