II SA/Lu 678/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 5 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. S. na decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego - w zakresie wniosku L. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy.

L. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...], umarzającą postepowanie administracyjne przed organem nadzoru budowlanego pierwszej instancji w sprawie zatwierdzenia projektu zamiennego robót budowlanych wykonanych na działce nr ewid. [...] przy ul. H. w N.. W skardze skarżąca zawarła wniosek o przydzielenie jej adwokata z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata nie może zostać uwzględniony. Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej jako "p.p.s.a.") prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi wówczas, gdy bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że skarga nie może być uwzględniona. Ma to miejsce zwłaszcza wtedy, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2011, s. 731). Z taką sytuacją mamy do czynienie w niniejszej sprawie, albowiem skarga L. S., jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Zgodnie z art. 127 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej jako "k.p.a."), od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji, przy czym do rozpatrzenia odwołania właściwy jest organ administracyjny wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. Sądowa kontrola orzeczeń wydanych przez organy administracyjne – w myśl art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. – jest natomiast dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem administracji. Obowiązek wyczerpania toku kontroli instancyjnej oznacza, że w przypadku, gdy stronie przysługuje prawo wniesienia środka zaskarżenia (odwołania, zażalenia) od orzeczenia organu pierwszej instancji do organu odwoławczego, kontrola sądowa orzeczenia organu pierwszej instancji jest dopuszczalna tylko łącznie z kontrolą orzeczenia wydanego przez organ drugiej instancji, a więc tylko wówczas, gdy przedmiotem skargi do sądu administracyjnego jest orzeczenie organu odwoławczego (orzeczenie ostateczne). W świetle powołanego wyżej art. 127 § 1 i 2 k.p.a. od zaskarżanej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego – jako decyzji wydanej w pierwszej instancji postępowania administracyjnego – stronie przysługiwało (zgodnie z zawartym w tej decyzji pouczeniem) odwołanie do organu wyższej instancji tj. do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Kontrola legalności tej decyzji byłaby zatem dopuszczalna tylko w przypadku zaskarżenia decyzji organu wyższego stopnia, wydanej po rozpatrzeniu odwołania. Skarżąca – jak wynika z akta sprawy – nie złożyła jednak odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, lecz złożyła na nią skargę, która w tej sytuacji nie może zostać merytorycznie rozpoznana i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W konsekwencji skarga L. S. odpowiada kryteriom skargi oczywiście bezzasadnej, przez co jej żądanie dotyczące przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata – w myśl art. 247 p.p.s.a. – nie zasługuje na uwzględnienie. W tej sytuacji Sąd odstąpił od przesłania skarżącej urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (druk "PPF"), ze względu na bezcelowość tej czynności. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 247 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.