II SA/Lu 142/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Z. M. na postanowienie Wojewody z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 r., znak: [...], wydanym na podstawie art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1201, zwanej dalej ustawą) i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., zwanej dalej k.p.a.) po rozpatrzeniu zażalenia Z. M. W. L. utrzymał w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia 14 listopada 2017 r., znak: [...] odmawiające uwzględnienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej w celu przymuszenia Z. M. do umożliwienia T. G. wejścia na teren nieruchomości położonej w miejscowości G. P., oznaczonej jako działki nr [...], stanowiącej własność Z. M. w celu wykonania robót budowlanych oraz stwierdzające, że zarzuty zostały wniesione po terminie. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że Starosta [...] wystawił w dniu [...] czerwca 2017 r. tytuł wykonawczy nr [...]. [...], na podstawie którego została wszczęta egzekucja administracyjna w celu przymuszenia Z. M. do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., znak: [...] umożliwienia T. G. wejścia na teren nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...] Organ wskazał, że zgodnie z pouczeniem zawartym w tytule wykonawczym, zobowiązanemu przysługiwało, w terminie 7 dni od otrzymania tytułu wykonawczego, prawo wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Termin na wniesienie zarzutów do organu egzekucyjnego upłynął Z. M. w dniu [...] lipca 2017 r. Natomiast zarzut nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym został zgłoszony dopiero w dniu [...] października 2017 r., a zatem z ponad dwumiesięcznym opóźnieniem. W tej sytuacji organ odwoławczy uznał, że merytoryczna ocena zarzutu jest bezpodstawna. Skargę na powyższe postanowienie wniósł Z. M., zarzucając: I. błąd w ustaleniach faktycznych, mający istotny wpływ na treść orzeczenia poprzez uznanie, że zarzuty niweczące prawo wierzyciela i zarazem odnoszące się do istnienia obowiązku stwierdzonego tytułem wykonawczym zostały wniesione po terminie w sytuacji, gdy zarzut był znany organowi egzekucyjnemu, a skarżący już kilkukrotnie w toku postępowania podnosił przedmiotowy zarzut, a więc nie może być mowy o wniesieniu zarzutu po terminie; II. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez wydanie postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia w sytuacji nieistnienia obowiązku objętego niniejszym postępowaniem. Mając na uwadze powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i umorzenie postępowania egzekucyjnego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentacje zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga została rozpoznana przez sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do treści art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej p.p.s.a.). Skarga jest niezasadna. Zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Na wstępie wskazać należy, że organ drugiej instancji nie miał podstaw, by oceniać zasadność podnoszonego przez skarżącego zarzutu nieistnienia obowiązku objętego tytułem egzekucyjnym, ponieważ – jak zasadnie uznały organy obu instancji – zarzut ten został podniesiony z uchybieniem terminu. W myśl art. 27 § 1 pkt 9 ustawy, zobowiązanemu w postępowaniu egzekucyjnym w administracji przysługuje prawo zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Prawo to zobowiązany może zrealizować w terminie 7 dni od dnia doręczenia mu tytułu wykonawczego, o czym należy go pouczyć. W niniejszej sprawie w dniu [...] czerwca 2017 r. Starosta [...] wystawił na podstawie art. 26 ustawy tytuł wykonawczy stosowany w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym, w którym zamieścił, zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 ustawy, pouczenie o przysługującym zobowiązanemu prawie zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w terminie 7 dni od otrzymania tytułu wykonawczego. Z adnotacji na potwierdzeniu przesyłki zawierającej tytuł wykonawczy wynika, że w dniu [...] lipca 2017 r. na drzwiach domu zobowiązanego umieszczono zawiadomienie o przesyłce z informacją o możliwości podjęcia jej w placówce urzędu pocztowego w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawieniu zawiadomienia. Powtórnego awizowania przesyłki dokonano w dniu 13 lipca 2017 r. Z. M. nie odebrał przesyłki. Na potwierdzeniu odbioru przesyłki zamieszczono adnotację: "adresat nie podjął przesyłki w terminie" (k. 27 akt adm.). Nie ulega wątpliwości, że tytuł wykonawczy został skarżącemu doręczony prawidłowo, w trybie doręczenia zastępczego, uregulowanego w art. 44 § 3 k.p.a. W myśl tego przepisu, w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia. Zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a., doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Zgodnie z powyższym, za dzień doręczenia Z. M. tytułu wykonawczego należy uznać datę [...] lipca 2017 r. Termin na zgłoszenie przez niego zarzutu w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego upłynął zatem w dniu [...] lipca 2017 r. (siedem dni na wniesienie zarzutów, licząc od dnia [...] lipca 2017 r.). Tymczasem Z. M. zgłosił zarzut w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego dopiero w dniu [...] października 2017 r. (wraz z zażaleniem na postanowienie Starosty [...] z dnia [...] września 2017 r. o nałożeniu grzywny), a zatem z ponad dwumiesięcznym uchybieniem terminu. Wbrew twierdzeniu skarżącego, nie ma znaczenia, że stanowisko zawarte w zarzucie wyrażał już wcześniej i że było organowi egzekucyjnemu znane. Zarzut może być bowiem skutecznie wniesiony dopiero po doręczeniu zobowiązanemu tytułu wykonawczego. Stanowisko wyrażone przed tą datą nie może być zrównane w skutkach prawnych z wniesieniem zarzutu. Mając na uwadze powyższe, sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.