II SA/Lu 395/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku dla opiekuna p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie.

W dniu 8 marca 2017 r. (data nadania – k. 4) M. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego , skargę na decyzję tego organu z dnia [...] nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] nr [...], orzekającą o odmowie przyznania skarżącej zasiłku dla opiekuna. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o umorzenie postępowania wskazując, że działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), uwzględnił w trybie autokontroli skargę M. M. i decyzją z dnia 3 kwietnia 2017 r. nr [..] orzekł o uchyleniu w całości zaskarżonej decyzji z dnia 3 marca 2017 r., a także o uchyleniu w całości utrzymanej nią w mocy decyzji Wójta Gminy z dnia 16 grudnia 2016 r. i o umorzeniu postepowania organu pierwszej instancji. Wskazana wyżej decyzja autokontrolna została doręczona skarżącej w dniu 7 kwietnia 2017 r. Strona w ustawowym terminie nie złożyła skargi na to rozstrzygnięcie, w związku z czym stało się ono prawomocne (notatka urzędowa – k. 15). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn (niż wskazane pkt 1 i 2 tego unormowania) stało się bezprzedmiotowe. Zgodnie zaś z art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. W rozpatrywanej sprawie postępowanie wszczęte na skutek skargi M. M., kwestionującej prawidłowość decyzji ostatecznej Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku dla opiekuna, stało się bezprzedmiotowe wobec uwzględnienia przez organ odwoławczy wniesionej skargi i uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. Podkreślić przy tym należy, że wydana przez Kolegium w trybie autokontroli decyzja z dnia 3 kwietnia 2017 r. stała się prawomocna, albowiem skarżąca nie skorzystała w ustawowym terminie z prawa do zaskarżenia jej do sądu administracyjnego. Wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego przez organ odwoławczy w trybie autokontroli sprawia, że Sąd zostaje pozbawiony przedmiotu kontroli mimo, że sprawa w sensie materialnoprawnym nadal istnieje. Sprawa nie staje się więc bezprzedmiotowa, natomiast bezprzedmiotowe staje się postępowanie sądowe, co w świetle art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. daje podstawę do jego umorzenia. Z tych względów należało orzec jak w sentencji postanowienia.