II SA/Lu 610/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor sądowy Jerzy Parchomiuk po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] września 2019 r., znak: [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: odrzucić skargę.

Decyzją z 9 września 2019 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego [...], po rozpatrzeniu odwołania E. K. (dalej jako: skarżąca), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w Ł. z [...] lipca 2019 r., nakazującą skarżącej rozbiórkę samowolnie wykonanej rozbudowy budynku. Decyzja została doręczona skarżącej w dniu 12 września 2019r. W dniu 2 września 2020 r. (data nadania przesyłki pocztowej) E. K. wniosła skargę na powyższą decyzję do sądu administracyjnego. Do skargi dołączono wniosek o przywrócenie terminu. Postanowieniem z 14 października 2020 r. Sąd odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Skarżąca nie wniosła zażalenia na to postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z powodu niezachowania ustawowego terminu do jej wniesienia. W świetle art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej w dniu 12 września 2019 r. W tej sytuacji 30-dniowy termin do wniesienia skargi upływał w dniu 14 października 2019 r. (z uwzględnieniem art. 83 § 2 p.p.s.a.). Skarga do sądu została wniesiona po blisko roku od doręczenia decyzji (2 września 2020 r.) Prawomocnym postanowieniem z 14 października 2020 r. Sąd odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Wniesienie skargi po upływie terminu skutkuje koniecznością jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.