II SA/Lu 194/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja Asesor sądowy Brygida Myszyńska-Guziur (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 maja 2024 r. sprawy ze skargi P. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 22 grudnia 2023 r., znak: SKO.41/6263/SD/2023 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.

P. M. (dalej jako "strona", "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 22 grudnia 2023 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia 23 sierpnia 2023 r., znak: INR.6220/9/2023 Wójt Gminy W. po rozpoznaniu wniosku J. B. określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia pn. Budowa obory wielostanowiskowej oraz cielętnika na działkach o nr ewid.[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb Ł. K., gm. W., powiat lubelski, województwo lubelskie". Pismem z dnia 7 listopada 2023 r. odwołanie od decyzji wniósł P. M., reprezentujący mieszkańców miejscowości Ł.-K.. Do odwołania dołączono wykaz tych mieszkańców wraz z ich własnoręcznymi podpisami, wobec czego organ odwoławczy uznał wnoszącego odwołanie za ich pełnomocnika w postępowaniu administracyjnym. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 49.k.p.a. wskazując, że zwyczajowo przyjętym sposobem podawania informacji publicznej w Gminie W. jest Biuletyn Informacji Publicznej Gminy W., tablica ogłoszeń w Urzędzie Gminy W. oraz tablice ogłoszeń w miejscowości, której sprawa dotyczy. Podano, że pierwsze informacje w sprawie pojawiły się w dniu 23 sierpnia 2023 r. w formie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, która w swojej treści zawierała liczne błędy formalne, stylistyczne i ortograficzne (dokument 10 str.). Dokument został ostemplowany pieczęcią organu i podpisany przez Wójta Gminy W.. Skarżący podał, że w dniu 25 października 2023 r. nastąpiła druga publikacja decyzji z dnia 23 sierpnia 2023 r. znak: INR.6220/9/2023 (dokument 12 str.). W piśmie z dnia 6 grudnia 2023 r. inwestor J. B., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia 23 sierpnia 2023 r. i opublikowanej w dniu 25 października 2023 r. oraz umorzenie postępowania w sprawie, z uwagi na stan rzeczy rozstrzygniętej. Pełnomocnik inwestora podniósł, że w dniu 25 października 2023 r. Wójt opublikował na stronie internetowej Gminy decyzję innej treści niż z dnia 23 sierpnia 2023 r. Różnice pomiędzy decyzją opublikowaną w sierpniu i w października 2023 r. są nieznaczne i nie odnoszą się do istoty rozstrzygnięcia. Ich charakter, zdaniem pełnomocnika inwestora, nie pozwala jednak na przyjęcie, że zasadzają się one np. na "błędach pisarskich" w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a. Wskazano, że chcąc skorygować treść pierwotną opublikowanej decyzji powinien sięgnąć po instytucję tzw. uzupełnienia decyzji (art. 111 § 1a k.p.a.) czego nie uczynił. W konsekwencji Wójt orzekał w warunkach powagi rzeczy rozstrzygniętej. Dodatkowo wskazano, że w sytuacji uznania pisma z dnia 7 listopada 2023 r. za odwołanie od decyzji Wójta Gminy W. z dnia 23 sierpnia 2023 r. i opublikowanej w tym samym dniu strony uchybiły terminowi do wniesienia odwołania. Postanowieniem z dnia 22 grudnia 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie Kolegium powołało treść art. 129 § 2 i 3, art. 134 k.p.a. i art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2023 r., poz. 1094 – dalej powoływana również jako "ustawa środowiskowa") zgodnie, z którym jeżeli liczba stron postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub innego postępowania dotyczącego tej decyzji przekracza 10, do zawiadomienia stron innych niż podmiot planujący podjęcie realizacji przedsięwzięcia stosuje się przepisy art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zawiadomienie to następuje w formie publicznego obwieszczenia w siedzibie organu właściwego w sprawie oraz przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej tego organu. Organ odwoławczy powołał także treść art. 49 k.p.a. Kolegium wskazało, że z akt sprawy wynika, że postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się z udziałem ponad 10 stron. W związku z tym możliwe było zastosowanie przez organ trybu wskazanego w wyżej przywołanych przepisach. Z przywołanych przepisów wynika, że zawiadomienie o wydanej decyzji następuje w formie publicznego obwieszczenia w siedzibie organu właściwego w sprawie oraz przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej tego organu. Kolegium zwróciło uwagę, że organ I instancji nie zamieścił wprawdzie w BIP informacji, którą można bezpośrednio uznać za obwieszczenie, bowiem informacja o wydanej decyzji została umieszczona w zakładce "aktualności" na stronie internetowej organu jednakże decyzja została także wywieszona na tablicy ogłoszeń w siedzibie organu oraz została doręczona skutecznie wnioskodawcy przedsięwzięcia. Biorąc pod uwagę obowiązujące unormowania taka forma zrealizowania obowiązku obwieszczenia zdaniem Kolegium nie została zrealizowana w pełni, jednakże decyzja weszła do obrotu prawnego z uwagi na jej skuteczne doręczenie w trybie zwykłym pełnomocnikom wnioskodawcy. Kolegium zwróciło uwagę, że obowiązujące przepisy nie ustalają innego niż czternastodniowy terminu do wniesienia odwołania, ale wiążą go nie z doręczeniem decyzji, lecz z publicznym zamieszczeniem informacji o fakcie wydania decyzji. Zgodnie z tymi przepisami w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji organ administracji właściwy do wydania decyzji podał do publicznej wiadomości informację o wydaniu decyzji i miejscu, w jakim można było zapoznać się z jej treścią, a poprzez doręczenie jej wnioskodawcy rozpoczął bieg termin na skorzystanie ze środka zaskarżenia w postaci odwołania. Kolegium wskazało, że z ugruntowanych poglądów doktryny i judykatury wynika, że termin do wniesienia odwołania przez stronę, która chociażby bez swej winy nie brała udziału w postępowaniu w I instancji, jest liczony od dnia doręczenia decyzji stronie, która brała udział w postępowaniu, lub od dnia ustnego ogłoszenia decyzji. Jeżeli w postępowaniu brały udział dwie strony lub więcej, to termin ten jest liczony od dnia doręczenia decyzji ostatniej ze stron. Natomiast stronie, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu i dowiedziała się o wydaniu decyzji, gdy ta była już ostateczna, przysługuje prawo złożenia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 stycznia 2023 r., sygn. akt II GSK 562/22, opubl. CBOSA). Zatem podmioty, które twierdzą o istnieniu własnego interesu prawnego w zakończonym decyzją pierwszoinstancyjną postępowaniu (w niniejszym przypadku skarżący reprezentowani przez P. M. oraz on sam), a którzy uważają, że w tym postępowaniu pominięto (poprzez nieprawidłowe ogłoszenie o wydanej decyzji), mają dwie możliwości dochodzenia swoich praw: w terminie biegnącym dla podmiotów będących stronami postępowania może złożyć odwołanie, ewentualnie - gdy termin ten upłynie - złożyć wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wskazując, że nie brał w nim udziału bez własnej winy (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 21 lutego 2023 r., sygn. akt II SA/Bk 23/23; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 2 marca 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 2539/22; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 8 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 32/23, opubl. CBOSA). Kolegium podkreśliło, że ustanowiony w art. 129 § 2 k.p.a. prekluzyjny termin do wniesienia odwołania dotyczy bowiem wyłącznie tych osób, które brały udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji i którym decyzja wydana w tym postępowaniu została doręczona. Upływ terminu do wniesienia odwołania dla wszystkich stron postępowania przed organem I instancji oznacza, że decyzja staje się ostateczna i wniesienie od niej odwołania przez inny podmiot jest niedopuszczalne. Wskazało, że jak wynika z art. 49 in fine k.p.a. zawiadomienie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Biorąc pod uwagę, że ogłoszenie obwieszczenia nastąpiło w dniu 23 sierpnia 2023 r. to skutek doręczenia nastąpił w dniu 6 września 2023 r., a termin do wniesienia odwołania upływał 20 września 2023 r. Z kolei doręczenie wnioskodawcy w trybie zwykłym nastąpiło w dniu 2 października 2023 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 371 akt sprawy I instancji). Zatem termin do wniesienia odwołania upływał 16 października 2023 r. W związku z powyższym Kolegium stwierdziło, że odwołanie wniesione przez skarżącego w imieniu własnym i mieszkańców miejscowości Ł.-K. w dniu 8 listopada 2023 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 129 § 2 k.p.a. w związku z art. 40 i art. 49 k.p.a. W skardze do tut. Sądu strona zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: - art. 74 ust. 3 ustawy środowiskowej w zw. z art. 49 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie polegające na uznaniu, iż pomimo niedokonania obwieszczenia wydanej decyzji w sposób przewidziany przepisami prawa (niedokonanie obwieszczenia na BIP) decyzja weszła do obrotu prawnego, co skutkowało wadliwym uznaniem, że termin do wniesienia odwołania od decyzji upłynął, gdzie w rzeczywistości w stosunku do skarżącego nie rozpoczął on nawet biegu. W związku z powyższym strona wniosła o: stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia ze względu na jego wydanie z rażącym naruszeniem prawa ewentualnie wnoszę o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że problemem prawnym w niniejszej sprawie pozostaje stwierdzenie kiedy nastąpiło zawiadomienie przez publiczne obwieszczenie, a w następstwie tego kiedy rozpoczął bieg termin do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy W.. Okoliczność ta ma bowiem bezpośredni wpływ na ocenę czy doszło do uchybienia terminu do wniesienia odwołania czy też nie. W ocenie skarżącego termin ten nie rozpoczął swojego biegu stąd jedynym rozstrzygnięciem w niniejszej sprawie, które mogło podjąć SKO pozostawało wydanie postanowienia o niedopuszczalności odwołania oraz następczo stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy W.. W ocenie skarżącego doszło do błędnego zastosowania przepisu art. 74 ust. 3 ustawy środowiskowej. Skarżący wskazał, że regulacja zawarta w ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie stanowi więc lex specialis w stosunku do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżącego aby skutecznie dokonać zawiadomienia o wydaniu decyzji, a następnie określić dzień jej doręczenia konieczne jest spełnienie przesłanek zawiadomienia określonych wyłącznie w przepisie art. 74 ust. 3 ustawy środowiskowej. Do przesłanek zawiadomienia określonych w tej ustawie należy dokonanie: - publicznego obwieszczenia w siedzibie organu właściwego w sprawie oraz udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej tego organu. Aby zawiadomienie mogło zostać uznane za skuteczne konieczne pozostaje łączne dokonanie publicznego obwieszczenia w siedzibie organu oraz udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej. W tym zakresie nie należy stosować przepisu art. 49 § 2 k.p.a. w zakresie, w którym w jego treści użyty został spójnik "lub" do określenia sposobu dokonania obwieszczenia publicznego. W tym przypadku aby publiczne obwieszczenie można było uznać za skuteczne konieczne jest łączne dokonanie obwieszczenia w siedzibie organu oraz poprzez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej. Skarżący podkreślił, że w sprawie nie doszło do doręczenia decyzji, skutkiem czego nie rozpoczął swojego biegu termin do wniesienia odwołania. Nie można bowiem traktować jako doręczenia w sposób przewidziany przepisami publikacji decyzji na stronie internetowej urzędu w zakładce "aktualności". Opublikowanie decyzji w ten sposób nie spełnia wymogów określonych w ustawie, stąd uniemożliwia uznanie, że doszło do skutecznego obwieszczenia, co prowadzi, w ocenie skarżącego, do wniosku o braku rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia odwołania. Zdaniem skarżącego gdyby Kolegium prawidłowo zbadało sposób dokonanego obwieszczenia nie wydałby postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. W takiej sytuacji organ wydałby postanowienie o niedopuszczalności odwołania ze względu na brak przedmiotu odwołania (brak decyzji, którą można zaskarżyć) zamiast wydawać postanowienie dotyczące uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Natomiast po powzięciu informacji co do wadliwości dokonanego zawiadomienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze, zdaniem skarżącego, powinno było z urzędu podjąć postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności wydanej decyzji ze względu na istnienie rażącego naruszenie prawa polegającego na nieprawidłowym zastosowaniu normy proceduralnej, której rozumienie nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w sprawie niniejszej jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W świetle art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Termin do wniesienia odwołania wynika zaś z art. 129 § 2 k.p.a. Odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. W świetle tego przepisu zdarzeniem otwierającym termin na złożenie środka odwoławczego jest dzień doręczenia decyzji administracyjnej. W niniejszej sprawie istotne znaczenie dla oceny zasadności skargi odgrywa art. 49 § 1 k.p.a. oraz art. 74 ust. 3 ustawy środowiskowej. W związku z zarzutami skargi na wstępie wyjaśnić należy, że w dacie wydania decyzji organu I instancji (tj. w dniu 23.08.2023 r.) treść art. 74 ust. 3 ustawy środowiskowej była następująca: "jeżeli liczba stron postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub innego postępowania dotyczącego tej decyzji przekracza 10, stosuje się art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego.". W takiej treści powołany przepis ma zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Wskazać należy także, że przepis ten został zmieniony przez art. 1 pkt 13 lit. c ustawy z dnia 13 lipca 2023 r. (Dz.U.2023.1890) zmieniającej wskazaną ustawę z dniem 16 października 2023 r. i w tej dacie otrzymał brzmienie: "Jeżeli liczba stron postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub innego postępowania dotyczącego tej decyzji przekracza 10, do zawiadomienia stron innych niż podmiot planujący podjęcie realizacji przedsięwzięcia stosuje się przepisy art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zawiadomienie to następuje w formie publicznego obwieszczenia w siedzibie organu właściwego w sprawie oraz przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej tego organu.". Następnie wskazać należy, że zgodnie z art. 49 § 1 k.p.a., jeżeli przepis szczególny tak stanowi, zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej może nastąpić w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej. Dzień, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej wskazuje się w treści tego obwieszczenia, ogłoszenia lub w Biuletynie Informacji Publicznej. Zawiadomienie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej (art. 49 § 2 k.p.a). W związku z powyższym organ I instancji nie miał obowiązku publikacji spornej decyzji w Biuletynie Informacji Publicznej. Wskazać należy, że przepisy określające doręczenie przez obwieszczenie wprowadzają tzw. fikcję doręczenia. Celem regulacji zawartej w art. 74 ust. 3 ustawy środowiskowej dopuszczającej stosowanie art. 49 § 1 i 2 k.p.a. jest wobec tego uproszczenie procedury dotyczącej doręczenia decyzji środowiskowej, obniżenie kosztów administrowania oraz ujednolicenie terminu skutecznego doręczenia decyzji w drodze obwieszczenia (zob. wyrok NSA z dnia 13 lutego 2018 r. o sygn. II OSK 977/16, wyrok NSA z 16 grudnia 2014 r., sygn. II OSK 2957/12, opubl. CBOSA). W trybie art. 74 ust. 3 ustawy środowiskowej decyzja środowiskowa jest publicznie ogłoszona w dniu, w którym obwieszczenie zostało udostępnione w sposób umożliwiający zapoznanie się z nim potencjalnym stronom postępowania (zob. postanowienie NSA z 20 października 2011 r., sygn. II OSK 2136/1 1 oraz wyroki NSA z 1 grudnia 2010 r., sygn. II OSK 1903/10, z 23 marca 2010 r., sygn. II OSK 45/10, CBOSA). Należy także przypomnieć, że art. 49 § 1 k.p.a. dopuszcza dla zawiadomienia o decyzjach lub innych czynnościach procesowych organu następujące formy: 1) formę publicznego obwieszczenia, 2) inną formę publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętą w danej miejscowości, 3) przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej. W art. 49 § 1 k.p.a. ustawodawca wskazał na trzy rodzaje zawiadomienia. Dokonał tego przy użyciu alternatywy nierozłącznej "lub", która oznacza możliwość wystąpienia tylko jednego z elementów alternatywy lub tylko drugiego, ale także możliwość wystąpienia ich obu. W konsekwencji art. 49 § 1 k.p.a. należy interpretować nie jako wymagający zastosowania wyłącznie jednej ze wskazanych w nim form publicznego ogłoszenia, ale jako wymagający zastosowania takich wymienionych w nim rodzajów zawiadomienia (wszystkich lub tylko niektórych), które zrealizują cel przepisu, czyli skuteczne poinformowanie stron o wydaniu decyzji. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się jednolicie, że w sytuacji zaś, gdy zawiadomienie o wydaniu decyzji dokonywane jest w różnych miejscach, a także za pomocą różnych środków przekazu, to organ odwoławczy badając kwestie zachowania terminu do złożenia odwołania winien przede wszystkim ustalić kiedy ukazało się po raz pierwszy ostatnie z obwieszczeń i ten dzień traktować jako dzień rozpoczęcia biegu terminu 14 dni, o którym mowa w art. 49 § 2 zd. 2 k.p.a. (zob. NSA w postanowieniu z 2 września 2020 r., sygn. II OZ 417/20, z dnia 17 lipca 2020 r., o sygn. II OZ 402/20, z dnia 26 czerwca 2020 r., sygn. II OZ 394/20). Z akt administracyjnych sprawy wynika, że decyzja Wójta Gminy W. z dnia 23 sierpnia 2023 r. o środowiskowych uwarunkowaniach, została wydana w postępowaniu, które toczyło się z udziałem ponad 10 stron. Wobec tego z mocy art. 74 ust. 3 ustawy środowiskowej w postępowaniu dopuszczalne się stało stosowanie art. 49 § 1 i 2 k.p.a. Innymi słowy, można było zawiadamiać strony o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej. W rozpatrywanej sprawie publiczne obwieszczenie organu pierwszej instancji zawiadamiające o wydaniu decyzji z dnia 23 sierpnia 2023 r. nastąpiło w dniu 23 sierpnia 2023 r. W związku z powyższym skutek doręczenia nastąpił w dniu 6 września 2023 r., a termin do wniesienia odwołania upływał 20 września 2023 r. Natomiast doręczenie wnioskodawcy nastąpiło w trybie zwykłym w dniu 2 października 2023 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 371 akt sprawy I instancji). Zatem termin do wniesienia odwołania upływał 16 października 2023 r. Ze względu na powyższe stwierdzić należy, że Kolegium prawidłowo stwierdziło, iż odwołanie wniesione przez skarżącego w imieniu własnym i mieszkańców miejscowości Ł.-K. w dniu 8 listopada 2023 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 129 § 2 k.p.a. w związku z art. 40 i art. 49 k.p.a. Wyjaśnić dodatkowo należy, że zawiadomienie o wydanej decyzji z 23 sierpnia 2023 r. zostało ogłoszone w formie publicznego obwieszczenia na stronie internetowej Gminy W. oraz na tablicy ogłoszeń w Gminie W.. Przez publiczne obwieszczenie należy rozumieć umieszczenie (wywieszenie) zawiadomienia na piśmie w miejscu ogólnie dostępnym dla nieograniczonej liczby osób, w tym w lokalach administracji publicznej czy na tablicach ogłoszeń poza lokalami administracji publicznej czy w prasie lokalnej/ogólnopolskiej albo przez zainstalowane w miejscach ogólnodostępnych urządzenia umożliwiającego zapoznanie się z zawiadomieniem. W znaczeniu potocznym publiczne obwieszczenie to rozplakatowanie zawiadomienia w takich miejscach i w takiej formie, aby osoby zainteresowane z łatwością mogły zapoznać się z treścią zawiadomienia. Nie ma przeszkód, aby publiczne obwieszczenie dokonywane było w różnych miejscach i za pomocą różnych środków przekazu (por. wyrok NSA z 5 kwietna 2011 r., II OSK 235/11, publ. CBOSA). Sąd podkreśla ponownie, że nie chodzi o to, aby realizowanie zawiadomienia w trybie art. 49 k.p.a. w każdym przypadku oznaczało wykorzystanie wszystkich wymienionych w tym przepisie form zawiadomienia. Chodzi o to, by zapewnić niezbędne minimum umożliwiające uzyskanie informacji o decyzji tym osobom, które są bezpośrednio inwestycją zainteresowane. Jeśli na danym terenie funkcjonuje kilka zwyczajowo przyjętych sposobów publicznego ogłoszenia, to do zachowania wymogów z art. 74 ust. 3 ustawy środowiskowej w związku z art. 49 § 1 k.p.a. wystarczy zastosowanie jednego z nich. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie postępowanie organu wypełniło w sposób wyczerpujący wymogi publicznego obwieszczenia w rozumieniu art. 74 ust. 3 ustawy środowiskowej w zw. z art. 49 § 1 k.p.a. W świetle powyższego przyjąć należy, że obwieszczenie publiczne o wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zostało dokonane skutecznie, a w związku z powyższym wniesienie odwołania przez skarżącego w imieniu swoim i mieszkańców miejscowości Ł.-K. w dniu 8 listopada 2023 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 129 § 2 k.p.a., co obligowało organ odwoławczy do stwierdzenia uchybienia terminu do jego wniesienia. W tych okolicznościach Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., zaskarżone rozstrzygnięcie oparte na art. 134 k.p.a. uznał za prawidłowe i oddalił skargę. Dodatkowo Sąd podkreśla, że decyzją z dnia 27 lutego 2024 r., znak: SKO.41/743/SD/2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie stwierdziło nieważność decyzji z dnia 23 sierpnia 2023 r., znak: INR.6220/9/2023 wydanej przez Wójta Gminy W. w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia pn. Budowa obory wielostanowiskowej oraz cielętnika na działkach o nr ewid.[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb Ł. K., gm. W..