II SA/Lu 566/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor sądowy Bartłomiej Pastucha po rozpoznaniu w dniu 15 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS z dnia [...] lipca 2025 r. znak: [...] (postępowanie: [...]) w przedmiocie uchylenia prawa do dofinansowania obniżenia opłaty za pobyt dziecka w żłobku p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie.

Decyzją z dnia 30 lipca 2025 r. Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS utrzymał w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 3 lipca 2024 r. w przedmiocie uchylenia od dnia 1 lipca 2024 r. prawa A. P. (dalej także jako "skarżąca") do dofinansowania obniżenia opłaty za pobyt dziecka V. P. w żłobku. W uzasadnieniu decyzji Prezes ZUS powołał się na ustalenie, iż dziecko skarżącej przestało uczęszczać do żłobka z dniem 30 czerwca 2024 r. A. P. zaskarżyła decyzję Prezesa ZUS do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. W treści skargi podniosła, że jej dziecko w lipcu 2024 r. uczęszczało do żłobka. W odpowiedzi na skargę Prezes ZUS wniósł o oddalenie skargi lub umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkr 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), z uwagi na okoliczność, iż ZUS wypłacił na rzecz żłobka całe należne dofinansowanie, o jakie wnioskowała skarżąca, tj. za maj, czerwiec ilipiec 2024 r. Organ wyjaśnił, że wypłata za maj i czerwic została zrealizowana po rozpatrzeniu wniosku skarżącej z dnia 6 maja 2024 r., natomiast wypłata za lipiec została zrealizowana w wyniku rozpatrzenia wniosku z dnia 3 lipca 2024 r. Zarządzeniem z dnia 24 września 2025 r. sędzia sprawozdawca stwierdził brak podstaw do uwzględnienia wniosku organu o umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Jednocześnie wezwał skarżącą do wyjaśnienia, czy wobec okoliczności przedstawionych w odpowiedzi na skargę (wskazujących, iż pomimo wydania przez Prezesa ZUS zaskarżonej decyzji z dnia 30 lipca 2025 r. w przedmiocie uchylenia od dnia 1 lipca 2024 r. przyznanego skarżącej w dniu 3 czerwca 2024 r. prawa do dofinansowania opłaty za pobyt dziecka w żłobku, dofinansowanie to zostało wypłacone za lipiec 2024 r. w wyniku jego ponownego przyznania na wniosek skarżącej z dnia 3 lipca 2024 r.), skarżąca podtrzymuje złożoną skargę na decyzję Prezesa ZUS z dnia 30 lipca 2025 r., czy też cofa skargę. W odpowiedzi na wezwanie skarżąca w zakreślonym terminie nadesłała pismo z dnia 9 września 2025 r., w którym oświadczyła, iż cofa skargę, potwierdzając jednocześnie, że ZUS wypłacił dofinansowanie za pobyt jej dziecka w żłobku za lipiec 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W myśl zaś art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności wskazujące na to, że cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowoduje utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Dlatego też – wobec złożenia przez skarżącą jednoznacznego oświadczenia o cofnięciu skargi – postępowanie należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Ubocznie wyjaśnić należy, że okoliczności przedstawione przez organ w odpowiedzi na skargę nie dawały podstawy do umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., skoro zaskarżona decyzja – pomimo późniejszego wypłacenia skarżącej dofinansowania za lipiec 2024 r. w wyniku jego ponownego przyznania na wniosek z dnia 3 lipca 2024 r. – nie została przez organ usunięta z obrotu prawnego, w tym zwłaszcza organ nie skorzystał z możliwości samodzielnego uchylenia tej decyzji w trybie autokontroli przewidzianym w art. 54 § 3 p.p.s.a. Z tych względów orzeczono, jak w sentencji postanowienia.