II SA/Lu 478/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Asesor WSA Jerzy Parchomiuk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi B. Ż. na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2020 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy zwrotu udziału wywłaszczonej nieruchomości oddala skargę.

Decyzją z [...] czerwca 2020 r., znak: [...], Wojewoda (dalej: Wojewoda), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.; dalej: k.p.a.), po rozpoznaniu odwołania B. Ż. i R. Ż. od decyzji Starosty L. (dalej: Starosta) z [...] listopada 2019 r., znak: [...], o odmowie zwrotu udziału [...] części w wywłaszczonej nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,0030 ha i działka nr [...] o pow. 0,0051 ha [...], położonej w L. przy ul. [...] – utrzymał w mocy tę decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że nieruchomość stanowiąca własność S. M. i H. P. w udziałach po [...] części, oznaczona jako działka nr [...] o pow. 0,0409 ha, została objęta zarządzeniem Prezydenta Miasta L. (dalej: Prezydent) z [...] czerwca 1983 r., nr [...], o ustaleniu terenu budownictwa jednorodzinnego [...] i jego podziale na działki budowlane, w trybie przepisów ustawy z 6 lipca 1972 r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz podziale nieruchomości w miastach i osiedlach (Dz. U. nr 27, poz. 192). W wyniku przeprowadzonego podziału S. M. i H. P. zachowali własność działki nr [...] o pow. 0,0374 ha. Decyzją Prezydenta z [...] maja 1988 r., znak: [...], byłym właścicielom nieruchomości przyznano odszkodowanie za pozostałą wywłaszczoną powierzchnię 0,0035 ha w kwocie [...]zł oraz za składniki budowlane - [...] zł i roślinne - [...] zł znajdujące się na wywłaszczonym gruncie. Wnioskiem z [...] maja 2016 r. B. Ż., W. M. i J. M. (spadkobiercy byłego współwłaściciela wywłaszczonej nieruchomości S. M.) zażądali zwrotu wywłaszczonego terenu, stanowiącego aktualne działki nr [...] i [...], w L. przy ul. [...]. Wnioskodawcy wskazali, że roszczenie o zwrot udziału [...] w tym terenie przypada H. P.. Z uwagi na to, że objęty wnioskiem teren jest własnością Gminy L. (dalej: Gmina), Wojewoda postanowieniem z [...] czerwca 2016 r., nr [...] wyłączył Prezydenta od prowadzenia tej sprawy i wyznaczył do jej rozpatrzenia Starostę L. (dalej: Starosta). Decyzją z [...] marca 2017 r., znak: [...], Starosta orzekł o zwrocie udziału [...] w działce nr [...] jako niezagospodarowanej zgodnie z celem wywłaszczenia. Starosta stwierdził, że w obszarze tej działki nie usytuowano żadnych urządzeń drogi publicznej, a działka pozostaje nieprzerwanie w posiadaniu i użytkowaniu wnioskodawców, stanowiąc funkcjonalna część ogrodzonej posesji. Tą samą decyzją Starosta odmówił zwrotu działki nr [...], gdyż nieruchomość ta nie stanowiła byłej własności spadkodawcy wnioskodawców. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewody z [...] lipca 2017 r., znak: [...] DB. Wyrokiem z 30 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 851/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił decyzje organów obu instancji, wskazując, że objęta żądaniem zwrotu działka stanowi drogę publiczną, a nieruchomości zajęte pod drogi publiczne nie mogą podlegać zwrotowi niezależnie od sposobu ich zagospodarowania. Skarga kasacyjna B. Ż. od powyższego wyroku została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 lutego 2019 r., sygn. akt I OSK 2028/18. NSA podzielając, co do zasady, argumentację WSA w Lublinie wskazał na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie – wezwanie zarządcy drogi do przedłożenia książki drogowej oraz ustalenie, czy dla tego terenu obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. NSA zaznaczył, że linie graniczne, które wydzielają grunt będący pasem drogowym, wyznaczone są przez akty indywidualne lub generalne rozstrzygające o lokalizacji drogi publicznej, wobec czego to treść tego rodzaju dokumentów, a nie faktyczny sposób zagospodarowania działki, odzwierciedlają dokładny przebieg drogi. Ponownie rozpoznając sprawę Starosta ustalił, że żądana do zwrotu nieruchomość nie jest objęta aktualnie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz wezwał zarządcę drogi do przedłożenia książki drogowej ulicy [...] i innych dokumentów potwierdzających, że ww. działka znajduje się w granicach pasa drogowego, jak również wezwał do wskazania aktu prawnego rozstrzygającego o lokalizacji drogi publicznej na tej działce. Po uzyskaniu odpowiedzi zarządcy drogi i przesłaniu stosownych dokumentów, Starosta stwierdził, że zgromadzony materiał dowodowy uzasadnia twierdzenie, że wnioskowana do zwrotu nieruchomość leży w pasie drogowym drogi publicznej gminnej i dlatego nie może podlegać zwrotowi na rzecz spadkobierców byłego właściciela jako zbędna na cel wywłaszczenia. Mając to na uwadze opisaną na wstępie decyzją z [...] listopada 2019 r. odmówił zwrotu udziału 1/2 części w prawie własności ww. nieruchomości. W odwołaniu od tej decyzji B. Ż. i R. Ż. zarzucili, że nie istnieje dokument będący aktem indywidualnym lub generalnym, wskazujący, że działka nr [...] leży w liniach granicznych drogi publicznej ulicy [...]. Wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz innych dokumentów wyznaczających z mocą prawną zasięg tej drogi publicznej oraz braku jakichkolwiek urządzeń drogi publicznej na tym terenie i mając na uwadze, że pomimo wywłaszczenia teren nieprzerwanie pozostaje w całości w ogrodzeniu prywatnej posesji, nie sposób uznać działki nr [...] za element pasa drogowego. Tym samym nie można stwierdzić, by cel wywłaszczenia ww. działki, którym było urządzenie drogi publicznej, został zrealizowany. Działka ta podlega więc zwrotowi na rzecz uprawnionych osób. Utrzymując w mocy decyzję Starosty, Wojewoda podzielił w całości stanowisko w niej wyrażone. Podkreślił, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że wnioskowana do zwrotu działka nr [...] o pow. 0,0030 ha, stanowi część pasa drogowego drogi publicznej – ul. [...] (drogi gminnej nr [...]). Jak wykazało przeprowadzone dodatkowe postępowanie wyjaśniające w tej kwestii, grunt ten znajduje się w liniach granicznych drogi publicznej. Działka ta wprawdzie nie jest zajęta pod infrastrukturę drogową, jednak nie zmienia to faktu, że sposób zagospodarowania i wykorzystania nieruchomości nie ma wpływu na jej status jako drogi publicznej. Przedmiotowa działka jak również pozostała część drogi znajduje się bowiem w zarządzie Z. L. (dalej także: Zarząd Dróg), więc o sposobie użytkowania tego terenu (również innym niż droga) decyduje ten podmiot. Świadczy o tym decyzja Prezydenta z [...] czerwca 2015 r., nr [...], zezwalająca na zajęcie pasa drogowego wskazanej wyżej ulicy, która wygasła [...] czerwca 2018 r. Brak kolejnej decyzji zezwalającej na zajęcie tej części pasa drogowego może jedynie świadczyć o tym, iż zarządca nie zamierza rezygnować z tej nieruchomości. W skardze na tę decyzję oraz w piśmie procesowym z [...] września 2020 r. B. Ż. i W. M. powtórzyły argumentację podniesioną w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Ponadto strony zarzuciły organom naruszenie: - art. 2a ust. 2 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2068, ze zm., dalej: u.d.p.), poprzez błędną, rozszerzającą wykładnię, a w jej konsekwencji nieuzasadnione zastosowanie; - art. 2 i art. 136 ust. 3 w związku z art. 137 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 2204, ze zm., dalej: u.g.n.), poprzez błędne uznanie, że zwrot wywłaszczonej nieruchomości naruszałby art. 2a u.d.p.; - art. 21 ust. 2 Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78, poz. 483, ze zm.) poprzez jego niezastosowanie; - art. 133 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wskutek błędnej oceny materiału dowodowego i pominięcia istotnej w sprawie okoliczności, że na nieruchomości nigdy nie zrealizowano celu wywłaszczenia – drogi publicznej, a nieruchomość po wywłaszczeniu użytkowana była nieprzerwanie przez byłych właścicieli jako część otoczenia domu. Skarżące podniosły też, że w wyroku z 29 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Lu 572/15, WSA w Lublinie wyraził odmienny aniżeli w rozpoznawanej sprawie pogląd, w sprawie zwrotu nieruchomości wywłaszczonej stanowiącej podobnie jak sporna nieruchomość fragment przydomowej posesji i znajdującej w granicach pasa drogowego, położonej przy ul. [...] w L., a więc nieopodal nieruchomości żądanej do zwrotu w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Prawomocnym postanowieniem z 31 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SA/Lu 478/20, Sąd odrzucił skargę W. M. jako spóźnioną. W niniejszej sprawie rozpoznaniu podlega więc skarga B. Ż.. Skarga B. Ż. nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. W pierwszej kolejności należy wskazać, że kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 lutego 2019 r., sygn. akt I OSK 2028/18, oddalający skargę kasacyjną B. Ż. od wyroku tutejszego Sądu z 30 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 851/17, którym uchylono poprzednio wydane decyzje organów obu instancji orzekające zwrot udziału w przedmiotowej nieruchomości. W uzasadnieniu tego wyroku NSA za całkowicie bezzasadną uznał skargę kasacyjną skarżącej, która kwestionowała stanowisko tutejszego Sądu, że w sprawie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, stanowiącej część drogi publicznej, faktyczny sposób korzystania z nieruchomości czy jej zagospodarowania nie ma znaczenia przesądzającego dla jej kwalifikacji jako drogi publicznej. Wyjaśniając przyjęte w tym zakresie stanowisko NSA podkreślił, że "składnikami tak rozumianej drogi są w szczególności jezdnia i chodnik, czyli w świetle art. 4 pkt 5 i 6 u.d.p. jej części przeznaczone odpowiednio do ruchu pojazdów oraz do ruchu pieszych. Te elementy drogi nie wyczerpują jednak zakresu przedmiotowego analizowanego pojęcia. Odnotować trzeba bowiem, że w końcowym fragmencie przytoczonej definicji drogi wymieniono jej ważny wyznacznik, sprowadzający się do jej lokalizacji w pasie drogowym. Pasem drogowym według art. 4 pkt 1 u.d.p. jest z kolei wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Innymi słowy, pas drogowy to przede wszystkim grunt znajdujący się w liniach granicznych, które go wydzieliły, lege non distinguente także w częściach niezajętych przez infrastrukturę drogową. Stąd w orzecznictwie słusznie przyjmuje się, że nieruchomością drogową, która zgodnie z art. 2a u.d.p. nie może być zwrócona wywłaszczonemu właścicielowi (jego spadkobiercy) w całości lub w części, jest nieruchomość usytuowana w pasie drogowym". Powyższa argumentacja prowadzi do wniosku, że "dopóki nieruchomość znajduje się w granicach pasa drogowego, dopóty nie można orzec nie można orzec o jej zwrocie, nawet wówczas gdy do chwili złożenia wniosku o jej zwrot nie zostanie ona wykorzystana na cel wywłaszczenia. Podzielić należy stanowisko Sądu pierwszej instancji, że bezsprzecznie z tego punktu widzenia bez znaczenia pozostaje fakt, iż fragment nieruchomości znajdującej się w pasie drogowym został zajęty czasowo przez osobę trzecią na inne cele. [...] Sposób wykorzystania nieruchomości nie ma więc w niniejszej sprawie wpływu na jej status jako drogi publicznej". Ponadto NSA ocenił, że stanowisko wyrażone w opisanym wyroku WSA w Lublinie wymaga pewnej korekty i wskazał, że "Sąd pierwszej instancji kategorycznie stwierdził, że działka nr [...] znajduje się w granicach pasa drogowego, podczas gdy zgromadzony w aktach materiał dowodowy nie pozwala na formułowanie takiego wniosku w sposób, który byłby wolny od wątpliwości. Sąd powołał się mianowicie na pismo Dyrektora Z. L. z [...] lutego 2016 r., czyli jednostki organizacyjnej podmiotu, który wniósł skargę w sprawie. Nie tylko jednak z tego powodu, że pismo to pochodziło od zainteresowanego wynikiem postępowania, nie może ono być uznane za wystarczający dowód tego, że nieruchomość zlokalizowana jest w całości lub w części w granicach pasa drogowego, i powinno być uzupełnione o dalsze ustalenia, w szczególności wezwanie zarządcy drogi o przedłożenie książki drogowej i sprawdzenie, czy dla badanego terenu obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego [...]. Linie graniczne, które wedle powołanej wyżej definicji zawartej w art. 4 pkt 1 u.d.p. wydzielają grunt będący pasem drogowym, wyznaczane są bowiem przez akty indywidualne lub generalne rozstrzygające o lokalizacji drogi publicznej, wobec czego to treść tego rodzaju dokumentów, nie zaś sposób zagospodarowania działki, odzwierciedla miarodajnie dokładny przebieg drogi". Dlatego też, jak stwierdził NSA, "podczas ponownego rozpatrywania sprawy, koniecznego ze względu na uprawomocnienie się zaskarżonego wyroku, należy więc uzupełnić materiał dowodowy sprawy celem ustalenia granic pasa drogowego i jednoznacznego stwierdzenia, czy i w jakim zakresie obejmują one działkę nr [...], której zwrotu wnioskodawcy się domagają". Stanowisko wyrażone w powyższym wyroku, stosownie do art. 153 p.p.s.a., miało charakter wiążący dla organów administracji obu instancji orzekających w sprawie. Obowiązkiem organów było więc ustalenie, czy dla spornego terenu obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego oraz uzupełnienie materiał dowodowy sprawy, celem ustalenia, czy działka nr [...] znajduje się w granicach pasa drogowego drogi publicznej – ul. [...]. W ocenie Sądu, organy te prawidłowo wykonały wiążące wytyczne co do dalszego postępowania wynikające z powołanego wyroku. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że w toku ponownego rozpoznania sprawy Starosta ustalił, że wnioskowana do zwrotu nieruchomości nie znajduje się na terenie objętym obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (zob. pismo Wydziału Planowania Urzędu Miasta L. z [...] czerwca 2019 r., znak: [...] – k. 205-206 akt adm.). Ponadto mając na uwadze zalecenia NSA, Starosta wezwał zarządcę drogi do przedłożenia książki drogowej ulicy [...] oraz innych dokumentów potwierdzających, że przedmiotowa działka znajduje się w granicach pasa drogowego, jak również do wskazania aktu prawnego rozstrzygającego o lokalizacji drogi publicznej (zob. pismo z [...] maja 2019 r., znak: [...] – k. 203 akt adm.). W odpowiedzi na to wezwanie udzielonej pismem z [...] czerwca 2019 r., znak: [...], Zarząd Dróg podkreślił, że przedmiotowa nieruchomość znajduje się w całości w pasie drogowym drogi publicznej – ul. [...]. Zarząd wskazał, że ulica ta została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich, na podstawie rozporządzenia nr [...] Wojewody z [...] sierpnia 1995 r. w sprawie zaliczania dróg do kategorii dróg lokalnych miejskich [...]. Z dniem 1 stycznia 1999 r. ulica ta, na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy z 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. nr 133, poz. 872), stała się drogą publiczną gminną. Na podstawie uchwały nr [...] Zarządu Województwa z [...] czerwca 2004 r. w sprawie nadania numerów drogom powiatowym i gminnym zlokalizowanych na terenie Województwa, omawianej ulicy nadano nr [...] (k. 212 akt adm.). Zarządca drogi przedłożył też poświadczoną kopię metryki ulicy oraz dokumentów dotyczących budowy ulicy, w tym decyzję Prezydenta z [...] kwietnia 1996 r., znak: [...], o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowaniu terenu dla budowy ulicy [...] na odcinku od al. [...] do ul. [...] (zob. k. 213-247 akt adm.). Zauważyć należy, że w świetle wspomnianej decyzji z [...] kwietnia 1996 r., zgodnie z ustaleniami obowiązującego wówczas miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, szerokość drogi w liniach regulacyjnych wnosi pomiędzy 12 m a 20 m (s. 2 decyzji, k. 240 akt adm.). W projekcie technicznym budowy ulicy doprecyzowano, że na odcinku od al. [...] do ul. [...] szerokość ulicy w liniach regulacyjnych wynosi 25 m (k. 234 akt adm.). Załącznik graficzny do decyzji z [...] kwietnia 1996 r. określał granice terenu inwestycji, które nie obejmowały wnioskowanej do zwrotu nieruchomości, a planowane prace miały obejmować wykonanie jezdni dwupasmowej o szerokości 6 m, chodników obustronnych przykrawężnikowych szerokości 2 m oraz wjazdów na posesje. Następnie wydana została decyzja Prezydenta z [...] sierpnia 1996 r., znak: [...], o pozwoleniu na budowę ulicy [...] (k. 243). Z protokołu odbioru końcowego z [...] lipca 1997 r. wynika, że wykonana została jezdnia na odcinku długości 316 mb, a z zakresu robót budowlanych wyłączono chodniki obustronne i wjazdy na posesje (k. 247 akt adm.). Na dołączonym do akt sprawy załączniku graficznym – inwentaryzacji ul. [...] z [...] lipca 1997 r. zaznaczono kolorem żółtym wykonaną nawierzchnię bitumiczną, a zakres oznaczonych robót nie objął wnioskowanej do zwrotu nieruchomości (k. 244 akt adm.). Do pisma zarządcy drogi dołączono również decyzję Prezydenta z [...] grudnia 2002 r., znak: [...], o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w sprawie budowy chodników w ulicach Generała J. Z. i S. C.. Na mapie stanowiącej załącznik do decyzji oznaczono granice terenu inwestycji, w zakresie których znalazła się żądana do zwrotu działka nr [...] (zob. 222-230 akt adm.). Na przedmiotowym gruncie – jak wyjaśnił zarządca drogi – nie planowano jednak wykonania jakichkolwiek robót. Do akt sprawy załączono również metrykę ulicy (k. 213-221 akt adm.). Ponadto Zarząd Dróg uzupełniając swoje stanowisko pismem z [...] lipca 2019 r., znak: [...], wskazał, że objęta żądaniem zwrotu działka wykorzystywana była przez R. Ż. w okresie od [...] czerwca 2015 r. do [...] czerwca 2018 r. za zgodą zarządcy, na podstawie decyzji z [...] czerwca 2015 r., nr [...], o zezwoleniu na zajęcie pasa drogowego – w związku z urządzeniem ogródka przydomowego (k. 307 akt adm.). Zarządca drogi wyjaśnił, że sieć energetyczna oraz szafki energetyczne zostały uzgodnione i wykonane uwzględniając działkę nr [...] jako pas drogowy i zostały zlokalizowane w granicy z działkami prywatnymi nr [...] (k. 308 akt adm.). Do wspomnianego pisma dołączono książkę drogi - ulicy [...] (k. 250-306 akt adm.), w której szerokość pasa drogowego na odcinku 265 m od al. [...] określono na 20 m (k. 285 akt adm.), to jest w szerokości obejmującej wnioskowaną do zwrotu działkę. Na graficznym schemacie drogi, obejmującym skrzyżowania ul. [...] i ul. [...], oznaczone zostały elementu drogi publicznej takie jak: jezdnia, chodniki i pasy zieleni, jednak przedmiotowy grunt nie znalazł się w obrębie żadnego z tych elementów (k. 266 akt adm.). W świetle powyższego Sąd ocenił, że nie dawały podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji zarzuty skargi, które zmierzały do zakwestionowania prawidłowości argumentacji Wojewody w zakresie, w jakim organ ten uznał, że opisana wyżej działka nr [...] znajduje się w granicach pasa drogowego. Wskazać należy, że w myśl art. 7 k.p.a., organ administracji podejmuje wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, zaś zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Ocena dowodów powinna być dokonana na podstawie całego zebranego materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). Organ administracyjny jest więc zobowiązany na podstawie przytoczonych przepisów do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas może ocenić, czy dana okoliczność została wyjaśniona i udowodniona. W rozpoznawanej sprawie organy administracji nie naruszyły wskazanych reguł postępowania. Organy zebrały wyczerpująco cały materiał dowodowy, rozważyły go i poddały ocenie, zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Ustaliły też dokładnie stan faktyczny i wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, mając na względzie treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa. Podkreślić przy tym należy, że choć opisana nieruchomość nie jest zajęta pod infrastrukturę drogową, to – jak przesądził w cytowanym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny – okoliczność ta pozostaje bez wpływu na wynik rozpoznawanej sprawy. Sposób zagospodarowania i wykorzystania nieruchomości nie ma bowiem znaczenia dla oceny jej statusu jako drogi publicznej, skoro zgromadzony prawidłowo materiał dowodowy w niniejszej sprawie potwierdza, że nieruchomość ta znajduje się w pasie drogowym drogi publicznej – ulicy [...] oraz bezsprzecznie pozostaje w zarządzie Z. L.. Z uwagi na powyższe, za niezasadne uznać należało pozostałe zarzuty strony skarżącej. Wobec stwierdzenia, że opisana nieruchomość znajduje się w pasie drogowym drogi publicznej (w części niezajętej przez infrastrukturę drogową), zgodnie z art. 2a u.d.p.w zw. z art. 2 u.g.n. nie może być ona zwrócona spadkobiercom byłych właścicieli. Zasadnie więc organy uznały, że w niniejszej sprawie nie mogły mieć zastosowania przepisy art. 136 ust. 3 w zw. z art. 137 ust. 1 u.g.n., gdyż zwrot wywłaszczonej nieruchomości naruszałby art. 2a ust. 2 u.d.p w zw. z art. 2 u.g.n. Całkowicie bezzasadne były też zarzuty naruszenia art. 21 ust. 2 Konstytucji. Jak wyjaśnił NSA w cytowanym wyroku, skoro w niniejszej sprawie, której przedmiot ograniczał się do zwrotu nieruchomości wywłaszczonej kilkadziesiąt lat temu, nie było żadnych podstaw do zastosowania tego przepisu, określającego konstytucyjne warunki dopuszczalności wywłaszczenia, a nie przesłanki zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Ponadto wskazać należy, że na nieporozumieniu opiera się zarzut naruszenia przez organy obu instancji art. 133 p.p.s.a. Przepis ten nie jest bowiem skierowany do organów, lecz do Sądu, określając zasady wyrokowania. Sąd nie dopatrzył się w sprawie naruszenia innych przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W szczególności podkreślenia wymaga, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej, organy nie naruszyły zasady praworządności, zasady zaufania oraz zasady prawdy materialnej. Przywołany w skardze wyrok Sądu z 29 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Lu 572/15, zapadł w innych okolicznościach faktycznych i prawnych, a zatem stanowisko w nim wyrażone nie może mieć wpływu na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.