II SA/Lu 505/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc – Malec (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Asesor sądowy Marcin Małek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 października 2021 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Dyrektora Zakładu Karnego z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. oddala skargę; II. przyznaje [...] od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie kwotę [...]zł ([...]) tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu.

Decyzją z dnia [...]., znak: [...] Dyrektor Zakładu Karnego po rozpatrzeniu odwołania R. S. - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 16 i art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2176), dalej jako "u.d.i.p." – utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego w L. z dnia [...] r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej w postaci "kopii wszystkich odpowiedzi na skargi osadzonych uznane za zasadne i częściowo zasadne w roku [...]." Organy obu instancji uznały, że skarżący żąda informacji przetworzonej, której udzielenie wymaga wykazania szczególnego interesu publicznego, dlatego skarżący został wezwany do wykazania takiego interesu. Mimo zakreślonego terminu, skarżący nie wykonał wezwania, podnosząc, że objęta wnioskiem informacja nie jest informacją przetworzoną (informacja znajduje się w dokonywanych okresowo sprawozdaniach z działalności organu na potrzeby wizytacji sędziego penitencjarnego), a więc organ powinien ją udostępnić. Dyrektor Zakładu Karnego podkreślił, że zgodnie z poglądem przyjętym przez doktrynę i orzecznictwo informacją przetworzoną jest informacja publiczna opracowana przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków na podstawie posiadanych przez niego danych, w związku z żądaniem wnioskodawcy i na podstawie kryteriów przez niego wskazanych. Toteż informacja, która miałaby powstać specjalnie na życzenie wnioskodawcy, wedle wskazanych przez niego kryteriów to informacja przetworzona i do jej powstania potrzebne jest intelektualne zaangażowanie podmiotu zobowiązanego (por. wyrok NSA z 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 89/13). Informacja, której udostępnienia domaga się skarżący, nie jest wprost dostępna, wymaga przeglądu dokumentów ok. 411 postępowań skargowych, wyselekcjonowania spraw odpowiadającym kryteriom wskazanym we wniosku, sporządzenia kopii wyselekcjonowanych dokumentów i ich zanonimizowania w celu wyselekcjonowania treści odnoszących się do skarg i zarzutów uznanych za zasadne i częściowo zasadne, usunięcia pozostałych treści oraz danych chronionych prawem. Przy czym usunięcie danych chronionych nie jest wyłącznie czynnością techniczną, polegającą na mechanicznym zaczernieniu imienia i nazwiska osoby, której skarga dotyczy, lecz czynnością analityczną, połączoną z wysiłkiem intelektualnym polegającą na uniemożliwieniu identyfikacji występujących tam osób (głównie innych skazanych, z którymi wnioskodawca mógł lub może w przyszłości zetknąć się w zakładzie karnym), poprzez anonimizację fragmentów tekstu, umożliwiających identyfikację osoby, a także analizą pod kątem stwierdzenia, czy i jakie informacje chronione prawem się w nich znajdują. Wszystkie wymienione czynności prowadzą do wytworzenia nowego dokumentu o odmiennej od pierwotnej postaci. Wbrew zarzutom skarżącego, organ I instancji nie posiada sprawozdań ze swojej działalności, zawierających sporne informacje, musiałby ją wytworzyć zgodnie z wnioskiem i wskazanymi w nim kryteriami, co wymagałoby działań organizacyjnych i zaangażowania środków osobowych, które nie pozostawałby bez wpływu na normalny tok działania organu i realizację jego podstawowych zadań. Organ I instancji nie posiada specjalistycznego programu komputerowego służącego do anonimizacji pism w celu ich udostępnienia, nie posiada również wyspecjalizowanej w tym zakresie komórki, czy pracownika. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma taki wnioskodawca, który jest w stanie wskazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej (wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2011 r., I OSK 1737/11, wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2014 r. I OSK 2111/13). Tymczasem R. S. nie podjął nawet próby zasygnalizowania interesu publicznego w udostępnieniu wnioskowanej informacji i wskazania w jaki sposób zamierza wykorzystać uzyskane informacje. Biorąc pod uwagę, że od wielu lat przebywa on w zakładach karnych oraz to, że składa bardzo dużo innych wniosków kierowanych do organów służby więziennej, organ uznał, że jego zainteresowanie odpowiedziami na skargi innych osadzonych jest bezpośrednio związane z jego sytuacją osobistą. Sporny wniosek obiektywnie nie służy jakiemukolwiek dobru powszechnemu, nie prowadzi do poprawy funkcjonowania urzędu, czy usprawnienia realizacji przez organ zadań publicznych. W podsumowaniu organ odwoławczy podniósł, że z przewidzianego w u.d.i.p. trybu udostępniania informacji publicznych korzystać należy wtedy, gdy celem jest troska o dobro publiczne, zaś inny sposób korzystania z prawa dostępu do informacji publicznej może stanowić nadużycie przysługujących praw (wyrok WSA w Kielcach z 20 marca 2019 r., sygn. akt II SAB/Ke 6/19). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie R. S. domagał się uchylenia decyzji organów obu instancji, zarzucając, że organy błędnie przyjęły, że sporna informacja jest informacją przetworzoną. Podniósł, że sporne informacje można wygenerować z Centralnej B. D. O. Pozbawionych Wolności. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi, organ odwoławczy przyznał, że Dyrektor Aresztu Śledczego w L. ma wprawdzie dostęp do Centralnej B. D. O. Pozbawionych Wolności, jednak powyższe urządzenie nie posiada informacji, o które wnosi wnioskodawca, tj. zanonimizowanych kopii odpowiedzi na skargi osadzonych dotyczące Aresztu Śledczego w L. uznane za zasadne lub częściowo zasadne w roku [...]. Ewentualne wykorzystanie znajdujących się w tej bazie danych, nie zwalniałoby więc tego organu z analizy całego zbioru dokumentów skargowych posiadanych przez Areszt Śledczy w L.. Ponadto organ odwoławczy podkreślił, że żądanie skarżącego nie służy dobru ogólnemu, lecz wyłącznie zaspokojeniu indywidualnych potrzeb skarżącego – wnoszeniu środków zaskarżenia oraz wywoływaniu dolegliwości u adresata. Z danych dostępnych organowi odwoławczemu wynika, że skarżący od [...] r. odbywa kary pozbawienia wolności, manifestuje swoje negatywne nastawienie do organów państwowych poprzez wykorzystywanie swoich uprawnień celem wywołania u nich niepotrzebnych czynności (dziennie wysyłał nawet kilkadziesiąt listów kierowanych do różnych instytucji, w tym organów Służby Więziennej i sądów) z licznymi żądaniami często tożsamymi, w celu generowania zbędnych jemu oraz innym osobom czynności administracyjnych oraz liczne wnioski w trybie u.d.i.p. (patrz: np. wyroki: WSA w Opolu z dnia 27 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Op 570/14, NSA z dnia 19 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1362/17, WSA w Opolu z dnia 17 marca 2020 r., sygn. akt II SAB/Op 22/20) przy jednoczesnym braku stawiania sobie wymagań i ignorowaniu nałożonego obowiązku naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za wyrządzoną krzywdę. Skarżący w dołączonym do skargi wniosku o przyznanie pomocy wprost przyznał, że całe otrzymywane wynagrodzenie za pracę przeznacza na koszty prowadzonej, w ponadprzeciętnej ilości, korespondencji. Trafnie wskazał WSA w Opolu w wyroku z 17 marca 2020 r., sygn. akt II SAB/Op 22/20, że rozpatrując wniosek o udzielenie informacji publicznej należy brać pod uwagę zadania resocjalizacyjno-wychowawcze Służby Więziennej, w szczególności określony w art. 67 § 1 k.k.w. cel wykonywania kary polegający na wzbudzeniu w skazanym społecznie pożądanej postawy w szczególności poczucia potrzeby przestrzegania porządku prawnego i powstrzymania się od powrotu do przestępstwa. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że Służba Więzienna nie może akceptować postawy skarżącego polegającej na nadużywaniu prawa do informacji publicznej i wykorzystywaniu przepisów u.d.i.p. niezgodnie z jej celem; zaskarżona decyzja wpisuje się w bogate orzecznictwo sądów administracyjnych ze skarg wnoszonych przez R. S. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej (np. II SA/Wa 980/16, II SA/Wa 1344/16, II SA/Wa 1347/16, II SA/Wa 1677/20, II SA/Wa 1764/20). W piśmie procesowym z [...] r. ustanowiony w ramach prawa pomocy pełnomocnik skarżącego poparł w całości wniesioną skargę oraz wniósł o uchylenie decyzji organów obydwu instancji podnosząc, że sporne informacje są dostępne organowi na podstawie prowadzonej ewidencji skarg, co podważa stanowisko organu o przetworzonym charakterze informacji (zgodnie z § 11 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 13 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu załatwiania wniosków, skarg i próśb osób osadzonych w zładach karnych i aresztach śledczych (Dz.U. z 2013r., poz. 647) wyznaczony funkcjonariusz (...) prowadzi ewidencję skarg w formie "Dziennika skarg", w którym powinna znajdować się informacja na temat sposobu załatwienia skargi). Na potwierdzenie swojego stanowiska pełnomocnik wskazał na wyrok WSA w Poznaniu z 15 lipca 2021r., IV SA/Po 314/21 o tożsamym stanie faktycznym, którym uchylono decyzje odmowne organów obu instancji. Sprawa została rozpatrzona w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zasady i tryb udzielania informacji publicznej określa powoływana wyżej ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej ("u.d.i.p."). Z ustawy tej wynika, że udostępnieniu podlega wyłącznie informacja będąca "informacją publiczną" i tylko przez podmioty, na których ciąży obowiązek udostępnienia takiej informacji. W świetle art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6. Zgodnie natomiast z art. 4 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (...). Nie ulega wątpliwości, że Dyrektor Aresztu Śledczego jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, zaś informacje, objęte wnioskiem skarżącego, są informacjami publicznymi. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż organ zasadnie odmówił udostępnienia tych informacji przede wszystkim dlatego, że sporna informacja stanowi informację przetworzoną, zaś skarżący nie wykazał, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego (zgodnie z wymogiem sformułowanym w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). W orzecznictwie przyjmuje się, że informacją przetworzoną jest informacja, która w dniu złożenia wniosku nie istnieje w kształcie objętym wnioskiem, zaś dla jej wytworzenia konieczne jest przeprowadzenie przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste. Jest to więc jakościowo nowa informacja, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Informacja przetworzona obejmuje dane publiczne, które co do zasady wymagają dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, ekspertyz, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych organu, innych niż te wykorzystywane w bieżącej działalności. Wytworzenie informacji przetworzonej wymaga ponadstandardowego nakładu pracy podmiotu zobowiązanego, wymagającej użycia dodatkowych sił i środków oraz zaangażowania intelektualnego w stosunku do posiadanych przez niego danych i wyodrębniana w związku z żądaniem wnioskodawcy oraz na podstawie kryteriów przez niego wskazanych. Jest to zatem informacja przygotowywana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów. Działania podejmowane w celu wytworzenia informacji przetworzonej wykraczają poza zakres działań mieszczących się w ramach podstawowych kompetencji organu. Celem ograniczenia wynikającego z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. jest zapobieganie sytuacjom, w których działania organu skupiać się będą nie na realizacji podstawowych, głównych zadań, lecz na czynnościach związanych z udzielaniem informacji publicznej. Podkreśla się też, że przetworzenie informacji może polegać np. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy. W konsekwencji przyjmuje się, że również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników – może być traktowana jako informacja przetworzona (por. np. wyroki NSA: z 9 sierpnia 2011 r., I OSK 977/11; z 5 marca 2015 r., I OSK 863/14; z 4 sierpnia 2015 r., I OSK 1645/14). W ocenie Sądu, pozytywne rozpatrzenie wniosku skarżącego wymagało od organu podjęcia czynności, które powodowałyby powstanie informacji przetworzonej. Skarżący domagał się udostępnienia mu kopii udzielonych przez organ odpowiedzi na skargi wniesione przez osadzonych w Areszcie Śledczym w L., które zostały przez organ uznane za zasadne i częściowo zasadne w [...] r. W ocenie Sądu rację mają organy obu instancji, że tego rodzaju informacje nie są wprost dostępne, wymagają przeglądu dokumentów obejmujących akta ponad 400 postępowań skargowych. Należy pryz tym zauważyć, że skarżący żąda dokumentów o określonej treści, a nie jedynie ogólnych, statystycznych informacji o ilości skarg rozpatrzonych pozytywnie w danym okresie. Jak trafnie wskazał WSA w Poznaniu w wyroku z 26 maja 2021 r. (IV SA/Po 229/21), wydanym w sprawie wniosku innego osadzonego, o podobnej treści, odpowiedzi na skargi "są sporządzane na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku przeprowadzonych postępowań skargowych, zawierają odniesienia do wszystkich zarzutów podnoszonych w skargach w tym również uznanych za bezzasadne. Pismo może stanowić odpowiedź na kilka skarg, w tym również uznanych za bezzasadne oraz zawiera w swojej treści informacje pozwalające na zidentyfikowanie osoby, której skarga dotyczy. Powoduje to, że przygotowanie żądanej informacji publicznej wymaga przeprowadzenia analizy, zestawienia, wyciągów z dokumentów w celu wyselekcjonowania treści odnoszących się do skargi zarzutów uznanych za zasadne z usunięciem pozostałych treści oraz usunięcia danych chronionych prawem. Przy czym usunięcie danych chronionych jest czynnością analityczną, połączoną z wysiłkiem intelektualnym polegającą na uniemożliwieniu identyfikacji występujących tam osób poprzez anonimizację fragmentów tekstu umożliwiających identyfikację osoby, a także analizą pod kątem stwierdzenia, czy i jakie informacje chronione prawem się w nich znajduję. Wszystkie te zabiegi, wymagane do przygotowania informacji zgodnie z żądaniem wnioskodawcy prowadzą w istocie do wytworzenia nowego dokumentu o odmiennej od pierwotnej postaci". Nie jest więc trafne stanowisko skarżącego, że sporne informacje są dostępne "wprost", w oparciu o prowadzone przez organy Służby Więziennej ewidencje (w tym elektroniczne) oraz sporządzane zestawienia statystyczne, czy obecnie - Centralną Bazę Danych Osób Pozbawionych Wolności. Nie można pominąć, że w Areszcie Śledczym w L. w [...]. toczyło się ponad 400 postępowań skargowych, podczas, gdy z dołączonych do skargi pism Dyrektora Zakładu Karnego w S. i Dyrektora Aresztu Śledczego w G. wynika, że w tych zakładach postępowań takich nie było w ogóle, albo były zaledwie dwa. W związku z tym, ze względu na zakres informacji, ich ilość organ mógł ewentualnie rozważać udostępnienie tych informacji skarżącemu. Stan faktyczny niniejszej sprawy jest całkiem inny ze względu na bardzo dużą liczbę skarg zgłoszonych Dyrektorowi Aresztu Śledczego przez osadzonych. Przygotowanie spornej informacji wymagałoby przeanalizowania akt tych postępowań i dokonania oceny, które skargi zostały uwzględnione, a które nie. Szczególnie dużo wysiłku organ musiałby włożyć przy analizie tych spraw, w których skarga została uznana tylko częściowo – faktycznie organ na nowo musiałby zapoznawać się z tymi sprawami i swoją argumentacją. W związku z tym, Sąd za prawidłowe uznał stanowisko organów, że sporna informacja jest informacją przetworzoną, a w konsekwencji – stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. – konieczne było zweryfikowanie, czy jej udostępnienie skarżącemu jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Niewątpliwie skarżący nie wykazał takiego interesu, kwestionując że jest to informacja przetworzona, organ nie miał przy tym obowiązku badania tej okoliczności z urzędu, bez zaangażowania i inicjatywy wnioskodawcy. Organy miały więc uzasadnione podstawy do odmowy udostępnienia spornej informacji. Sąd podziela również wyrażoną przez organ odwoławczy (w końcowej części uzasadnienia) ocenę, że żądanie skarżącego jest przejawem nadużycia jego prawa do informacji publicznej. Bezsporne i niekwestionowane jest (co potwierdza liczne orzecznictwo sądów administracyjnych w całej Polsce, dostępne w internetowej bazie orzeczeń tych sądów), że skarżący jako osoba osadzona, inicjuje bardzo wiele postępowań, w tym skargowych i w trybie u.d.i.p., składając bardzo dużo wniosków do organów służby więziennej, które w każdym przypadku zobowiązane są w jakiejś formie te wnioski załatwiać. Jednocześnie z licznych orzeczeń w sprawach sądowych wszczynanych przez skarżącego R. S. nie wynika, by celem składanych wniosków, w tym w szczególności o udzielenie informacji publicznej, była potrzeba ochrony jego interesu; nie wynika z nich także w żadnym razie, by skarżący żądał tych informacji w celu realizacji jakiegoś dobra wspólnego, czy interesu publicznego. Choć przepisy u.d.i.p. nie wymagają wykazywania przez wnioskodawcę interesu w żądaniu udostępnienia informacji publicznej, to jednak przewidziane w niej prawo dostępu do takiej informacji ma czemuś służyć – tym celem jest jawność działania podmiotów "państwowych", w tym organów władzy publicznej, która ma umożliwić wnioskodawcom ocenę tego, czy organy te działają legalnie, zgodnie z prawem, czy nie dopuszczają się nadużyć w zakresie przyznanych im kompetencji (wykonywaniu powierzonych im zadań publicznych), czy prawidłowo gospodarują środkami publicznymi. Podkreślić należy, że to z okoliczności konkretnej sprawy wynika, czy żądanie informacji publicznej podyktowane jest rzeczywistą i uzasadnioną potrzebą skontrolowania (poprzez ujawnienie pewnych danych) działalności danego podmiotu (w tym organu administracyjnego). Ze spraw sądowych, toczących się z inicjatywy skarżącego R. S. nie wynika, by jego żądania miały taką motywację. Ilość składanych wniosków do organów służby więziennej i sądowych w całej Polsce (w odpowiedzi na skargę organ podnosi, że skarżący składa nawet kilkadziesiąt wniosków dziennie) i brak jakiegoś jednoznacznego, jasno wyrażonego celu tych żądań, brak ich powiązania z konkretną sytuacją prawną, czy faktyczną skarżącego, skłania raczej do podzielenia stanowiska organu odwoławczego, że działanie skarżącego w istocie jest manifestacją negatywnego stosunku do organów państwowych. W ocenie Sądu trudno więc zaakceptować wykorzystywanie instrumentów stanowiących fundamentalną gwarancję jawności życia publicznego do prowadzenia działalności opierającej się na masowym kierowaniu tożsamych wniosków do licznych organów w warunkach wskazujących na to, że informacje te właściwie niczemu nie służą, w każdym razie niewątpliwie ich żądanie jest całkowicie oderwane od idei, jakie przyświecały ustawodawcy. "Zasypywanie" organu państwowego wnioskami, które nie mają żadnego społecznego uzasadnienia, zmierza w istocie do zakłócenia funkcjonowania organu, co pozwala na zakwalifikowanie takiego działania jako nadużycie prawa. Zjawisko nadużywania prawa do informacji publicznej jest powszechnie znane, również w orzecznictwie sądów administracyjnych. Jest ono skutkiem przyjętych rozwiązań ustawowych. Wprowadzony przez ustawodawcę mechanizm rozpatrywania wniosków o udostępnienie informacji publicznej – jak wyżej wskazano – nie wymaga zasadniczo weryfikacji celów, jakimi kieruje się wnioskodawca – przepis art. 2 u.d.i.p. przyznaje każdemu prawo dostępu do informacji publicznej, a ponadto wyklucza żądanie od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Nadużycie prawa dostępu do informacji publicznej polega na próbie korzystania z tej instytucji dla osiągnięcia celu innego, aniżeli troska o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność administracji i innych organów itp. Nadużycie może wyrażać się m.in. w wykorzystywaniu prawa do informacji w celu zakłócenia funkcjonowania organów administracji (do swoistego pieniactwa z wykorzystaniem prawa do informacji) lub dla prowadzenia sporów osobistych czy zaspokojenia prywatnych animozji (zamiast wielu por. J. Parchomiuk, Nadużycie prawa w prawie administracyjnym, Warszawa 2018, s. 542 i n. oraz powoływana tam literatura i orzecznictwo). Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni zgadza się z koncepcją nadużycia prawa do informacji publicznej, postrzegając ją jako konieczne narzędzie przeciwdziałania zjawiskom nieakceptowalnym z punktu widzenia aksjologii systemu prawnego i założeń przyświecających prawodawcy przy tworzeniu nader szerokiego dostępu do informacji publicznej. W ocenie Sądu znane obydwu stronom okoliczności sporu, w tym stosowana przez skarżącego praktyka mnożenia wniosków kierowanych do organów Służby Więziennej, wykazuje wszelkie znamiona nadużywania prawa do informacji publicznej i nie może korzystać z ochrony sądowej, jako sprzeczna z celem ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z powyższych przyczyn podniesione w skardze i w piśmie procesowym pełnomocnika skarżącego argumenty nie zasługują na uwzględnienie. Odnosząc się natomiast do powołanego wyroku WSA w Poznaniu z 15 lipca 2021 r. (IV SA/Po 314/21), należy stwierdzić, że Sąd nie podziela stanowiska wyrażonego w tym wyroku. Wyrok ten dotyczył innej osoby osadzonej, składającej analogiczne wnioski (w znacznych ilościach) do administracji aresztów śledczych i zakładów karnych. Wypada odnotować, że ten sam WSA w Poznaniu w innym wyroku, z 26 maja 2021 r. (IV SA/Po 429/21, przywołanym wyżej) oddalił skargę tego samego osadzonego w sprawie dotyczącej identycznego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W dalszej kolejności można zauważyć, że w sprawie podobnych wniosków R. S., kierowanych do Dyrektora Generalnego [...] [...], WSA w Warszawie oddalił skargi na decyzje odmawiające udostępnienia informacji, oparte na tej samej przesłance, tj. kwalifikacji żądania jako dotyczącego informacji przetworzonej (wyroki z 15 lutego 2021 r., w sprawach II SA/Wa 1764/20 i II SA/Wa 1692/20). Mając powyższe na uwadze, nie znajdując podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. O wynagrodzeniu radcy prawnego, świadczącego pomoc prawną z urzędu, Sąd orzekł na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. oraz § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U z 2019 r., poz. 68).