II SA/Lu 64/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja Sędziowie Sędzia WSA Brygida Myszyńska-Guziur (sprawozdawca) Asesor sądowy Maciej Gapski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 maja 2026 r. sprawy ze skargi O. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2025 r., znak: [...] w przedmiocie negatywnego zaopiniowania wniosku o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów oddala skargę.

Postanowieniem z [...] listopada 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej także jako: Kolegium), po rozpatrzeniu zażalenia O. Sp. z o.o. Sp.k w W. (dalej jako: Spółka lub skarżąca) utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta B. P. z dnia [...] marca 2025 r. negatywnie opiniujące wniosek o wydanie zezwolenia na zbieranie i magazynowanie odpadów na działkach o nr ewid. [...] i [...] położonych przy ul. [...] i [...] w B. P.. Postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wnioskiem z dnia 31 października 2024 r., uzupełnionym 14 marca 2025 r. Spółka zwróciła się do Marszałka Województwa L. o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów. We wniosku skarżąca wyszczególniła odpady przewidziane do zbierania zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2024 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz.U. z 2020 r., poz. 10), wymieniając je co do rodzaju wraz z przypisanymi kodami poszczególnych odpadów, wskazując maksymalną masę poszczególnych rodzajów odpadów i maksymalną łączną masę wszystkich rodzajów odpadów, które mogą być magazynowane w tym samym czasie w okresie roku. Skarżąca wskazała, że planowanym miejscem zbierania i magazynowania odpadów mają być działki oznaczone nr [...] i [...] położone w B. P. przy ul. [...] i [...], stanowiące ogrodzony i zabezpieczony przed dostępem osób postronnych teren, natomiast magazynowanie odpadów odbywać się będzie zgodnie z wymogami w zakresie ochrony środowiska oraz bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzi, w szczególności w sposób uwzględniający właściwości chemiczne i fizyczne odpadów, w tym stan skupienia oraz zagrożenia, które mogą powodować te odpady. Następnie Marszałek Województwa L. pismem z dnia 19 marca 2025 r. wystąpił do Prezydenta Miasta B. P. o zaopiniowanie powyższego wniosku w trybie art. 41 ust. 6a ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2023 r., poz. 1587; dalej jako: u.o.o.) i zweryfikowanie zamierzonego sposobu gospodarowania odpadami na działkach nr [...] i [...] pod kątem zgodności z przepisami prawa miejscowego. Postanowieniem z dnia [...] marca 2025 r., wydanym na podstawie art. 41 ust. 6a u.o.o, w zw. z art. 106 § 1 K.p.a., Prezydent Miasta B. P. stwierdził, że zbieranie i magazynowanie odpadów na wnioskowanych działkach narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. P. pod nazwą "L. " przyjętego uchwałą Nr XII/5/25 Rady Miasta B. P. z dnia 31 stycznia 2025 r. (Dz. Urz. Woj. Lubelskiego z 2025 r. poz. 1232; dalej także jako: "uchwała o zmianie planu z 31 stycznia 2025 r."). Organ wyjaśnił, że zgodnie z ustaleniami w/w uchwały, działka oznaczona nr [...] niemal w całości obejmuje teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług (symbol 1MNU). Od strony północnej - w niewielkim fragmencie stanowi teren drogi publicznej - drogi lokalnej (symbol 1KDL), a od strony południowej w niewielkim fragmencie- teren drogi publicznej - drogi dojazdowej (symbol 1KDD). Natomiast działka nr [...] położona jest w większości na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług (symbol 1MNU) oraz we fragmencie od strony południowej na terenie drogi publicznej - drogi dojazdowej (symbol 1KDD). Organ przywołał także rodzaje usług wynikających z definicji wynikającej z § 5 ust. 1 pkt 20 uchwały o zmianie planu, jednocześnie zwracając uwagę, że na terenie objętym wnioskiem Spółki, zgodnie z § 9 ust 3 uchwały o zmianie planu z 31 stycznia 2025 r., zakazuje się lokalizowania obiektów i urządzeń, które wymagają tworzenia stref ograniczonego użytkowania, wykraczających poza granice działki, na której przewiduje się ich lokalizację oraz takich, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wykonanie raportu o oddziaływaniu na środowisko może być wymagane lub jest obligatoryjne z wyłączeniem tych, które służą obsłudze mieszkańców, w tym: inwestycji infrastrukturalnych i komunikacyjnych, przy zastosowaniu najkorzystniejszego dla środowiska wariantu, wskazanego w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W podsumowaniu organ wywiódł, że zamierzenie polegające na zbieraniu i magazynowaniu odpadów na działkach nr ewid. [...] oraz [...] nie jest zgodne z ustaleniami uchwały o zmianie planu z 31 stycznia 2025 r. W zażaleniu na powyższe postanowienie, Spółka zarzuciła brak dostatecznego wyjaśnienia podstaw faktycznego i prawnego rozstrzygnięcia sprawy. Podkreśliła, że wykonuje działalność na podstawie zezwolenia na zbieranie odpadów wydanego w dniu 25 lutego 2015 r. przez Prezydenta Miasta B. P.. Zaskarżone postanowienie pomija zaś całkowicie jakiekolwiek rozważania pod kątem kontynuowanej przez Spółkę, nieprzerwanie prowadzonej od 10 lat działalności polegającej na zbieraniu odpadów innych niż niebezpieczne lub komunalne, w tym w zakresie wskazanym szczegółowo we wniosku Spółki z dnia 31 października 2024 r. na działce nr [...]. Ponadto, Spółka dodała, że uchwała o zmianie planu jest z 31 stycznia 2025 r., natomiast jej wniosek o wydanie kolejnego zezwolenia na zbieranie odpadów na nieruchomości w niezmienionym (nieposzerzonym) zakresie działalności, został złożony jeszcze przed zmianą tego planu. W tym kontekście organ nie dokonał analizy złożonego wniosku pod kątem przepisu art. 35 ustawy z dnia 27 marca 2003 r., o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2024 r. poz. 1130; obecnie: Dz.U. z 2026 r. poz. 538; dalej jako: u.p.z.p.) oraz zapisów § 17 uchwały o zmianie planu z 31 stycznia 2025 r. Wskazała, że organ I instancji nie wykazał, aby teren nieruchomości został faktycznie przeznaczony na realizację celów objętych zmienionym planem oraz aby z treści zmienionego planu lub z okoliczności faktycznych sprawy wynikało, że Spółka nie może kontynuować działalności w zakresie zbierania odpadów określonych we wniosku oraz wcześniejszych decyzjach na terenie działek o nr [...] i nr [...], co najmniej do czasu faktycznego zagospodarowania tych terenów w inny sposób. Zdaniem Spółki, jeżeli strona kontynuuje lub wnosi o kontynuację dotychczasowego sposobu korzystania z nieruchomości, to pomimo zmiany planu i przeznaczenia terenu, na którym znajduje się taka nieruchomość - właściwe organy winny bezwzględnie wyrazić zgodę na kontynuację, chyba że coś innego wynika z treści nowego lub zmienionego planu, bądź teren ten został faktycznie wykorzystany w nowy sposób przez podmioty trzecie. Podkreśliła, że wszelkie ewentualne oddziaływania działalności prowadzonej przez Spółkę ograniczają się do granic zajmowanej przez nią nieruchomości i nie wpływają na działki sąsiadujące. Po rozpatrzeniu zażalenia, Kolegium postanowieniem z dnia [...] listopada 2025 r. utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. Organ odwoławczy stwierdził, że działki oznaczone nr [...] i [...] położone są w terenie objętym ustaleniami uchwały o zmianie planu z 31 stycznia 2025 r. i zlokalizowane w strefie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz usług oznaczonej. Organ podkreślił, że zgodnie z § 32 ust. 1 uchwała o zmianie planu z 31 stycznia 2025 r., dla terenu spornych nieruchomości ustala się przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i usług. Plan wskazuje przeznaczenie podstawowe jako zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i usługi nieuciążliwe oraz dopuszcza lokalizację detali urbanistycznych, zieleni urządzonej, wiat, altan, urządzeń sportu i rekreacji, placów zabaw, zbiorników wodnych małej retencji, sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, dróg wewnętrznych, dojść, dojazdów, parkingów, wolnostojących budynków gospodarczych i garażowych. Z kolei zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 19 uchwały o zmianie planu z 31 stycznia 2025 r. - "stosowany odpowiednio" do przeznaczenia terenów oznaczonych w planie symbolem MNU - stanowi natomiast, że ilekroć jest w niej mowa o "usługach nieuciążliwych" należy przez to rozumieć rodzaj działalności, użytkowania i gospodarowania obiektami i terenami, który nie wykracza poza ramy uzyskanych pozwoleń i nie powoduje przekroczenia standardów jakości środowiska, określonych w przepisach odrębnych, a którego ewentualna uciążliwość ogranicza się do granicy działki, na której prowadzona jest dana działalność. Organ odwoławczy, mając na uwadze powyższe, podzielił stanowisko organu I instancji i wskazał, że wnioskowany przez Spółkę sposób gospodarowania na działkach nr [...] i [...] polegający na zbieraniu i magazynowaniu odpadów jest niezgodny z postanowieniami obowiązującego - w dniu wydania opinii - prawa miejscowego. Kolegium stwierdziło, że przeznaczenie terenu, na którym znajdują się obie działki, uniemożliwia lokalizację wnioskowanej przez Spółkę działalności w zakresie zbierania i magazynowania odpadów. W ocenie Kolegium, profil ten nie wpisuje się w żadną z dopuszczalnych funkcji tego obszaru. Kolegium wyjaśniło, że wprawdzie wniosek Spółki z dnia 14 marca 2025 r. został przez nią złożony w czasie kiedy nie obowiązywała jeszcze uchwała nr XII/5/25 Rady Miasta B. P. z dnia 31 stycznia 2025 r. o uchwaleniu zmiany planu zagospodarowania przestrzennego, to jednak w związku z jej wejściem w życie z dniem 19 marca 2025 r. organ opiniujący wniosek Spółki o zezwolenie zobowiązany był do jej zastosowania, ponieważ w dniu wydania postanowienia tj. [...] marca 2025 r. uchwała stanowiła obowiązujący przepis prawa miejscowego. Na terenie objętym wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zbieranie i magazynowanie odpadów (symbol 1MNU), plan dopuszcza działalność "usługową" (zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 20 uchwały o zmianie planu z 31 stycznia 2025 r.) lecz wyłącznie taką, która harmonizuje z funkcją mieszkaniową, stanowiąc jej naturalne uzupełnienie, między innymi o obiekty administracyjne, biurowe, gastronomiczne, kulturalne, handlowe, sportowe i rekreacyjne. Nie sposób – jak stwierdził organ – w tak określonym katalogu zmieścić planowane przez skarżącą Spółkę przedsięwzięcie z zakresu zbierania i magazynowania odpadów, ponieważ nie służy ono realizacji żadnej z wyżej wymienionych funkcji a jednocześnie zamierzenie to nie może być potraktowane jako usługa (produkcja) o charakterze drobnym, towarzyszącym i uzupełniającym funkcję mieszkaniową. Odnosząc się do zarzutu zażalenia, dotyczącego niedokonania przez organ I instancji analizy wniosku skarżącej pod kątem zastosowania art. 35 u.p.z.p. oraz zapisów § 17 uchwały o zmianie planu z 31 stycznia 2025 r., Kolegium wskazało, że wniosek Spółki o wydanie zezwolenia jest "nowym" wnioskiem mimo kontynuowanej od wielu lat przez Spółkę działalności w zakresie odpadów i powinien być rozpatrywany zgodnie z obowiązującym obecnie stanem prawnym. W takiej sytuacji tereny te mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem, chyba, że w planie ustalono inny sposób ich tymczasowego zagospodarowania. Pomimo, że Spółka na przedmiotowej nieruchomości prowadziła w chwili wystąpienia o nowe zezwolenie działalność polegającą na zbieraniu odpadów, to jednak jej kontynuowanie ponad okres wynikający z uprzednio wydanego zezwolenia – w okolicznościach niniejszej sprawy - wymagało uzyskania nowego zezwolenia, którego udzielenie uwarunkowane jest spełnieniem wszystkich prawnych warunków, w tym m.in. zgodności działalności objętej wnioskiem z przepisami obowiązującego prawa. W skardze do Sądu Spółka wskazała, że zaskarżone postanowienie Kolegium nie odnosi się do wszystkich zarzutów sformułowanych w zażaleniu, a w szczególności nie odniosło się do zarzutu braku należytego uzasadnienia postanowienia organu I instancji. Zdaniem skarżącej, pomimo, że Kolegium obszernie opisało stan faktyczny, to szerszej analizie poddało tylko art. 35 u.p.z.p. i pominęło okoliczność, że Spółka kontynuuje od lat w tym samym miejscu działalność polegającą na zbieraniu odpadów innych niż niebezpieczne lub komunalne w tym w zakresie wskazanym szczegółowo we wniosku z dnia 31 października 2024 r. Kolegium pominęło rozważania w tym zakresie, pomimo, że są one istotne w kontekście zastosowania przepisu art. 226a u.o.o., który to przepis organ również pominął. Uchwała o zmianie planu z 31 stycznia 2025 r., na którą powołuje się Kolegium, miała miejsce w styczniu 2025 r., podczas gdy wniosek Spółki o wydanie kolejnego zezwolenia na zbieranie odpadów na nieruchomości i co najważniejsze w niezmienionym zakresie działalności, został złożony jeszcze przed zmianą planu. Spółka podniosła, że we wniosku z 31 października 2024 r. nie rozszerzyła w jakikolwiek sposób dotychczasowego zakresu prowadzonej od lat działalności (w tym co do rodzaju zbieranych odpadów, zakresu przedmiotowego wniosku oraz terenu, na którym zbierane są odpady itp.). Tym samym, organ II instancji naruszył obowiązek wynikający z art. 107 § 3 K.p.a., odmawiając rzetelnej oceny argumentacji skarżącej w świetle obowiązującego prawa. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ błędnie wskazał, że zezwolenie wydane na rzecz Spółki w 2015 r. wygasło, podczas gdy nadal obowiązuje, a jego ciągłość została wprost zagwarantowana przez art. 226a u.o.o. Organ miał prawny obowiązek odnieść się do tej okoliczności, dokonać prawidłowej wykładni przepisów i odzwierciedlić to w treści decyzji, czego zaniechał. Skarżąca podkreśliła, że nawet przy założeniu sprzeczności jej wieloletniej działalności z uchwałą o zmianie planu z 31 stycznia 2025 r., art. 35 ust. 1 u.p.z.p. gwarantuje możliwość dotychczasowego wykorzystywania nieruchomości do czasu jej nowego zagospodarowania. Zasada ta dopuszcza kontynuację obecnej działalności pomimo zmiany przeznaczenia terenu, co potwierdza sam nowy plan – w § 17 ust. 1, w którym wprost zezwolono na utrzymanie dotychczasowego stanu do momentu realizacji nowej inwestycji. W niniejszej sprawie organ II instancji nie wykazał, aby z treści uchwały o zmianie planu z 31 stycznia 2025 r. lub okoliczności faktycznych wynikał zakaz zbierania odpadów na działkach o nr [...] i nr [...], co najmniej do czasu faktycznego zagospodarowania tego terenu w inny sposób. Spółka wskazała także, że zakaz z § 9 ust. 3 uchwały o zmianie planu z 31 stycznia 2025 r., nie dotyczy prowadzonej przez nią działalności. Na terenie spornej nieruchomości prowadzona jest wyłącznie selektywna zbiórka odpadów innych niż niebezpieczne lub komunalne, co wyklucza budowę obiektów wymagających stref ograniczonego użytkowania wykraczających poza granice działki. Działalność ta stanowi – zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 83 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. – co najwyżej przedsięwzięcie mogące potencjalnie oddziaływać na środowisko, dla którego sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko nie jest wymagane. Skarżąca podniosła nadto, że w analogicznej sprawie, również dotyczącej wniosku Spółki w przedmiocie kontynuacji zezwolenia na zbieranie odpadów tyle, że na terenie nieruchomości przy ul. [...] w W., organ opiniujący - Prezydent W., zezwolił Spółce na kontynuowanie działalności i pozytywnie zaopiniował wniosek skarżącej, pomimo zmiany miejscowego planu, powołując się na analogiczny § 16 miejscowego planu w zw. z art. 35 u.p.z.p. W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143; dalej jako: p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji odpowiadają prawu. Wojewódzki Sąd Administracyjny, dokonując kontroli legalności zaskarżonych aktów w granicach określonych w art. 134 § 1 p.p.s.a., nie stwierdził naruszeń przepisów prawa materialnego ani procesowego, które mogłyby skutkować koniecznością ich eliminacji z obrotu prawnego. Ocena legalności zaskarżonego postanowienia Kolegium wymaga uprzedniego zakreślenia ram proceduralnych kontrolowanego rozstrzygnięcia. Działalność w zakresie gospodarowania odpadami poddana jest reglamentacji na podstawie przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, a jej legalne prowadzenie wymaga uzyskania zezwolenia. Stosownie do treści art. 41 ust. 6a u.o.o., wydanie takiego zezwolenia obliguje organ właściwy do uprzedniego zasięgnięcia opinii wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, właściwego ze względu na miejsce zbierania lub przetwarzania odpadów. W niniejszym postępowaniu kontroli legalności poddano postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta B. P., którym – działając jako organ współdziałający na podstawie art. 41 ust. 6a u.o.o. w zw. z art. 106 § 1 K.p.a. – negatywnie zaopiniowano wniosek skarżącej Spółki pod kątem zgodności planowanego zamierzenia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stanowisko to stanowi autonomiczny element materiału dowodowego w postępowaniu głównym. Co istotne, analiza instytucji opinii prowadzi do wniosku, że akt ten – w odróżnieniu od instytucji uzgodnienia – nie wykazuje waloru bezwzględnego związania dla organu wydającego decyzję merytoryczną. Opinia wydana na podstawie art. 41 ust. 6a u.o.o. w zw. z art. 106 § 1 K.p.a. stanowi bowiem tylko jeden z elementów materiału zgromadzonego w sprawie. Tym samym, jej treść może zaważyć na rozstrzygnięciu, ale nie ma charakteru bezwzględnie wiążącego. Dlatego treść takiej opinii nie musi ostatecznie przesądzać o kierunku decyzji właściwego organu w przedmiocie wydania zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów (por. wyroki NSA z: 27 maja 2025 r., III OSK 891/23; 12 września 2025 r., III OSK 1544/22; z 2 czerwca 2026 r. sygn. akt III OSK 1099/25). W zakreślonym powyżej kontekście ustrojowo-procesowym, Sąd przystąpił do merytorycznej oceny osi zaistniałego sporu, którą w niniejszej sprawie jest ustalenie, czy w świetle ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. P. pod nazwą "L. " przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Miasta B. P. z dnia 31 stycznia 2025 r., zbieranie i magazynowanie odpadów na wydzierżawionych przez Spółkę działkach nr [...] i [...] położonych w B. P. przy ul. [...] i [...] (zgodnie z zawartymi umowami dzierżawy) na prowadzenie działalności gospodarczej, w szczególności skupu złomu metali kolorowych i stalowych, akumulatorów, makulatury oraz tworzyw sztucznych - jest z tymi postanowieniami zgodne. W ocenie Sądu, organy obu instancji dokonały prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego, a podniesione w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że bezspornym w sprawie jest, że w dacie wydawania zaskarżonego postanowienia organu I instancji, tj. 31 marca 2025 r., na przedmiotowym terenie obowiązywały już ustalenia uchwały o zmianie planu z 31 stycznia 2025 r. Zgodnie postanowieniami tej uchwały, działki nr [...] i [...] położone są w strefie oznaczonej symbolem 1MNU, dla której jako przeznaczenie podstawowe ustalono zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i usługi nieuciążliwe. Sąd zważył, że definicja "usług nieuciążliwych" zawarta w § 5 ust. 1 pkt 19 tejże uchwały, jak również zamknięty, enumeratywny katalog dopuszczalnych form usługowych określony w § 5 ust. 1 pkt 20 lit. a-h (obejmujący administrację, gastronomię, handel detaliczny do 2000 m˛, kulturę, ochronę zdrowia, oświatę, sport oraz ściśle zdefiniowane usługi drobne), w sposób oczywisty wyklucza profil działalności polegający na zbieraniu i magazynowaniu odpadów. Gospodarka odpadami, w tym prowadzenie skupu złomu i akumulatorów, stanowi odrębną, specyficzną i wyspecjalizowaną gałąź działalności przemysłowej, regulowaną odrębnymi ustawami. Nie sposób uznać zatem zbierania i tymczasowego magazynowania odpadów za naturalne uzupełnienie i zharmonizowanie z funkcją mieszkaniową. Działalność prowadzona przez Spółkę pozostaje w wyraźnej sprzeczności z zastanym ładem przestrzennym. Pomimo, powyższej konstatacji kluczowym elementem ustaleń faktycznych, determinującym sytuację prawną skarżącej, jest weryfikacja chronologii i charakteru pism inicjujących postępowanie. W rozpoznawanej sprawie skarżąca Spółka prowadzi działalność na podstawie decyzji Prezydenta Miasta B. P. z dnia 25 lutego 2015 r. nr [...] w sprawie zezwolenia na zbieranie odpadów w B. P. przy ul. [...] na działce nr [...]. Zgodnie z art. 44 ust. 1 u.o.o. zezwolenie na zbieranie odpadów i zezwolenie na przetwarzanie odpadów wydaje się na czas oznaczony, nie dłuższy niż 10 lat. Regulacja ta wskazuje, że po upływie 10-letniego okresu, na które zostało wydane zezwolenie, podmiot musi uzyskać nowe zezwolenie, a wydanie nowego zezwolenia musi mieć oparcie w obowiązującym stanie prawnym, co wiąże się ponowną oceną, w tym w odniesieniu do aktualnie obowiązującego na danym terenie planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 28 sierpnia 2025 r., sygn. akt II SA/Wr 320/25). W rozpatrywanej sprawie Spółka w celu zapewniania ciągłości w zakresie prowadzonej działalności zbierania odpadów, wystąpiła z wnioskiem o wydanie zezwolenia w tym zakresie w okresie pozostającego jeszcze w mocy dotychczasowego zezwolenia na zbieranie odpadów. W tym zakresie należy stwierdzić, że Kolegium błędnie wskazało w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że dotychczasowe zezwolenie wydane w dniu 25 lutego 2015 r. wygasło, bowiem uwzględniając treść regulacji art. 226a ust. 1 i 2 u.o.o. skutek taki jeszcze nie nastąpił. Jednak powyższa okoliczność pozostaje bez wpływu na wynik postępowania i ocenę przez Sąd zgodności zaskarżonego postanowienia z prawem. Zgodnie z treścią przywołanego przepisu w okresie do dnia 31 grudnia 2025 r. (obecnie do 31 grudnia 2026 r.) zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów nie wygasa ze względu na upływ czasu, na jaki zostało wydane, jeżeli posiadacz odpadów w terminie nie później niż trzy miesiące przed upływem tego czasu złoży wniosek o wydanie nowego zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów (ust. 1). Dotychczasowe zezwolenie na zbieranie odpadów i zezwolenie na przetwarzanie odpadów wygasa w dniu następującym po dniu, w którym nowe zezwolenie, decyzja o odmowie wydania nowego zezwolenia albo decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie wydania nowego zezwolenia stały się ostateczne (ust.2 pkt 1), albo wniosek o wydanie nowego zezwolenia właściwy organ pozostawił bez rozpatrzenia (ust.2 pkt 2). Powyższe wskazuje, że przepis art. 226a u.o.o. odnosi się do kwestii przedłużenia daty wygaśnięcia dotychczasowego zezwolenia, ale nie ma wpływu na to, że podmiot zobligowany jest przy kontynuowaniu działalności w zakresie zbierania odpadów do wystąpienia z kolejnym wnioskiem o wydanie takiego zezwolenia. Zatem ustawodawca w przepisie tym nie zmodyfikował zasady co do terminowości decyzji zezwalającej na zbieranie odpadów i jej wygaśnięcia, odmiennie jedynie określając moment tego wygaśnięcia (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 25 kwietnia 2024 r., sygn. akt II SA/Go 126/24). Zastosowanie tej zasady nakładało na organy obu instancji obowiązek oceny, według jakich przepisów należy zbadać planowaną przez Spółkę działalność. Przebieg postępowania wskazuje, że Spółka wnioskiem z 14 marca 2025 r. zwróciła się do Marszałka Województwa L. o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów, wskazując w samej treści oraz w uzasadnieniu złożonego wniosku szczegółowe parametry planowanego przedsięwzięcia. Określiła tam kody oraz maksymalne masy odpadów przewidzianych do magazynowania, a także wskazała, że działalność ta kontynuowana będzie na terenie dwóch nieruchomości oznaczonych numerami ewidencyjnymi działek nr [...] i [...]. Dane te jednoznacznie zdefiniowały przedmiot żądania i wyznaczyły granice sprawy oceniane przez organ opiniujący. Określenie tych granic było o tyle istotne, że treść wniosku musiała zostać zestawiona z przepisami obowiązującymi w ściśle określonym momencie. Podkreślić bowiem należy, że organ wydając opinię w trybie art. 41 ust. 6a u.o.o., obowiązany jest badać stan prawny na dzień wydania tejże opinii i ten stan odnosić do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Zasada ta w sposób bezpośredni determinuje konieczność precyzyjnego określenia momentu wszczęcia procedury wpadkowej oraz dokładnego określenia przedmiotu żądania strony. W tym kontekście, Sąd w pełni podzielił stanowisko Kolegium, że wniosek Spółki z dnia 14 marca 2025 r. nie stanowił dopuszczalnej modyfikacji czy też – jak podnosi skarżąca w tym wniosku - skorygowania wniosku z dnia 31 października 2024 r. Stanowi on kolejny, samodzielny wniosek, z całkowicie nową podstawą faktyczną sprawy i z tego względu podlegał przepisom nowej uchwały o zmianie planu miejscowego z dnia 31 stycznia 2025 r. Wykonywanie uprawnień procesowych przez skarżącą nie może prowadzić do zmiany tożsamości przedmiotowej sprawy, jeżeli nowe żądanie wyznacza odmienną podstawę faktyczną, co w realiach niniejszej sprawy przejawiło się poprzez zwiększenie zasobu nieruchomości, na których nastąpi zbieranie odpadów. Oceniając tak przedstawione granice sprawy administracyjnej, Sąd uznał, że kluczowym argumentem podważającym stanowisko skarżącej Spółki jest zmiana nieruchomości, na której ma być prowadzona działalność. Nowy wniosek z dnia 14 marca 2025 r. objął bowiem swoim zakresem dodatkową nieruchomość, co w praktyce oznaczało powiększenie obszaru planowanego zbierania odpadów o kolejną działkę nr ewid. [...]. Należy bowiem zauważyć, że zmiana granic terenu inwestycji – poprzez zwiększenie liczby nieruchomości przeznaczonych do zbierania i magazynowania odpadów – wpływa na tożsamość sprawy. Taka zmiana nie jest skorygowaniem czy uzupełnieniem wcześniejszego wniosku z 31 października 2024 r. Wręcz przeciwnie, dodanie nowej działki tworzy zupełnie nową sprawę pod względem jej przedmiotu i lokalizacji. Powiększenie terenu działalności zmienia bowiem obszar potencjalnego wpływu Spółki na sąsiedztwo, środowisko oraz lokalny ład przestrzenny. Z tego względu Prezydent Miasta, wydając opinię 31 marca 2025 r., nie oceniał już jedynie wniosku z 31 października 2024 r. Dodanie we wniosku z 14 marca 2025 r. nowej nieruchomości obok dotychczas wykorzystywanej działki, stworzyło całkowicie nową podstawę faktyczną sprawy. Tak sformułowane żądanie wywołało skutki prawne i musiało zostać ocenione według stanu prawnego obowiązującego w dacie jego złożenia – czyli nowego planu miejscowego, który wszedł w życie 19 marca 2025 r. Innymi słowy, skarżąca, inicjując nowe postępowanie w marcu 2025 r., dobrowolnie poddała swoje zamierzenie ocenie w stanie prawnym ukształtowanym przepisami uchwały Nr XII/5/25, tracąc tym samym ewentualny walor ochrony wniosku w toku, jakim mógłby być objęty wniosek z 31 października 2024 r. Powyższe determinuje także ocenę pozostałych zarzutów skargi. Wbrew zawartym w niej wywodom, art. 226a u.o.o. nie ma w niniejszej sprawie zastosowania w sposób, jaki interpretuje skarżąca oraz nie tworzy po jej stronie uprawnienia, które zwalniałoby ją z obowiązku zastosowania ustaleń planistycznych. Przepis ten wprowadził instytucję fikcji prawnej ciągłości obowiązywania decyzji terminowych dla zagwarantowania niezakłóconego funkcjonowania podmiotów gospodarczych w toku procedur odnowieniowych. Gwarantuje on legalność działania Spółki (brak kar za prowadzenie działalności bez decyzji do końca 2026 r.), jednakże w żaden sposób nie modyfikuje, ani nie zawiesza kryteriów materialnoprawnych, jakie nowy wniosek musi spełnić w dacie jego rozpoznawania. Co więcej, art. 226a u.o.o. ma charakter wyłącznie proceduralno-ustrojowy i nie uchyla nakazu badania zgodności zamierzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z art. 46 ust. 1 pkt 3 u.o.o. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 35 ust. 1 u.p.z.p. oraz korespondującego z nim § 17 ust. 1 uchwały o zmianie planu z 31 stycznia 2025 r. (przepisów dopuszczających utrzymanie dotychczasowego zagospodarowania terenu do czasu realizacji inwestycji docelowej), Sąd uznał wykładnię organów za w pełni prawidłową. W doktrynie i orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że ochrona dotychczasowego sposobu korzystania z nieruchomości zgodnie z art. 35 u.p.z.p., dotyczy wyłącznie sfery faktów (status quo gruntu w niniejszej sprawie) oraz trwania bezterminowych stanów prawnych, nie rozciąga się natomiast na sytuację, gdy legalne prowadzenie określonej działalności wymaga uzyskania nowej, konstytutywnej i terminowej decyzji administracyjnej. Zezwolenie na zbieranie odpadów z 25 lutego 2015 r., zgodnie z art. 44 ust. 1 u.o.o. miało charakter ściśle terminowy i trwa do naturalnego wygaszenia zezwolenia na prowadzenie w danym miejscu określonej działalności (por. wyroki NSA: z 26 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 2281/11; z 9 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2112/15; z dnia 20 lutego 2019 r. sygn. akt II OSK 854/17; z 9 stycznia 2025 r. sygn. akt II OSK 970/22). Skarżąca, decydując się na prowadzenie działalności gospodarczej objętej obowiązkiem uzyskania zezwolenia i limitowanej czasowo przez ustawodawcę, musiała liczyć się z ryzykiem, że po upływie dekady warunki planistyczne w gminie mogą ulec zmianie, a uzyskanie kolejnej decyzji będzie wymagało pełnego dostosowania się do nowego ładu przestrzennego. Upływ terminu ważności decyzji z 2015 r. i konieczność wydania nowego aktu przerywa prawną ciągłość ochrony dotychczasowego sposobu użytkowania nieruchomości w kontekście wnioskowym. § 17 ust. 1 ww. planu ("dopuszcza się utrzymanie dotychczasowego zagospodarowania") chroni natomiast Spółkę przed nakazem natychmiastowej fizycznej likwidacji infrastruktury, ogrodzenia czy utwardzenia placu, ale nie daje podstawy prawnej do wydania nowego, sprzecznego z planem zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej. Mając na uwadze powyższe, organ współdziałający - Prezydent Miasta, jak i organ odwoławczy, byli w pełni związani ustaleniami planu w dacie orzekania. Skoro funkcja 1MNU wyklucza zbieranie odpadów, a nowy wniosek z 14 marca 2025 r. zaktualizował obowiązek oceny według nowych przepisów, negatywna opinia organu była w pełni uzasadniona. Za całkowicie bezpodstawny Sąd uznał zarzut skarżącej powołujący się na fakt wydania przez Prezydenta W. pozytywnej opinii w sprawie dotyczącej nieruchomości przy ul. [...] w W.. Argumentacja ta opiera się na wadliwym założeniu i nie mogła odnieść skutku procesowego. Proces opiniowania wniosków w trybie art. 41 ust. 6a u.o.o. ma charakter ściśle zindywidualizowany i jest zdeterminowany stanem faktycznym oraz obowiązującym na danym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Kontrola zgodności zamierzenia z miejscowym planem nie odbywa się w sposób abstrakcyjny, lecz w odniesieniu do konkretnych zapisów szczegółowych i parametrów urbanistycznych przypisanych do danego terenu. Przywoływane przez Skarżącą postanowienie zapadło w zupełnie innych okolicznościach faktycznych i prawnych, przez co nie może stanowić punktu odniesienia ani wzorca dla niniejszej sprawy. Każda sprawa administracyjna toczy się w granicach własnego stanu faktycznego. Fakt, że w innej lokalizacji, przy odmiennej konfiguracji otoczenia i innej specyfice uciążliwości organ uznał działalność za dopuszczalną, w żaden sposób nie obliguje go do powielenia tego stanowiska na terenie chronionej strefy 1MNU w niniejszej sprawie. Związanie organu zasadą legalizmu, o której mowa w art. 6 k.p.a., nakazuje orzekać wyłącznie na podstawie prawa miejscowego właściwego dla kontrolowanej działki, a nie na podstawie rozstrzygnięć wydanych w innych sprawach. Mając na uwadze całokształt przedstawionych okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, uznając zaskarżone postanowienie za w pełni zgodne z prawem materialnym i procesowym, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.