II SA/Lu 56/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca) Protokolant Referent Natalia Kondraciuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi M. K. zarządcy nieruchomości w postępowaniu egzekucyjnym na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.

Sygn. akt II SA/Lu [...] Uzasadnienie W dniu 24 września 2020r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta Lublin wpłynęło zawiadomienie Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki Dyrektora Wschodniego Oddziału Terenowego z siedzibą w Lublinie o prowadzeniu na nieruchomości położonej w Lublinie przy ulicy [...] działalności polegającej na obrocie paliwami ciekłymi. Organ informował, że na nieruchomości wynajętej od O. sp. z o.o na otwartym placu prowadzony jest magazyn gazów palnych. W czasie przeprowadzonych w dniu 1 października 2020r. oględzin nieruchomości o nr. [...] ustalono, że wykonano na niej utwardzenie z kostki betonowej o wymiarach 22,80 m x 70,00 m, na którym składowane są butle gazowe w ilości co najmniej kilkuset sztuk. W części południowej przedmiotowej działki na paletach składowane są materiały budowlane: cegły, dachówki, elementy ogrodzeniowe. W części wschodniej działki znajdują się trzy słupy oświetleniowe. Na podstawie pisma z Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miasta Lublin organ ustalił, że w posiadanych rejestrach wydanych w latach 1988-2020 decyzji o pozwoleniu na budowę i rejestrach przyjętych zgłoszeń robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę nie odnaleziono zapisów dotyczących prowadzenia postępowań administracyjnych dla przedmiotowej działki, nie ma też informacji o prowadzeniu postępowań w sprawie samowolnie wykonanych robót budowlanych oraz dokumentacji dotyczącej ww. działki. W dniu 20 stycznia 2021r. Prokurent Spółki O. sp. z o.o złożył jednak decyzję z dnia 26 września 2007r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielający jej pozwolenia na budowę budynku usługowego o funkcji magazynowo handlowo – biurowej i ekspozycyjnej wraz z instalacjami wewnętrznymi, dróg wewnętrznych i parkingów na działkach nr [...], [...], [...] przy ulicy [...], [...] oraz na działkach nr [...], [...] i [...], a także decyzję z dnia 2 października 2009r. o pozwolenie na użytkowanie wspomnianego budynku wraz z instalacjami na działkach [...], [...] i [...] . Przedstawiono również rysunek utwardzenia powierzchni działki nr [...] oraz części działki nr [...] przy ulicy [...] dla potrzeb składowania materiałów budowlanych. Organ uznał, że na skutek utwardzenia terenu działki [...] powstał obiekt budowlany - plac składowy na butle gazowe i materiały budowlane, na budowę którego należało uzyskać pozwolenie na budowę. Tego rodzaju inwestycja nie została bowiem wymieniona w art. 29 ust. 1 prawa budowlanego. Organ wyjaśnił także, że decyzja z 26 września 2007r. nie obejmuje robót budowlanych w wyniku których powstał przedmiotowy plac składowy, sam inwestor nie występował o pozwolenie na jego budowę, nie występował także ze zgłoszeniem jego realizacji. Wobec powyższego organ pismem z dnia 2 marca 2021 r. zawiadomił strony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w dniu 23 września 2020 r. w sprawie budowy na przedmiotowej działce z naruszeniem przepisów prawa budowlanego placu składowego na butle gazowe i materiały budowlane, a następnie postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2021r. (sprostowanym postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2021 r. ) na podstawie art. 48 Prawa budowlanego postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2021 r. wstrzymał inwestorowi Omega Nowoczesne Materiały Budowlane Spółka z o.o. - roboty budowlane związane z budową placu składowego na butle gazowe i materiały budowlane na działce [...]. Jednocześnie organ I instancji poinformował o możliwości złożenia przez inwestora, wniosku o legalizację przedmiotowego obiektu budowlanego w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia o wstrzymaniu budowy. Wskazał również, iż uzyskanie decyzji o legalizacji przedmiotowego obiektu budowlanego będzie wiązało się z koniecznością wniesienia opłaty legalizacyjnej. W dniu 5 lipca 2021 r. organ przeprowadził ponowne oględziny działki, podczas której potwierdzony dotychczasowy stan jej zagospodarowania. Podczas kontroli nie stwierdzono prac rozbiórkowych. Wobec braku złożenia wniosku o legalizację organ decyzją z dnia 9 września 2021 r., nakazał Spółce rozbiórkę wykonanego z kostki betonowej placu składowego na butle gazowe i materiały budowlane o wymiarach 22,80 m x 70,00 m, razem z elementami składowymi ww. obiektu budowlanego: trzema słupami oświetleniowymi, instalacją elektryczną. Po rozpoznaniu odwołania Zarządcy w postępowaniu egzekucyjnym nieruchomości położonej w Lublinie przy ul. [...], powołanym postanowieniem Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Lublinie z dnia 30 sierpnia 2021r. Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lublinie decyzję organu I instancji utrzymał w mocy. Organ odwoławczy podzielił jego stanowisko, że przedmiotowy plac składowy na butle gazowe i materiały budowalne został wykonany w warunkach samowoli budowlanej, bowiem stanowi niewątpliwie budowlę, której budowa nie została zwolniona przez ustawodawcę w art. 29-31 Prawa budowlanego z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, wobec czego zasadnym było wszczęcie procedury legalizacyjnej, określonej w art. 48 - 49e Prawa budowlanego. Organ wyjaśnił, że wyznacznikiem rozumienia utwardzenia powierzchni gruntu na działce budowlanej będącego urządzeniem budowlanym jest jego funkcja, polegająca na przyporządkowaniu tego urządzenia celom związanym ze sposobem korzystania z działki budowlanej, a utwardzona i ogrodzona przestrzeń, na której znajdują się przede wszystkim butle gazowe i materiały budowlane jest placem składowym. Z kolei plac składowy stanowi obiekt budowlany, wzniesiony (wybudowany) dla określonych celów użytkowych, z użyciem wyrobów budowlanych (art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego). Artykuł 48 Prawa budowlanego reguluje kwestię samowoli budowlanej i możliwości jej legalizacji, co poprzedzone jest wydaniem postanowienia o wstrzymaniu budowy. Od wejścia w życie z dniem 19 września 2020 r. noweli z 13 lutego 2020 r. komentowany artykuł nie dotyczy już nakazu rozbiórki w drodze decyzji administracyjnej (kwestię tę po nowelizacji reguluje art. 49e Prawa budowlanego), a jedynie wstrzymania budowy w drodze postanowienia. W postanowieniu o wstrzymaniu budowy organ ma przy tym poinformować stronę o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części, zwanego "wnioskiem o legalizację. Postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2021 r. organ I instancji wstrzymał roboty budowlane związane z budową placu składowego na butle gazowe i materiały budowlane na działce nr ewid. [...] o wymiarach placu składowego 70,00 m x 22,80 m. We wskazanym wyżej postanowieniu, organ I instancji poinformował strony o możliwości i sposobie legalizacji obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego w postanowieniu o wstrzymaniu budowy informuje się o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części, zwanego dalej "wnioskiem o legalizację", oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego lub jego części, 1 zwanej dalej "decyzją o legalizacji", oraz o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej. W terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia o wstrzymaniu budowy inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego może złożyć wniosek o legalizację. Wniosek o legalizację można wycofać do dnia wydania decyzji o legalizacji. Jeżeli zostało wniesione zażalenie na postanowienie o wstrzymaniu budowy, termin, o którym mowa w ust. 1, biegnie od dnia, w którym to postanowienie stało się ostateczne (art. 48a ust. 1-3 Prawa budowlanego). Wobec braku wniesienia zażalenia na postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych stało się ostateczne i prawomocne. Organ zaznaczył, że podczas postępowania odwoławczego na etapie zaskarżenia decyzji o rozbiórce jest związany dotychczasowymi rozstrzygnięciami organu I instancji i nie ingeruje w nie, bowiem ewentualna możliwość interwencji była możliwa na etapie skutecznego zaskarżenia postanowienia o wstrzymaniu budowy przedmiotowego zbiornika. W sprawie inwestor nie złożył wniosku o legalizację, zatem zastosowanie miał art. 49e pkt.1 Prawa budowlanego zgodnie, z którym organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję o rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części w przypadku niezłożenia wniosku o legalizację w wymaganym terminie. Organ zaznaczył, że przepis ten nie pozostawia organowi luzu decyzyjnego w zakresie wydania decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części. Brak realizacji jednego z etapów, powoduje niemożność przejścia do kolejnego punktu procedury legalizacyjnej, doprowadzającym tym samym do wydania decyzji o rozbiórce obiektu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Zarządca w postępowaniu egzekucyjnym nieruchomości położonej w Lublinie przy ul. [...] wskazał, że analiza decyzji rozbiórkowej z dnia 9 września 2021 r. i dostarczonej fotokopii decyzji o pozwoleniu na budowę [...] z dnia 26 września 2007 r. wskazują, że została wydana decyzja pozwalająca na utwardzenie placu na działce nr [...], wniosek taki można wysnuć zarówno z treści decyzji jak i z załączników dołączonych do decyzji o pozwoleniu na budowę. Stan taki wskazuje na okoliczność, że zabudowa działki nr [...] była dopuszczona i została wykonana zgodnie z pozwoleniem. Z kolei analiza decyzji rozbiórkowej z dnia 9 września 2021 r. wydanej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta Lublin wskazuje, że przedmiotem postępowania był aktualny sposób użytkowania nieruchomości (placu i instalacji) przez najemcę. W ocenie skarżącej skutkiem takiego postępowania jest wątpliwość co do zasadności wydania decyzji przeciwko niej , która nie jest właścicielem znacznej części instalacji związanych z prowadzeniem składu butli, ani nie prowadzi tejże działalności. Skarżąca wynajęła jedynie plac do prowadzenia działalności gospodarczej, zatem przedmiotem badania może być jedynie poprawność wykonania utwardzenia i elementów trwałych, natomiast zarzuty związane z ewentualnym aktualnym sposobem eksploatacji powinny być kierowane wobec najemcy ujawnionego przez organ I instancji w postępowaniu. Powyższe rozumowanie jest konsekwencją tego, że instalacje posadowione na nieruchomości w ocenie zarządcy według obecnego stanu znajomości sprawy powstały zgodnie z warunkami pozwolenia na budowę. Natomiast całe ostrze decyzji organu I instancji skierowane jest przeciwko aktualnemu sposobowi wykorzystania nieruchomości. Gdyby nawet uznać te zarzuty za słuszne (przy czym strona postępowania w tym zakresie winien być najemca), to i tak w ocenie zarządcy decyzja nie powinna obejmować usunięcia elementów posadowionych zgodnie z treścią pozwolenia na budowę. Skarżący podał, że obecnie umowa z najemcą została rozwiązana i elementy punktu składowania butli gazowych zostały usunięte, zatem w tym zakresie decyzja pozostaje bezprzedmiotowa. Pozostała zabudowa w postaci utwardzenia placu i oświetlenia znalazła się na nieruchomości zgodnie z pozwoleniem na budowę i nie stanowi już elementu innej inwestycji jaką był punkt składowania butli, który obecnie został usunięty z przedmiotowej działki i z całej nieruchomości. Skarżący wskazał, że plac nie był placem składowym na butle gazowe. Jako plac składowy butli gazowych wykorzystywany był jedynie przez najemcę - w sposób niezgodny z przeznaczeniem. Nie powoduje to skutków uznania wszystkich instalacji placu za samowole budowlane, przeciwnie, po usunięciu urządzeń przeznaczonych wyłącznie do składowania butli gazowych i po zaprzestaniu nienależytego wykorzystania placu, stan zabudowy uległ konwalidacji i winien być rozpoznany jako zwykły plac utwardzony – na postanowienie którego spółka dysponowała pozwoleniem. W konsekwencji skarżący wniósł o uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Odpowiadając na skargę Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lublinie podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodzić należy się z organami nadzoru budowlanego, że kwestią zasadniczą było w pierwszej kolejności dokonanie prawidłowej klasyfikacji wykonanych robót budowlanych oraz ocena, czy w wyniku ich realizacji doszło do powstania obiektu budowlanego. Dopiero tego rodzaju prawidłowe ustalenia prowadzą do zastosowania właściwego trybu w stosunku do samowolnie wykonanych robót. Podkreślić przy tym trzeba, że naruszenia prawa budowlanego oceniane są według przepisów obowiązujących w dacie popełnienia samowoli budowlanej, natomiast zastosowanie przepisów dotyczących usuwania jej skutków - jakkolwiek uzależnione od okoliczności konkretnej sprawy – następuje z zachowaniem zasady, że organy wydają decyzje według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydawania decyzji. Istotne jest zatem rozróżnienie samego zdarzenia prawnego, jakim jest samowola budowlana, od usuwania jej skutków (por. m.in. wyrok NSA z 2 grudnia 2010 r., II OSK 1974/10, czy uchwała składu 7 sędziów NSA z 16 grudnia 2013 r., II OPS 2/13 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Nie ulega wątpliwości, że chociaż organy wprosi nie wskazały daty w jakiej działka nr [...] /1 została utwardzona, słane jednak do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego zawiadomienia dotyczące magazynowania na terenie działki butli z gazem płynnym pozwalają stwierdzić, że miało to miejsce przed wejściem w życie ustawy z dnia 13 lutego 2020r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U z 2020r. poz. 471 ), a więc przed 19 września 2020r. W świetle obecnego brzmienia art. 29 ust. 4 pkt. 4, wykonywanie robót budowlanych polegających na utwardzaniu powierzchni gruntu na działkach budowlanych nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30. Data wykonania utwardzenia nie ma jednak znaczenia, skoro również przed datą 19 września 2020r. zgodnie z obowiązującym wtedy art. 29 ust. 2 pkt. 5 ustawy wykonywanie robót budowlanych polegających na utwardzeniu powierzchni gruntu na działkach budowlanych również nie wymagało uzyskania pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia. Nie jest kwestionowane, że według uproszczonej informacji z rejestru gruntów działka [...] o powierzchni 0,2233 ha jest oznaczona symbolem Bp jako zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy ( § 9 ust. 3 pkt. 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków Dz.U z 2021r. poz. 1390 ). Słusznie jednak w okolicznościach rozpoznawanej sprawy organy zakwalifikowały utwardzenie przedmiotowej działki jako wymagającej pozwolenia na budowę. Trafnie zwraca się uwagę, że pojęcie "utwardzenie gruntu" nie jest zdefiniowane w przepisach prawa budowlanego. Przepis art. 29 ust. 2 pkt 5 ustawy nie zawiera żadnych ograniczeń podmiotowych, ani przedmiotowych. Z jego brzmienia nie wynika również, na czym ma polegać utwardzenie powierzchni gruntu, czy też jakim celom może służyć wykonanie takich robót budowlanych i jakie może być przeznaczenie docelowe tak utwardzonej powierzchni. W każdym razie wykonanie utwardzenia powierzchni gruntu działki budowlanej i przeznaczenie tak utwardzonego terenu może być różne, ale roboty budowlane wykonywane na podstawie analizowanego przepisu nie powinny doprowadzić do powstania obiektu budowlanego wymagającego uzyskania pozwolenia na budowę. Z pewnością naniesienie na grunt tłucznia i kruszywa, oraz pokrycie jego powierzchni kostką brukową niewątpliwie zwiększa twardość podłoża, a więc utwardza je. Nie sposób zatem przyjąć, że utwardzenie tłuczniem i kruszywem nawierzchni działki, następnie ułożenie kostki brukowej uniemożliwia przyjęcie, że doszło do wykonania budowli, na wykonanie której inwestor winien wykazać się pozwoleniem na budowę (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 593/12 opubl. w CBOSA). O tym, czy nie zostanie przekroczony zakres regulacji z art. 29 ust. 2 pkt 5 decyduje sposób użytkowania i przeznaczenie utwardzonego terenu. W wyroku z dnia 19 grudnia 2017r. ( II OSK 701/16 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ) Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że jeżeli pomiędzy utwardzeniem działki, a innym obiektem budowlanym na tej działce brak jest bezpośredniego związku funkcjonalnego (utwardzenie pełni samodzielną lub dominującą – a nie służebną – funkcję), wtedy zastosowanie art. 29 ust. 2 pkt. 5 w zw. z art. 3 pkt 9 ustawy jest nieuzasadnione. Urządzenie budowlane z natury swej pozostaje bowiem w związku funkcjonalnym z określonym obiektem budowlanym, w stosunku do którego pełni funkcję służebną. Utwardzenie gruntu może stanowić odrębną budowlę o ile jest dokonywane w celu powstania obiektu budowlanego o oznaczonej funkcji. Wówczas tak urządzony (tj. utwardzony) teren, pełni samodzielną funkcję jako np.: plac składowy, manewrowy, postojowy, czy parkingowy albo droga wewnętrzna. W takim przypadku, jak już podano, nie jest uzasadnione stosowanie art. 29 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 3 pkt 9 ustawy, bowiem brak jest bezpośredniego związku funkcjonalnego między utwardzeniem terenu, a odrębnym obiektem budowlanym. W każdym więc razie, gdy utwardzenie terenu pełni funkcję samodzielną lub dominującą, a nie służebną, wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę, wedle ogólnej zasady z art. 28 ust. 1 prawa budowlanego. Z kolei w wyroku z dnia 7 grudnia 2017r. ( II OSK 628/16 opubl. w CBOSA ) w sprawie składu opału Naczelny Sąd Administracyjny wspomniał, że wyliczenie zawarte w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego nie jest kompletne i nie stanowi zamkniętego katalogu, a jedynie służy ułatwieniu kwalifikacji określonego obiektu do kategorii budowli w sytuacji gdy obiekt posiada cechy tożsame lub znacznie zbliżone do jednego z wymienionych w tym przepisie. Jednocześnie o tym czy określony zespół obiektów tworzy budowlę określaną mianem składem opału, czy składem materiałów budowlanych, decyduje przede wszystkim to, czy wszystkie te obiekty składają się na całość techniczno-użytkową w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. O istnieniu całości techniczno-użytkowej w przypadku zarówno składu opału, jak i składu budowlanego możemy mówić tylko wówczas, gdy poszczególne elementy wchodzące w skład tej budowli pozostają w związku funkcjonalnym nakierowanym na realizację podstawowego zadania polegającego na sprzedaży opału, czy też materiałów budowlanych. Pojęcia całości techniczno-użytkowej nie można przy tym utożsamiać z rzeczą i jej częściami składowymi w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego. Prawo budowlane nie odwołuje się bowiem do art. 45 i 47 k.c. Tworzenie całości techniczno-użytkowej należy natomiast rozumieć jako połączenie poszczególnych elementów w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się do użytku. Nie można przy tym wykluczyć, iż każdy z tych elementów może być samodzielnym obiektem, choć nie zawsze będzie mógł być samodzielnie wykorzystywany do określonego celu, budowla stanowić ma zaś całość techniczno-użytkową ( por. wyrok NSA z dnia 27 maja 2010r. sygn. akt II FSK 2049/09, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem fakt, że skład opału oraz skład materiałów budowlanych nie został wprost wskazany w treści art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego nie stanowi przeszkody, aby uznać je za budowle. Z protokołów oględzin wynika, że działka została utwardzona na szerokości 22.4 m oraz długości 70 m. Przechowywane są na niej materiały budowlane cegły, dachówki, materiały ogrodzeniowe oraz setki butli gazowych. Zgodzić należy się zatem z organem, że w rozpoznawanej sprawie utwardzenie działki [...] stanowi dominującą funkcje, samodzielny obiekt wraz z oświetleniem, instalacją energetyczną i stalową wiatą magazynową, tworząc całość techniczno – użytkową. Na utwardzenie działki wymagane było w tej sytuacji uzyskanie pozwolenia na budowę zgodnie z zasadą o jakiej mowa w art. 28 ust. 1 prawa budowlanego. Nie mogą zostać uznane za trafne argumenty skarżącego, przekonującego, że utwardzenie działki zostało wykonane zgodnie z decyzją Prezydenta Miasta Lublin z dnia 26 września 2007r. o pozwoleniu na budowę budynku usługowego o funkcji magazynowo – handlowo-biurowej i ekspozycyjnej oraz z wykonaniem instalacji wewnętrznych oraz pozwolenia na budowę zjazdu z ulicy, dróg wewnętrznych i parkingów, usunięcia kolizji kabli NN, budowę przyłączy, przebudowę i demontaż napowietrznej linii SN 15kV na działkach [...], [...] [...] przy [...] oraz na działkach [...] [...] i [...]. Znajdujący się w aktach sprawy projekt zagospodarowania terenu wskazuje, że na terenie objętym pozwoleniem w ogóle nie przewidziano placu składowego, a tym bardziej o wymiarach ujawnionych podczas oględzin 1 października 2020r. Część działki oznaczonej wówczas jeszcze nr [...] znajdująca się na tym obszarze została przeznaczona na miejsca parkingowe, powierzchnię biologicznie czynną i drogę dojazdową prowadząca wokół budynku usługowego. Nawet porównując wspomniany projekt z przedstawioną przez skarżącego mapą utwardzenia działki nr [...] oraz części działki nr [...] przy ulicy [...] widać jasno, że utwardzona część jest położona poza obszarem objętym pozwoleniem na budowę przy zachowaniu wjazdu z działki na której posadowiony jest budynek usługowy, co potwierdził również szkic sytuacyjny sporządzony podczas oględzin. Nie wiadomo przy tym, kiedy wspomniana mapa została sporządzona i w jakim celu została użyta, skarżący nie zamieści bowiem w tej materii żadnych wyjaśnień. Myli się także skarżący podając, że przedmiotem postępowania był aktualny sposób użytkowania placu i instalacji przez najemcę. Nie wiadomo nawet na jakiej podstawie skarżący doszedł do tego wniosku, skoro zaskarżona decyzja traktowała nie o usunięciu butli i materiałów budowlanych, ale o rozbiórce placu składowego. Zresztą tak określony zakres postepowania odpowiada oczekiwaniom skarżącego, który sam przecież dowodzi, że przedmiotem badania wobec spółki może być jedynie poprawność wykonania utwardzenia i elementów trwałych. Zupełnie niezrozumiałym jest w tej sytuacji podnoszony argument, że usunięcie butli z gazem i materiałów budowlanych z przedmiotowej działki oznacza bezprzedmiotowość zaskarżonej decyzji. To nie bowiem samo składowanie wspomnianych butli gazowych skłoniło organ do konkluzji o konieczności nakazania rozbiórki utwardzenia, ale sam jego samoistny charakter, wykluczający zastosowanie art. 29 ust. 2 pkt. 5 ustawy Prawo budowlane. Organ i instancji trafnie zatem zastosował art. 48 ust. 1 tej ustawy zgodnie z którym organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Zgodnie z dyspozycją ust. 3 w postanowieniu o wstrzymaniu budowy poinformowano skarżącego o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części, zwanego dalej "wnioskiem o legalizację", oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego lub jego części, zwanej dalej "decyzją o legalizacji", oraz o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej. Rację ma przy tym organ, że spółka nie poddała postanowienia weryfikacji instancyjnej w trybie ust. 3 tego przepisy, stało się zatem ostateczne. Wobec natomiast niezłożenia wniosku o legalizację w wymaganym terminie organ zasadnie na podstawie art. 48e ust. 1 ustawy nakazał rozbiórkę placu składowego. Wątpliwości nie budzi również skierowanie nakazu rozbiórki do spółki. Skarżący nie podważał ustalenia, według którego spółka jest właścicielem działki [...], podobnie jak i nie przeczył, że jest ona inwestorem w rozumieniu art. 52 ust.1 Prawa budowlanego. Zgodnie natomiast z tym przepisem obowiązki, w formie nakazów i zakazów, określone w postanowieniach i decyzjach, o których mowa w niniejszym rozdziale, nakłada się na inwestora. Jeżeli roboty budowlane zostały zakończone lub wykonanie postanowienia albo decyzji przez inwestora jest niemożliwe, obowiązki te nakłada się na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego. Z przepisu art. 52 wynika więc, że stosowny nakaz powinien być w pierwszej kolejności nałożony na inwestora, który dopuścił się samowoli budowlanej. Dotyczy to niewątpliwie takiej sytuacji, gdy inwestor posiada w dalszym ciągu tytuł prawny do nieruchomości (por. wyrok NSA z dnia 17 lutego 2022r. II OSK 720/19 opubl. w CBOSA ), co również przez skarżącego nie było kwestionowane. Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2019r. poz. 2325 ) skargę należało oddalić.