Wróć do: Orzeczenia NSA

Sygnatura

II SA/Lu 286/26

Wyrok WSA w Lublinie z 1 października 2026 r., II SA/Lu 286/26 – pozwolenie na budowę

Wynik

Uchylono decyzję I i II instancji

Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia
1 października 2026
Prawomocne
nie

Treść rozstrzygnięcia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Brygida Myszyńska-Guziur Sędzia WSA Anna Ostrowska (sprawozdawca) Protokolant Sekretarz sądowy Kinga Kościejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 października 2026 r. sprawy ze skargi M. O. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 13 marca 2026 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty Biłgorajskiego z dnia 23 stycznia 2026 r., nr [...]; II. zasądza od Wojewody Lubelskiego na rzecz M. O. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Analiza z kontekstem sprawy

Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie

Uzasadnienie

Decyzją z 13 marca 2026 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2025 r. poz. 1691, dalej: k.p.a.) oraz art. 28 ust. 1, art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418), po rozpatrzeniu odwołania M. O., Wojewoda Lubelski utrzymał w mocy decyzję Starosty Biłgorajskiego nr [...] z dnia 23 stycznia 2026 r., znak: [...] zatwierdzającą projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą A. C. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z przyłączem elektroenergetycznym na działce nr [...], położonej w B. przy ul. [...] Stan sprawy przedstawia się następująco. Wnioskiem z dnia 25 września 2025 r. A. C. wystąpił do Starosty Biłgorajskiego o udzielenie pozwolenia na budowę wyżej wskazanej inwestycji. Starosta Biłgorajski przeprowadził postępowanie administracyjne, po czym decyzją wydaną w dniu 23 stycznia 2026 r., znak: [...] zatwierdził projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu Starosta stwierdził, że zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ dokonał sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. — etap I zatwierdzonego uchwałą nr XXXI/276/17 Rady Miasta B. z dnia 27 września 2017 r. (Dz. Urz. Woj. Lub. poz. 4541 z 23 listopada 2017 r.) z wymaganiami ochrony środowiska, zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami techniczno-budowlanymi, kompletności projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, zaświadczenia o przynależności projektantów do właściwej izby samorządu zawodowego, wykonanie projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Z rozstrzygnięciem organu I instancji nie zgodziła się M. O., która w terminie ustawowym wniosła odwołanie do Wojewody Lubelskiego. Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji, Wojewoda wyjaśnił, że planowane zamierzenie inwestycyjne obejmuje budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z wewnętrznymi instalacjami oraz zewnętrzną instalacją kablową elektroenergetyczną na działce nr [...] położonej w B. przy ul. [...]. Zaprojektowany został budynek mieszkalny dwukondygnacyjny, niepodpiwniczony, w technologii tradycyjnej jako drewniany, przykryty dachem dwuspadowym, o kącie pochylenia połaci dachu 45ş. Organ wskazał, że kwestia sytuowania budynków na działce, w tym dopuszczalność sytuowania budynków w zbliżeniu do granicy nieruchomości, została unormowana w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm., dalej: rozporządzenie). Zgodnie z ust. 2 tego przepisu, w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 4, dopuszcza się sytuowanie budynku w odległości nie mniejszej niż 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje taką możliwość. Organ wyjaśnił, że dla terenu działki inwestora obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta B., zatwierdzonego uchwałą Nr XXXI/276/17 Rady Miasta B. z dnia 27 września 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. - etap I. Działka objęta planowanym zamierzeniem inwestycyjnym znajduje się na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem C.2.MN 05 — tereny zabudowy mieszkaniowej z podstawowym przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Dla tego terenu obowiązują ustalenia szczegółowe zawarte w § 65 tej uchwały oraz pozostałe zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego zawarte w § 5, gdzie w szczególności dopuszcza się realizację zabudowy w granicy działki lub zbliżenie do granicy działki. Uwzględniając powyższe, organ stwierdził, że planowana przez A. C. budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] w odległości 1,5 m od granicy działki odwołującej wypełnia normę prawną § 12 ust. 2 rozporządzenia. Jednak w każdym przypadku organ udzielający pozwolenia na takie usytuowanie budynku powinien je ocenić m.in. w kontekście wymogów dotyczących ochrony interesów osób trzecich. W kwestii zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń, organ przywołał § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a/ rozporządzenia, zgodnie z którym odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami kąta 60° wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m. W przepisie tym mowa jest zatem o tym, że odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń. Użycie przez prawodawcę sformułowania: "powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń" (przeznaczonych na pobyt ludzi) oznacza, że celem analizy jest wykazanie, że to pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi nie będą przesłaniane, a nie budynek, w którym się one znajdują. Projektowany budynek jest na tyle niski (wysokość do kalenicy 6,37 m z dachem dwuspadowym, wysokość do okapu dachu 2,90 m) oraz odległości od budynku na sąsiedniej działce wynoszącej 5,10 m, co w konsekwencji powoduje, że projektowana zabudowa nie tworzy ograniczeń w kwestiach uregulowanych w § 13 rozporządzenia. Wojewoda podniósł, że zgodnie z § 60 ust. 1 powołanego rozporządzenia pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, klubie dziecięcym, przedszkolu, innych formach opieki przedszkolnej oraz szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 800-1600, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 700-1700. W mieszkaniach wielopokojowych wymagania ust. 1 powinny być spełnione przynajmniej dla jednego pokoju. Zatem w przedmiotowej sprawie zostały również spełnione wymagania, o których mowa w § 60 rozporządzenia. Odpowiadając na zarzuty odwołania, organ wskazał, że zaprojektowany budynek mieszkalny został zakwalifikowany do kategorii zagrożenia pożarowego ludzi - ZL IV (jako posiadający klasę odporności pożarowej "D"). Z uwagi na usytuowanie projektowanego budynku mieszkalnego w odległości 5,10 m od budynku na działce nr [...] zaprojektowano w nim ścianę przeciwpożarową REI60 (zabezpieczenie konstrukcji drewnianej płytami silikatowo-cementowymi od zewnątrz oraz drewna impregnatem ciekłym NH3 do odporności ogniowej REI60). Odpowiadając na wniosek odwołującej o wezwanie do przedłożenia opinii rzeczoznawcy ds. przeciwpożarowych, organ wskazał, że rodzaje obiektów budowlanych istotnych ze względu na konieczność zapewnienia ochrony życia, zdrowia, mienia lub środowiska przed pożarem, klęską żywiołową lub innym miejscowym zagrożeniem, których projekty budowlane wymagają uzgodnienia pod względem zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej, określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 sierpnia 2023 r. w sprawie uzgadniania projektu zagospodarowania działki lub terenu, projektu architektoniczno-budowlanego, projektu technicznego oraz projektu urządzenia przeciwpożarowego pod względem zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej (Dz. U. poz. 1563). Planowana inwestycja nie została wymieniona w § 3 ust. 1 pkt 1-13 tego rozporządzenia, zatem nie wymaga takiego uzgodnienia. W projekcie zagospodarowania terenu na str. 7 pn. Dane dotyczące warunków ochrony przeciwpożarowej zawarte są informacje w tym zakresie, tym samym nie można się zgodzić z M. O., iż brak jest analizy ppoż., a tym samym, że decyzja organu i instancji została wydana bez pełnego wyjaśnienia sprawy. Organ dodał, że planowana inwestycja nie ogranicza odwołującej także dostępu do drogi publicznej, nie pozbawia jej możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej. W skardze na decyzję Wojewody zarzucono: I. naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego, przez co wydano decyzję, która narusza słuszny interes obywateli; 2) art. 8 k.p.a. poprzez nieprzyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa; 3) art. 7, 75, 77 § 1, 80 k.p.a. i 105 § 1 k.p.a. poprzez nienależyte zebranie i rozpatrzenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, w szczególności przez uznanie, że planowane przez inwestora zamierzenie nie stwarza zagrożenia pożarowego dla sąsiednich nieruchomości; 4) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, w szczególności zaniechanie powołania biegłego rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych w sytuacji, gdy konstrukcja drewniana i bliskość zabudowy stwarzają realne zagrożenie dla mienia i życia; 5) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 84 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie powołania biegłego rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, mimo że ustalenie stopnia zagrożenia pożarowego dla drewnianego budynku oddalonego o 5,1 m od sąsiedniego domu wymaga wiadomości specjalnych; 6) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez przyjęcie, że projekt spełnia wymagania techniczne, podczas gdy w aktach sprawy brak jest analizy rozprzestrzeniania ognia przez dach oraz obliczeń promieniowania cieplnego; 7) naruszenie art. 138 § 1 k.p.a. polegające na bezzasadnym utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy, w sytuacji, gdy prawidłowym byłoby uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdyż decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, albo uchylenie tej decyzji i umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości. II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane poprzez naruszenie uzasadnionych interesów osób trzecich i przedłożenie prawa inwestora do zabudowy ponad bezpieczeństwo pożarowe nieruchomości sąsiedniej; 2) art. 35 ust. 2 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane poprzez zaniechanie nałożenia na inwestora obowiązku usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym w zakresie dotyczącym warunków bezpieczeństwa pożarowego (§ 271 i § 232 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie), co skutkowało wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę dla obiektu niespełniającego norm technicznych; 3) § 232 ust. 4 i 5 w zw. z § 271 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez błędne uznanie, że konstrukcja drewniana z zewnątrz zabezpieczona płytami i impregnatem stanowi "ścianę oddzielenia przeciwpożarowego", co doprowadziło do bezpodstawnego dopuszczenia zbliżenia budynku do granicy na odległość 1,5 m; 4) § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez przyjęcie, że dopuszczalność zabudowy w zbliżeniu do granicy wynikająca z planu miejscowego zwalnia organ z obowiązku zbadania proporcjonalności takiej lokalizacji w sytuacji, gdy inwestor posiada dużą działkę pozwalającą na bezpieczne usytuowanie obiektu. W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji w całości; ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji w całości. W ocenie skarżącej, ściana oddzielenia przeciwpożarowego w budynku drewnianym musi stanowić rzeczywistą barierę, a nie jedynie "wzmocnioną" ścianę konstrukcyjną. Przy tak małej odległości między budynkami (5,1 m) i zastosowaniu drewna, brak rzetelnej ekspertyzy rzeczoznawcy ppoż. stanowi rażące naruszenie zasad ostrożności. Organ I instancji – zdaniem skarżącej – ograniczył się jedynie do formalnego sprawdzenia, czy w projekcie znajduje się opis: "ściana przeciwpożarowa", zamiast zbadać, czy zaproponowane rozwiązanie (płyty silikatowo-cementowe na drewnie) faktycznie spełnia wymogi techniczne dla ściany oddzielenia ppoż. Wydanie pozwolenia na budowę bez uprzedniego wyeliminowania wadliwości projektu w zakresie ppoż. czyni decyzję przedwczesną i wydaną z rażącym naruszeniem przepisów prawa. Skarżąca podniosła, że organ z jednej strony uznał jej działkę za znajdującą się w obszarze oddziaływania obiektu właśnie ze względu na bezpieczeństwo pożarowe, a z drugiej strony stwierdził, że interesy te nie są naruszone, nie przeprowadzając żadnych obliczeń promieniowania cieplnego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Zaskarżona decyzja oraz decyzja organu pierwszej instancji naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Oś sporu w niniejszej sprawie koncentruje się wokół uznania przez organy obu instancji za zgodne z prawem usytuowanie drewnianej ściany budynku mieszkalnego inwestora w odległości 1,5 m od granicy działki skarżącej oraz w odległości 5,1 m od budynku posadowionego na należącej do niej działce. Według skarżącej takie usytuowanie budynku inwestora nie spełnia norm techniczno-budowlanych w zakresie ochrony przeciwpożarowej, stanowiąc bezpośrednie zagrożenie pożarowe. Z kolei organ odwoławczy oparł pozytywną dla inwestora decyzję na założeniu, że projektowana ściana REI60 (zabezpieczona płytami silikatowo-cementowymi i impregnatem NH3) spełnia wymogi bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Sąd podziela stanowisko skarżącej, ponieważ organy obu instancji nie zweryfikowały legalności usytuowania spornej ściany budynku w sposób zgodny z obowiązującymi w dacie wydania przez nie decyzji przepisami techniczno-budowlanymi dotyczącymi ochrony przeciwpożarowej. Obowiązujący na terenie działki inwestycyjnej plan miejscowy dopuszcza usytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych i drzwiowych w odległości mniejszej niż 3 m od granicy z działką sąsiednią, nie określając żadnych dodatkowych warunków takiego usytuowania (dopuszcza zbliżenie budynku do granicy działki). Z kolei w myśl § 12 ust. 2 w zw. z ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien lub drzwi w stronę tej granicy dopuszcza się sytuowanie budynku w odległości nie mniejszej niż 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje taką możliwość. Podstawowy problem dotyczy jednak odległości projektowanego budynku od budynku na działce skarżącej, która wynosi 5,10 m, a tym samym jest mniejsza niż odległość 8 m wymagana dyspozycją § 271 ust. 1 rozporządzenia. Odległość między budynkami na sąsiednich działkach wynosząca 5,10 m może być prawnie dopuszczalna, ale jedynie pod warunkiem, że ściana budynku inwestora od strony działki skarżącej spełniałaby warunki zawarte w przepisach rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, na czele z tymi określonymi w § 271-273. Zaprojektowany budynek mieszkalny został zakwalifikowany do kategorii zagrożenia pożarowego ludzi - ZL IV (jako posiadający klasę odporności pożarowej "D"). Z uwagi na usytuowanie projektowanego budynku mieszkalnego w odległości 5,10 m od budynku skarżącej na działce nr [...] zaprojektowano w nim ścianę przeciwpożarową REI60 ("zabezpieczenie konstrukcji drewnianej płytami silikatowo-cementowymi od zewnątrz oraz zabezpieczenie drewna impregnatem ciekłym NH3 do odporności ogniowej REI60"). Wynika to z projektu zagospodarowania terenu ("Dane dotyczące warunków ochrony przeciwpożarowej"). W projekcie ścianę opisano jako REI 60. Jej konstrukcja obejmuje 12-centymetrowy bal drewniany, obudowany płytami PROMATECT-L500, a drewno będzie dodatkowo zabezpieczone impregnatem NH3. W istocie wymagana dla spornego budynku objętego § 213 warunków technicznych klasa takiej ściany wynosi REI 60 (§ 232 ust. 4 i 5). Organy nie dostrzegły jednak, że w dniu 15 sierpnia 2024 r. do § 232 został dodany ust. 8, zgodnie z którym wewnątrz warstwowego elementu oddzielenia przeciwpożarowego w budynku niskim (N) ZL III lub w budynku niskim (N) ZL IV dopuszcza się stosowanie elementów nośnych wykonanych z drewna litego czterostronnie struganego z fazowanymi narożnikami lub drewna klejonego warstwowo, o klasie reakcji na ogień nie niższej od D z dodatkowymi klasyfikacjami s1, d0 lub s2, d0, pod warunkiem spełnienia łącznie następujących wymagań: 1) zabezpieczenia ogniochronnego elementów nośnych wykonanych z drewna przed ich zapaleniem okładziną klasy K?60; 2) wypełnienia pustych przestrzeni powietrznych materiałami o klasie reakcji na ogień co najmniej A2, d0; 3) nieprowadzenia wewnątrz warstwowego elementu oddzielenia przeciwpożarowego instalacji oraz nieumieszczania tam urządzeń, a także niewystępowania w tym elemencie otworów instalacyjnych, z wyjątkiem otworów zabezpieczonych w sposób, o którym mowa w § 234 ust. 1 i § 268 ust. 4-6. Organy obu instancji orzekały już w okresie obowiązywania § 232 ust. 8 rozporządzenia, który w przypadku drewnianych elementów nośnych znajdujących się wewnątrz warstwowego elementu oddzielenia przeciwpożarowego wymaga m.in. zabezpieczenia okładziną klasy K?60 oraz spełnienia pozostałych warunków określonych w tym przepisie. W ocenie Sądu, określenie odporności ogniowej ściany jako REI60 nie jest równoznaczne z wykazaniem spełnienia wymogu zabezpieczenia okładziną klasy K?60. Sam zapis "REI60" ani informacja o impregnacji NH3 nie wykazują spełnienia tego wymogu. W przedstawionej dokumentacji nie wskazano również, aby zastosowano wyjątek z § 232 ust. 9 rozporządzenia, czyli dwie niezależne konstrukcyjnie ściany. W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy, odpowiadając na zarzut zawarty w odwołaniu, skupił się na braku obowiązku uzgodnienia projektu przez rzeczoznawcę ppoż. i na tym, że na stronie 7 projektu znajdują się dane dotyczące ochrony przeciwpożarowej. Nie zweryfikował natomiast zasadniczej kwestii, a mianowicie, czy konkretna ściana z drewnianym balem spełnia wymagania § 232 ust. 8 rozporządzenia, w szczególności spełnienia warunku zabezpieczenia ogniochronnego elementów nośnych wykonanych z drewna przed ich zapaleniem okładziną klasy K?60. Wprawdzie, jak zasadnie wskazał organ odwoławczy, planowana inwestycja nie została wymieniona w § 3 ust. 1 pkt 1-13 tego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 sierpnia 2023 r. w sprawie uzgadniania projektu zagospodarowania działki lub terenu, projektu architektoniczno-budowlanego, projektu technicznego oraz projektu urządzenia przeciwpożarowego pod względem zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej, a zatem nie wymaga uzgodnienia pod względem zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej, ale nie zwalnia to organu z obowiązku zbadania, czy projekt budowlany jest zgodny z § 232 ust. 8 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Tymczasem w aktach nie ma żadnego dokumentu potwierdzającego spełnienie tych wymagań. Wyjaśnienie tej kwestii ma kluczowe znaczenie dla oceny legalności lokalizacji budynku. Jeżeli bowiem ściana nie spełnia wyżej wskazanych wymagań dla ściany oddzielenia przeciwpożarowego, odpada argument pozwalający zaakceptować usytuowanie budynku w odległości 5,10 m od budynku na działce skarżącej. Podsumowując, organy przedwcześnie przyjęły odległość między budynkami 5,10 m jako prawidłową, jedynie na podstawie zapisu projektu, w którym tę ścianę oznaczono jako REI60, nie weryfikując, czy znajdująca się w niej konstrukcja drewniana spełnia szczególne wymagania § 232 ust. 8 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, w szczególności warunek zabezpieczenia ogniochronnego elementów nośnych wykonanych z drewna przed ich zapaleniem okładziną klasy K?60. Mając na uwadze powyższe, Sąd uchylił decyzje organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ oraz art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.) jako naruszające zarówno przepisy postepowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., jak i normy prawa materialnego, tj. § 232 ust. 8 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Sąd nie dopatrzył się innych naruszeń prawa przez organy, które prawidłowo oceniły, że projekt budowlany i pozostała dokumentacja dołączona do wniosku o pozwolenie na budowę odpowiadają prawu, w tym normom z zakresu planowania przestrzennego oraz normom technicznym dotyczącym zacieniania i przesłaniania. Rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, na które składał się wpis od skargi w kwocie 500 zł, zostało wydane na podstawie art. 200 p.p.s.a. Rozpoznając sprawę ponownie, organ pierwszej instancji ponownie zbada projekt budowlany pod kątem spełnienia wymagań ochrony przeciwpożarowej, zwłaszcza pod kątem spełnienia przesłanek określonych w § 232 ust. 8 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W razie potrzeby wezwie projektanta do ustosunkowania się do tej kwestii i dokonania stosownych zmian w projekcie. W tym miejscu należy zaznaczyć, że wprawdzie na mocy ustawy z dnia 31 lipca 2026 r. o zmianie ustawy o samorządach zawodowych architektów oraz inżynierów budownictwa oraz ustawy – Prawo budowlane (Dz. U. poz. 1161) rozporządzenie z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie utraciło moc w dniu 20 września 2026 r., jednak w myśl art. 102a ust. 1 Prawa budowlanego w okresie 18 miesięcy od dnia 20 września 2026 r. projekt zagospodarowania działki lub terenu lub projekt architektoniczno-budowlany, może zostać sporządzony zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1, obowiązującymi do dnia 19 września 2026 r. do: 1) wniosku o pozwolenie na budowę, 2) wniosku o wydanie odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego, 3) zgłoszenia budowy - po złożeniu organowi prowadzącemu postępowanie oświadczenia inwestora o stosowaniu tych przepisów. W przypadku złożenia przez inwestora oświadczenia, o którym mowa w ust. 1, inwestor sporządza projekt techniczny zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1, obowiązującymi do dnia 19 września 2026 r. (ust. 2). Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji.

Informacje o sprawie

Data wpływu
30 kwietnia 2026
Skarżony organ
Wojewoda
Sędziowie
Anna Ostrowska /sprawozdawca/ Brygida Myszyńska-Guziur Jerzy Parchomiuk /przewodniczący/

Inne orzeczenia w tej sprawie

Powiązane dokumenty

Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny