II SA/Lu 1218/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. H. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławcze z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt scalenia gruntów; - w zakresie zażalenia skarżącego od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 5 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 1218/16 w sprawie prawa pomocy postanawia odrzucić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 21 marca 2017 r. referendarz sądowy odmówił J. H. przyznania prawa pomocy. W terminie otwartym strona skarżąca wniosła sprzeciw od powyższego postanowienia. Po rozpoznaniu sprzeciwu, postanowieniem z dnia 5 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Pismem z dnia 26 maja 2017 r. skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności tego postanowienia. Pismo to zostało potraktowane jako zażalenie na postanowienie z dnia 5 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Zażalenie jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) -dalej: "P.p.s.a." zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest przekazanie sprawy innemu sądowi administracyjnemu; odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3; umorzenie postępowania; wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 61; odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku; sprostowanie lub wykładnia orzeczenia albo ich odmowa; odrzucenie wniosku o uzupełnienie wyroku albo odmowa jego uwzględnienia; oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego; odrzucenie skargi kasacyjnej; odrzucenie zażalenia; zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej; ukaranie grzywną. W niniejszej sprawie skarżący wniósł zażalenie na postanowienie, którym rozpoznano sprzeciw od postanowienia referendarza w przedmiocie prawa pomocy. Jak wyjaśniano skarżącemu w uzasadnieniu zaskarżonego zażaleniem postanowienia, w myśl art. 260 § 1 P.p.s.a. w brzmieniu mającym zastosowanie do niniejszej sprawy, rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 P.p.s.a.). Skoro z art. 260 § 2 P.p.s.a. wynika, że wojewódzki sąd administracyjny rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza orzeka jako sąd drugiej instancji, oczywistym jest, że na postanowienie sądu nie służy już zażalenie, kończy ono bowiem postępowanie w sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy. W tej sytuacji zażalenie skarżącego należy uznać za niedopuszczalne i jako takie odrzucić na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. W związku z powyższym Sąd postanowił jak w sentencji.