II SA/Lu 297/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor sądowy Anna Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2025 r., znak: [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia postanawia odrzucić skargę.

Decyzją z dnia 10 marca 2025 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji z 23 grudnia 2024 r., znak: [...] odmawiającą określenia środowiskowych uwarunkowań dla inwestycji polegającej na budowie fermy drobiu wraz z infrastrukturą na działkach nr [...] w miejscowości Z.. Na decyzję Kolegium skargę wniósł M. M., nadając ją w dniu 17 kwietnia 2025 r. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie jako wniesionej z uchybieniem terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu jako wniesiona po upływie ustawowego terminu. Zgodnie z art. 54 § 1 i 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja zawierająca prawidłowe pouczenie o trybie i terminie jej zaskarżenia została doręczona skarżącemu w dniu 17 marca 2025 r. (k. 112 akt adm.), zatem przewidziany prawem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi (art. 53 § 1 p.p.s.a.) upłynął z dniem 16 kwietnia 2025 r. Z akt sprawy wynika, że skarga została nadana przez skarżącego na poczcie w dniu 17 kwietnia 2025 r., a zatem dzień po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia. W związku z powyższym, uwzględniając dyspozycję art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.