II OZ 810/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 maja 2026 r. sygn. akt II SA/Lu 286/26 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. O. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 13 marca 2026 r. znak: IF-V.7840.7.5.2026.AG w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 20 maja 2026 r. sygn. akt II SA/Lu 286/26 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił wstrzymania wykonania decyzji Wojewody Lubelskiego z dnia 13 marca 2026 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu I instancji skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła, że rozpoczęcie budowy na działce sąsiedniej w jakikolwiek sposób naruszy substancję należącego do niej budynku, a tym samym zagrozi niebezpieczeństwem powstania znacznej szkody. Jeżeli inwestor będzie prowadził roboty budowlane objęte zaskarżoną decyzją przed rozpoznaniem skargi, istnieje ryzyko, ze w przypadku prawomocnego uwzględnienia skargi mogłoby dojść do powstania szkody, ale nie po stronie skarżącej, lecz inwestora. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca zarzucając naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a., poprzez jego błędną wykładnię i nieuznanie, że realizacja spornej inwestycji stwarza realne zagrożenie pożarowe. Ponadto skarżąca nie zgodziła się z argumentacją dotyczącą ewentualnej szkody po stronie inwestora, bowiem ochrona tymczasowa ma charakter prewencyjny i służy zapobieganiu ziszczenia się nieodwracalnych zagrożeń dla życia, zdrowia i mienia wielkich rozmiarów. W związku z zarzutami skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego orzeczenia Sądu i wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody Lubelskiego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powołanego przepisu wynika, że co do zasady ciężar uprawdopodobnienia przesłanek zawartych w ww. przepisie spoczywa na skarżącym, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności (art. 61 § 1 p.p.s.a.). Przy ocenie wniosku Sąd zobowiązany jest ważyć interes zarówno strony skarżącej jak również inwestora. Należy zatem zgodzić się z Sądem I instancji, że wykonanie obiektu budowlanego na podstawie pozwolenia na budowę, które może zostać usunięte z mocą wsteczną z obrotu prawnego, odbywa się na ryzyko inwestora. Zatem to inwestor zobowiązany będzie do przywrócenia stanu poprzedniego na własny koszt, a więc to po stronie inwestora może zaistnieć stan trudnych do odwrócenia skutków i poniesienia tego kosztów. Natomiast sytuacja odwrotna, tj. wstrzymanie wykonania decyzji i zablokowanie procesu inwestycyjnego, wiąże się z ingerowaniem w proces budowlany i ponoszeniem przez inwestora strat związanych z tym przestojem. Odnosząc się natomiast do argumentacji przedstawionej w zażaleniu należy wskazać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Na obecnym etapie sprawy Sąd nie może odnosić się do merytorycznych zarzutów wobec zaskarżonej decyzji, dlatego nie może wziąć pod uwagę zastrzeżeń skarżącej co do wydania przedmiotowej decyzji bez stosownych analiz. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że wykonując inwestycję w kształcie i zakresie nią określonym, A. C. został zobowiązany do wykonania ściany przeciwpożarowej REI60. Z akt administracyjnych nie wynika, że w sprawie występuje sytuacja zagrożenia życia i zdrowia ludzkiego, a skarżąca również nie podpiera się analizą, która by na to wskazywała. Samo wskazanie na odległość inwestycji od granicy działki skarżącej nie przesądza, że istnieje realne ryzyko wystąpienia znacznej szkody. Skarżąca co do zasady usiłuje podważyć kompetencję organu do prawidłowego zweryfikowania projektu budowlanego, co nie może być przedmiotem rozważań na obecnym etapie sprawy. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.