II SA/Lu 340/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł. W. na uchwałę nr XXIX/196/05 Rady Gminy w Biłgoraju z dnia 6 września 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Biłgoraj terenów leśnych i zalesień p o s t a n a w i a odrzucić skargę.

Ł. W. (dalej także jako "skarżący"), wniósł do skargę Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na uchwałę nr XXIX/196/05 Rady Gminy w Biłgoraju z dnia 6 września 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Biłgoraj terenów leśnych i zalesień. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 17 czerwca 2025 r. skarżący został wezwany do wyjaśnienia, czy przed wniesieniem skargi wezwano organ do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli wezwanie takie zostało przez skarżącego skierowane do organu – również do przedstawienia jego kopii wraz z dowodem nadania, a także do przedstawienia kopii odpowiedzi organu na złożone wezwanie, jeżeli taką odpowiedź skarżący otrzymał, wraz z informacją o dacie, w jakiej odpowiedź została doręczona skarżącemu. Wezwanie zostały przesłane na adres skarżącego podany w skardze i doręczone w dniu 1 lipca 2025 r. (k. 13). Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Skarga została wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r. poz. 609 ze zm., dalej jako "u.s.g."). Zgodnie z aktualnym brzmieniem tego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Należy jednak zauważyć, że w dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935, dalej jako "ustawa nowelizująca"), która wprowadziła zmiany m.in. do ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako "p.p.s.a.") oraz do powołanego art. 101 ust. 1 u.s.g., które wcześniej uzależniał wniesienia takiej skargi od wcześniejszego bezskutecznego wezwania organu do usunięcia naruszenia. Warunek taki wynikał również z art. 52 § 1 p.p.s.a. w poprzednim brzmieniu, który przewidywał, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W rozpatrywanej sprawie zastosowanie miały wskazane przepisy w dotychczasowym brzmieniu. Wynika to z art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej, który stanowi, że przepisy art. 52 i art. 53 p.p.s.a., w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2 (u.s.g.), art. 6, art. 7 i art. 11 w brzmieniu nadanym tą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie ustawy. Dla ustalenia, jakie brzmienie przepisów art. 52 i art. 53 p.p.s.a. oraz art. 101 u.s.g. należy stosować w danej sprawie, rozstrzygająca jest więc data wydania zaskarżonego aktu. Zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała nr XXIX/196/05 została podjęta przed wejściem w życie ww. ustawy nowelizującej (6 września 2005 r.), a zatem zastosowanie w sprawie mają przepisy art. 52 i art. 53 p.p.s.a. oraz art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017r. Oznacza to, że dopuszczalność skargi uwarunkowana jest wyczerpaniem środków zaskarżenia, co powinno polegać na poprzedzeniu skargi skierowaniem do organu gminy wezwania do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego kwestionowaną uchwałą. W niniejszej sprawie skarżący – pomimo wezwania - nie wskazał czy został spełniony powyższy warunek. W związku z tym skarga z powodów formalnych podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.