II SA/Lu 552/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca) Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 października 2021 r. sprawy ze skargi Koła [...]" w L. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Lublinie z dnia 6 maja 2021 r., znak: Zak.1410.1.7.2021(5) w przedmiocie kary pieniężnej za nieprowadzenie odstrzału sanitarnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w Lublinie z 17 grudnia 2020 r., znak: Zak.4402.1A.74/2.2020; II. zasądza na rzecz Koła [...]" w L. od Lubelskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Lublinie kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Decyzją z 6 maja 2021 r., znak: Zak.1410.1.7.2021(5), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania Koła Łowieckiego nr [...] "[...]" w L., Lubelski Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Lublinie utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w Lublinie z 17 grudnia 2020 r., znak: Zak.4402.1A.74/2.2020, wymierzającą Kołu Łowieckiemu Nr [...] "[...]" karę pieniężną w wysokości [...] za nieprowadzenie odstrzału sanitarnego dzików na obszarze obwodu łowieckiego nr [...], którego jest dzierżawcą lub zarządcą. W uzasadnieniu decyzji drugoinstancyjnej ustalono następujący stan faktyczny i prawny sprawy. W dniu 6 lutego 2020 r. na stronie internetowej Dziennika Urzędowego Województwa Lubelskiego opublikowano rozporządzenie Nr 8 Wojewody Lubelskiego z 6 lutego 2020 r. w sprawie sanitarnego odstrzału dzików na terenie województwa lubelskiego (Dz. Urz. Województwa Lubelskiego z 2020 r. poz. 972), w którym, na podstawie art. 46 ust. 3 pkt 1, pkt 8, pkt 8b, pkt 8c, pkt 10 oraz art. 47a ust. 1 - 1a ustawy z 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. z 2018 r. poz. 1967 ze zm.; aktualnie: Dz. U. z 2020 r. poz. 1421 - dalej: "ustawa o ochronie zdrowia zwierząt" lub "u.o.z.z."), zarządcom i dzierżawcom obwodów łowieckich lub ich części położonych na terenie województwa lubelskiego, ustalonych zgodnie z uchwałą Nr VI/88/2015 Sejmiku Województwa Lubelskiego z 27 marca 2015 r. w sprawie podziału województwa lubelskiego na obwody łowieckie (Dz. Urz. Województwa Lubelskiego z 2015 r. poz. 1566), a także dyrektorowi Poleskiego Parku Narodowego oraz dyrektorowi Roztoczańskiego Parku Narodowego, nakazano w terminie od 15 lutego 2020 r. do 31 maja 2020 r. przeprowadzenie odstrzału sanitarnego dzików, z czego 17 dzików w obwodzie łowieckim nr [...] przypadło do odstrzału Kołu Łowieckiemu nr [...] "[...]". W powyższym rozporządzeniu Wojewoda Lubelski nakazał również niezwłoczne dostarczanie przez myśliwych odstrzelonych dzików wraz z patrochami i narogami do miejsc wskazanych przez Powiatowego Lekarza Weterynarii, gdzie będą przetrzymywane do czasu uzyskania wyniku badania laboratoryjnego w kierunku afrykańskiego pomoru świń, a w przypadku wykluczenia afrykańskiego pomoru świń - zagospodarowania tusz odstrzelonych dzików do produkcji mięsa na użytek własny myśliwego lub zniszczenia tusz oraz skór i narogów odstrzelonych dzików, zniszczenia, pod urzędowym nadzorem, zwłok dzików oraz mięsa, produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodzących od dzików, w których w wyniku badań laboratoryjnych stwierdzono afrykański pomór świń, kwalifikowanych jako materiał kategorii 1. Rozporządzenie zostało podane do publicznej wiadomości przez właściwych Powiatowych Lekarzy Weterynarii w sposób zwyczajowo przyjęty na terenie obwodów, a następnie było kilkukrotnie zmieniane – ostatnio rozporządzeniem Wojewody Lubelskiego Nr 23 z 10 lipca 2020 r. (Dz. Urz. Województwa Lubelskiego z 2020 r. poz. 3795). Finalnie na mocy rozporządzenia Nr 23 Wojewody Lubelskiego z 10 lipca 2020 r., zmieniającego rozporządzenie w sprawie sanitarnego odstrzału dzików na terenie województwa lubelskiego, ustalono, że w ramach odstrzału sanitarnego na terenie obwodu łowieckiego nr 194 należało odstrzelić 17 sztuk dzików do 12 lipca 2020 r. Ze złożonej przez Koło Łowieckie nr [...] "[...]" dokumentacji, wynikało, że w obwodzie łowieckim nr 194 dokonano odstrzału sanitarnego 12 dzików. Koło łowieckie nie zrealizowało zatem nałożonego obowiązku w zakresie odstrzału 5 dzików. W związku z tym Powiatowy Lekarz Weterynarii w Lublinie decyzją z 17 grudnia 2020 r., znak: Zak.4402.1A.74/2.2020 wymierzył Kołu Łowieckiemu Nr [...] "[...]" karę pieniężną w wysokości [...] za nieprowadzenie odstrzału sanitarnego dzików na obszarze obwodu łowieckiego nr [...] którego jest dzierżawcą lub zarządcą. Od tej decyzji Koło wniosło odwołanie. W powołanej na wstępie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji organ odwoławczy wyjaśnił, że realizacja odstrzału sanitarnego zwierząt wynika z art. 46 ust. 3 pkt 8, 8b, 8c ustawy z 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt i zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt. W myśl przepisów tej ustawy nakaz wykonania odstrzału sanitarnego przez stosowne rozporządzenie w postaci aktu prawa miejscowego może wydać wojewoda na wniosek wojewódzkiego lekarza weterynarii. Według art. 46 ust. 3 pkt 8 cytowanej ustawy wojewoda w przypadku, o którym mowa w ust. 1, na wniosek wojewódzkiego lekarza weterynarii, w drodze rozporządzenia nakazuje odstrzał sanitarny zwierząt na określonym obszarze, w tym nakazuje dzierżawcom lub zarządcom obwodów łowieckich odstrzał sanitarny zwierząt wolno żyjących (dzikich). Organ drugiej instancji wyjaśnił następnie, że obszar obwodu łowieckiego określa uchwała Sejmiku Województwa Lubelskiego nr VI/88/2015 z 27 marca 2015 r. w sprawie podziału województwa lubelskiego na obwody łowieckie (Dz. Urz. Województwa Lubelskiego z 2015 r. poz. 1566). W oparciu o powyższe w dniu 6 lutego 2020 r. na stronie internetowej Dziennika Urzędowego Województwa Lubelskiego opublikowano rozporządzenie Nr 8 Wojewody Lubelskiego z dnia 6 lutego 2020 r. w sprawie sanitarnego odstrzału dzików na terenie województwa lubelskiego (Dz. Urz. Województwa Lubelskiego z 2020 r., poz. 972). Zgodnie z powyższym rozporządzeniem Koło Łowieckie nr [...] "[...]" zostało zobligowane do przeprowadzenia odstrzału sanitarnego dzików w ilości 17 dzików w obwodzie łowieckim nr [...]. Organ podkreślił, że rozporządzenie to nie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego, wobec czego jest aktem prawnym obowiązującym w stosunku do jego adresatów zarówno w zakresie obszaru, na jakim ma nastąpić odstrzał sanitarny, jak też liczby dzików, które mają zostać odstrzelone. Według organu, sam fakt przystąpienia do odstrzału sanitarnego nie jest równoważny z wywiązaniem się z obowiązku, o jakim stanowi 46 ust. 3 cytowanej ustawy. Nie sposób także przyjąć, że na danym obszarze nie występuje liczebność dzików pozwalająca na ich odstrzelenie, gdyż tego rodzaju zarzuty nie były podnoszone przed wszczęciem postępowania i po wydaniu rozporządzenia przez Wojewodę. W ocenie organu tego rodzaju argumenty stanowią jedynie przyjętą dla potrzeb postępowania linię obrony, która usprawiedliwić ma bierność koła łowieckiego w okresie objętym realizacją nałożonego obowiązku. Organ odwoławczy podzielił ustalenia organu pierwszej instancji, według których adresat decyzji nie wykonał obowiązku w zakresie odstrzału sanitarnego dzików. Zamiast nakazanego wyżej wymienionymi regulacjami odstrzału 17 sztuk dzików na terenie obwodu numer [...] odstrzelono łącznie 12 sztuk dzików, czyli o 5 sztuk mniej. Zgodnie zaś z art. 85aa ust. 1 pkt 18 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, kto, będąc dzierżawcą lub zarządcą obwodu łowieckiego, nie prowadzi odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich) na określonym obszarze, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,25 do 1,3 kwoty przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanej przez Prezes Głównego Urzędu Statystycznego. Kara pieniężna w niniejszej sprawie w wysokości 1229,54 została ustalona w dolnej granicy jej wymiaru, to jest w wysokości 0.25 przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Określając wysokość kary pieniężnej, Powiatowy Lekarz Weterynarii w Lublinie kierował się dyrektywami wymiaru kary wskazanymi w art. 189d k.p.a. Organ odwoławczy wskazał, że Powiatowy Lekarz Weterynarii miał na uwadze przede wszystkim niewykonanie obowiązku odstrzału sanitarnego, przyczyny niewykonania obowiązku, rodzaj oraz wagę uchybień, a także zaangażowanie w realizację odstrzału sanitarnego myśliwych. Zdaniem organu, zagrożenie chorobą nie było hipotetyczne, lecz realne, a naruszenia obowiązków nie można uznać za znikome. Wprowadzony nakaz odstrzału sanitarnego dzików, w szczególności na obszarze objętym ograniczeniami, ma na celu zachowanie bezpieczeństwa sanitarnego kraju i jest bezwzględnym obowiązkiem wynikającym z przepisów prawa. Jednocześnie z uwagi na charakter nałożonych na koło łowieckie obowiązków wynikających z działań zmierzających do zmniejszenia ryzyka przeniesienia czynnika zakaźnego do gospodarstw rolnych oraz rozprzestrzeniania się wirusa afrykańskiego pomoru świń organ nie znalazł przesłanek do zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej przewidzianej w art. 189f k.p.a. Koło Łowieckie nr [...] "[...]" w L. wniosło skargę na decyzję organu drugiej instancji, zarzucając: I. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 85aa ust.1 pkt 18 ustawy z 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt poprzez błędną wykładnię i w rezultacie niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w przyjęciu, że skarżący nie prowadził odstrzału sanitarnego dzików na obszarze obwodu łowieckiego nr [...], podczas, gdy skarżący prowadził regularny odstrzał sanitarny dzików w tym obwodzie w nakazanym terminie; 2) art. 85aa ust. 1 pkt 18 w związku z art. 46 ust. 3 pkt 8 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, poprzez ich zastosowanie, podczas gdy prawidłowa wykładnia powinna prowadzić do wniosku, że przepisy te stanowią podstawę do nałożenia kary pieniężnej za nieprowadzenie odstrzału sanitarnego, a karze pieniężnej powinien podlegać wyłącznie ten, kto nie podejmował nakazanych przepisami rozporządzenia działań; 3) § 1 ust. 2 pkt 9 lit. i/ rozporządzenia nr 8 Wojewody L. z 6 lutego 2020 r. w sprawie sanitarnego odstrzału dzików na terenie województwa lubelskiego przez niewłaściwe zastosowanie, polegające na zobowiązaniu skarżącego do wykonania odstrzału sanitarnego określonej ilości dzików na obszarze obwodu łowieckiego nr [...] bez dostatecznego rozeznania w zakresie rzeczywistej liczby dzików bytujących na obszarze obwodu łowieckiego, skutkujące pozbawieniem strony możliwości zrealizowania nakazu w określonym terminie; II. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. przez niewywiązanie się przez organ z obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności przez: niezebranie całego oraz nierozpatrzenie już zebranego materiału dowodowego i niedokonanie jego wszechstronnej, całościowej oceny, a także nieodniesienie się do dokumentów przedstawionych przez stronę, w tym niewyjaśnienie, dlaczego organ nie przeprowadził dowodu z tych dokumentów, względnie odmówił tym dokumentom mocy dowodowej, co doprowadziło do błędnego uznania, że skarżący nie prowadził odstrzału sanitarnego dzików na obszarze obwodu łowieckiego nr [...]; 2) art. 8 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, nieprzedstawienie przez organ jakichkolwiek argumentów, które przemawiałyby za tym, że skarżący nie wywiązywał się z nakazu prowadzenia odstrzału sanitarnego na wskazanym obszarze i w określonym terminie oraz brak wskazania dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, co uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji; 3) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się w utrzymaniu w mocy decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w Lublinie w sytuacji, gdy istniały przesłanki do jej uchylenia i orzeczenia o umorzeniu postępowania; 4) art.189f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, polegające na odmowie odstąpienia od wymierzenia kary pomimo zaistnienia ku temu przesłanek; 5) art. 189c k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy organ przy wymierzaniu administracyjnej kary pieniężnej powinien zastosować przepisy względniejsze dla skarżącego; 6) art. 6 k.p.a. i art. 15 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności, nakładającej na organy administracji publicznej obowiązek działania na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.) oraz art. 15 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności polegające na zastosowaniu przez organ odwoławczy nieobowiązujących w dacie wydania zaskarżonej decyzji przepisów prawa; 7) art. 81 a § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji pozostających w sprawie i niedających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego. W związku z powyższym strona skarżąca zażądała uchylenia w całości zaskarżonej decyzji oraz uchylenia utrzymanej nią w mocy decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w Lublinie z 17 grudnia 2020 r., umorzenia postępowania administracyjnego oraz zasądzenia na rzecz strony skarżącej od organu odwoławczego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Zaskarżonym rozstrzygnięciem wymierzono Kołu Łowieckiemu nr [...] karę pieniężną za niewykonanie odstrzału sanitarnego w obwodzie łowieckim na podstawie art. 85aa ust. 1 pkt 18 ustawy z 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (u.o.z.z.). Zgodnie z art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z. kto, wbrew wydanym w celu zwalczania choroby zakaźnej zwierząt lub zapobiegania takiej chorobie nakazom, zakazom lub ograniczeniom, o których mowa w art. 45 ust. 1 pkt 8 i art. 46 ust. 3 pkt 8, będąc dzierżawcą lub zarządcą obwodu łowieckiego, nie prowadzi odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich) na określonym obszarze, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,25 do 1,3. Z językowej wykładni art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z. wynika, że karze pieniężnej, o której mowa w przepisie, podlega ten, kto nie prowadzi odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich) na określonym obszarze. Jest to okoliczność istotna, bowiem tego rodzaju przepisów o charakterze represyjnym nie można wykładać rozszerzająco. Przeciwnie, należy interpretować je ściśle, odwołując się przede wszystkim do wąskiej, literalnej wykładni prawa. W przypadku regulacji dotyczących kar pieniężnych nie jest dopuszczalna rozszerzająca i pozajęzykowa wykładnia przepisów. W art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z. posłużono się czasownikiem w formie niedokonanej ("karze podlega ten kto nie prowadzi odstrzału sanitarnego"). W przepisie tym nie odwołano się do wyniku, czy też rezultatu odstrzału. Dlatego też, kierując się dyrektywami wykładni językowej i koniecznością ścisłego interpretowania przepisu o charakterze represyjnym, stwierdzić należy, że karze pieniężnej z art. 85aa ust. 1 pkt 18 ustawy podlega tylko ten dzierżawca lub zarządca obwodu łowieckiego, który w ogóle nie podjął działań w postaci prowadzenia odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich). W konsekwencji "nieprowadzenia" odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich), o którym mowa w art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z. nie można w sposób mechaniczny utożsamiać jedynie z faktem niewykonania przez koło łowieckie limitu odstrzału zwierząt dzikich ustalonego w rozporządzeniu wojewody. Czym innym jest nieprowadzenie odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących, a czym innym niewykonanie założonych w rozporządzeniu limitów odstrzału zwierząt. Ukaraniu sankcją z art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z. podlega podmiot, który nie prowadzi odstrzału sanitarnego. Kara ta nie jest wymierzana za niewykonanie zaplanowanego limitu odstrzału. Do takich wniosków prowadzi także odwołanie się do reguł wykładni celowościowej. Oczywiste bowiem jest, że choć limity zwierząt do odstrzału ustalane są w akcie mającym charakter prawa miejscowego, to także i one opierają się jedynie na pewnych szacunkach i przypuszczeniach co do liczby zwierzyny dzikiej bytującej na danym obszarze. Wynika to z istoty i charakteru zwierząt wolno żyjących, których bytowanie nie ogranicza się wyłącznie do granic danego obwodu łowieckiego. Nawet więc jeśli trafnie ustalono w rozporządzeniu liczbę zwierząt do odstrzału, to i tak nie ma żadnej gwarancji, że zwierzęta te będą nadal przebywać na terenie danego obwodu łowieckiego także i w okresie późniejszym, tj. w czasie wykonywania zaplanowanego odstrzału. Możliwa jest więc sytuacja, w której mimo podjęcia przez koło łowieckie wszelkich możliwych działań łowieckich nie będzie możliwe wykonanie założonego limitu odstrzału zwierząt z uwagi na brak na danym terenie wystarczającej liczby zwierząt. W takich sytuacji wzgląd na racjonalność ustawodawcy uzasadnia przyjęcie, że jego celem było nałożenie sankcji pieniężnej jedynie na zachowania cechujące się lekceważeniem prawa, tj. nieprowadzeniem w ogóle nakazanego odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących, a nie karanie za zachowania nie w pełni zależne i nie zawsze możliwe do wykonania przez adresata obowiązku w postaci wykonania założonego limitu odstrzału zwierząt. Wydając zaskarżoną decyzję, organ odwoławczy dokonał błędnej wykładni art. art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z., nieprawidłowo utożsamiając fakt niewykonania przez koło łowieckie limitu odstrzału określonego w rozporządzeniu z "nieprowadzeniem odstrzału sanitarnego", o którym mowa w art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z. W rezultacie powyższego organy nie rozpatrzyły i nie wyjaśniły należycie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, czym naruszyły art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. Skoro bowiem karze pieniężnej z art. 85aa ust. 1 pkt 18 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt podlega tylko ten dzierżawca lub zarządca obwodu łowieckiego, który w ogóle nie podjął działań w postaci prowadzenia odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich), to tym samym istniała konieczność rozpatrzenia całości zgromadzonego materiału dowodowego i dokonania oceny, czy działania łowieckie podejmowane przez skarżącego miały charakter prowadzenia odstrzału sanitarnego zwierząt, czy też nie. W celu dokonania takich ustaleń organ powinien ocenić, czy wskazywane przez skarżącego działania łowieckie ze względu na swój rodzaj, charakter i częstotliwość można było kwalifikować jako prowadzenie odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących, o którym mowa w art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z. W tym kontekście należało uwzględnić także liczbę zwierząt faktycznie odstrzelonych przez koło łowieckie, przy czym okoliczność ta nie ma charakteru rozstrzygającego. Możliwa jest bowiem sytuacja, gdy kołu łowieckiemu, pomimo podjęcia wszelkich możliwych i wymaganych działań łowieckich, nie uda się dokonać odstrzału nawet jednej sztuki zwierzyny. Jeżeli stan taki będzie wynikać z przyczyn niezależnych od koła łowieckiego, np. z braku zwierzyny na danym terenie, to i taka sytuacja będzie mogła być kwalifikowana jako prowadzenie odstrzału z art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z. W rozpoznawanej sprawie organy nie dokonały tego rodzaju ustaleń i ocen, co należało zakwalifikować jako naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, które, w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 135 p.p.s.a., skutkuje koniecznością uchylenia decyzji organów obu instancji. Obowiązkiem organu pierwszej instancji ponownie rozpoznającego sprawę będzie uwzględnienie przedstawionej wyżej oceny prawnej (art. 153 p.p.s.a.), w tym w szczególności dotyczącej interpretacji pojęcia nieprowadzenia odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich), o którym mowa w art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z. Organ w tym celu rozpatrzy cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. W pierwszej kolejności zbada, czy podejmowane przez skarżącego działania łowieckie ze względu na swój rodzaj, charakter i częstotliwość można kwalifikować jako prowadzenie odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących, o którym mowa w art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z. Sporządzając uzasadnienie decyzji, organ zadba o to, aby należycie i wyczerpująco wyjaśnić podstawę faktyczną i prawną rozstrzygnięcia, wskazując w sposób jednoznaczny te ustalenia faktyczne, które zadecydowały o ewentualnym wymierzeniu skarżącemu administracyjnej kary pieniężnej oraz ustaleniu jej wysokości. O kosztach postępowania, na które składa się kwota 100 zł uiszczonego wpisu od skargi, wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w kwocie 480 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.